Туро ки меҳри сипеҳрии нзибд эй дилбар

ترا که مهر سپهری نزیبد ای دلبر

Ки ҳамчуи моҳи шӯй бо кам аз худон ҳамсар

که همچو ماه شوی با کم از خودان همسر

Турои зи давр тамошо кунам ки чун хуршед

ترا ز دور تماشا کنم که چون خورشید

Фурӯғи меҳри рахт хирагӣ кунад ба назар

فروغ مهر رخت خیرگی کند به نظر

Дили марои зи ту ишқи ту бас буд ҳосил

دل مرا ز تو عشق تو بس بود حاصل

Балӣ ба партави хур иктифо кунанд аз хур

بلی به پرتو خور اکتفا کنند از خور

Дилами зи шавқи хаданги ту ончунон болид

دلم ز شوق خدنگ تو آنچنان بالید

Ки тири ноз ту биншинад андрў то пар

که تیر ناز تو بنشیند اندرو تا پر

Ба хӯн ман макун олӯдаи дасту доман ро

به خون من مکن آلوده دست و دامن را

Ки нест захми турои ним ҷони ман дархур

که نیست زخم ترا نیم جان من درخور

Фариштагон ба сарат чун магаси ҳуҷуми оранд

فرشتگان به سرت چون مگس هجوم آرند

Агар ба хандаи гушойии лабон чун шукр

اگر به خنده گشایی لبان چون شکر

Кунун ки арсаи хӯбӣ мусалламаст туро

کنون که عرصه خوبی مسلم است ترا

Яке ба ҷилваи дро эйнигор симин бар

یکی به جلوه درآ ای نگار سیمین بر

зи нури ишқи дили ғайр чун шавад равшан !

ز نور عشق دل غیر چون شود روشن!

зи чоки сина чу ӯро на равзанаст ва на дар

ز چاک سینه چو او را نه روزنست و نه در

Ба дил чу меҳр ту бошад чаҳ мекунам ҷонро ?

به دل چو مهر تو باشد چه می‌کنم جان را؟

Ду подшоҳ намегунҷад андарин кишвар

دو پادشاه نمی‌گنجد اندرین کشور

Ғании зи меҳри сипеҳрам ки ҳаст дар дили ман

غنی ز مهر سپهرم که هست در دل من

Ғамати сипеҳр ва ту хуршеду доғҳо ахтар

غمت سپهر و تو خورشید و داغ‌ها اختر

Дилами шикастӣу хӯнами зи дида май резад

دلم شکستی و خونم ز دیده می‌ریزد

Аҷаб ки шишаи шикаст ва чакад май аз соғар

عجب که شیشه شکست و چکد می از ساغر

Ба банди ғусса чаҳ дории дили маро ? бигушоӣ

به بند غصه چه داری دل مرا؟ بگشای

Чаҳ шуд зи зулфи ту ? гӯ бош як гиреҳ кам тар

چه شد ز زلف تو؟ گو باش یک گره کم‌تر

Дилами зи хӯн шудаи лабрези ғунчаи сони борӣ

دلم ز خون شده لبریز غنچه‌سان باری

Насими Лутфӣ агар нест , захми ҷон парвар

نسیم لطفی اگر نیست، زخم جان‌پرور

Ба ҷои як гиреҳи афтодаи сад гиреҳ дар он

به جای یک گره افتاده صد گره در آن

Басӣ аҷаб набӯд қадар дил надонам агар

بسی عجب نبود قدر دل ندانم اگر

Маро ки ҷузи сари зулфи ту ошноӣ нест

مرا که جز سر زلف تو آشنایی نیست

Басони душман то кӣ бипечад аз ман сар

بسان دشمن تا کی بپیچد از من سر

Чаҳ толеъ аст надонам ки доим аз хӯнам

چه طالع است ندانم که دایم از خونم

Барои коми дили душманони зании соғар

برای کام دل دشمنان زنی ساغر

Камӣ чаҳ дошт ҷафои ту каз паии ҷаврам

کمی چه داشت جفای تو کز پی جورم

Замона низ ба имдоди чархи бастаи камар

زمانه نیز به امداد چرخ بسته کمر

Маро барои тасаллӣ чу Тифл ме гиранд

مرا برای تسلی چو طفل می‌گیرند

Гуҳии ҷафои ту , гуҳи ҷаври осмон дар бар

گهی جفای تو، گه جور آسمان در بر

зи бихўдӣ ба ду дастам гирифта ме доранд

ز بیخودی به دو دستم گرفته می‌دارند

зи ҷонибии ғам ва , андӯҳи ҷонибии дигар

ز جانبی غم و، اندوه جانبی دیگر

зи бас ба тангам аз авзоъи ин ҷаҳони хароб

ز بس به تنگم از اوضاع این جهان خراب

Паии халосии азин тангнои хавфу хатар

پی خلاصی ازین تنگنای خوف و خطر

Чу зарра ҷой кунам ҳар замон ба партави меҳр

چو ذره جای کنم هر زمان به پرتو مهر

Магар бурун фиканам хешро зи равзани хур

مگر برون فکنم خویش را ز روزن خور

Яқин бурун шудамӣ аз ҷаҳон агар на маро

یقین برون شدمی از جهان اگر نه مرا

Нигоҳ доштӣ умеди тўФи пайғамбар

نگاه داشتی امید طوف پیغمبر

Маро замона бияфканад то ки бардорад

مرا زمانه بیفکند تا که بردارد

зи хок , лутфи шаҳаншоҳи дӯстон парвар

ز خاک، لطف شهنشاه دوستان پرور

Биҳишти худ ба дар хонаам давон ояд

بهشت خود به در خانه‌ام دوان آید

Агар рӯм ба дар хонаи сару сарвар

اگر روم به در خانه سر و سرور

Худои ягони ҷаҳони шоҳи хиттаи имон

خدا یگان جهان شاه خطه ایمان

Сипеҳри олами ҷони пешвои ҷину башар

سپهر عالم جان پیشوای جن و بشر

Шаҳи сарири набуввати Муҳамади арабӣ

شه سریر نبوت محمد عربی

Ки хоки даргааши афлоки рости кӯҳли басар

که خاک درگهش افلاک راست کحل بصر

Ба пеши лутфи ъмимш чаҳ бандагӣ чаҳ гуноҳ

به پیش لطف عمیمش چه بندگی چه گناه

Ба дӯстии сегон дараш чаҳ хайр ва чаҳ шар

به دوستی سگان درش چه خیر و چه شر

Ба ёди шукри лутфаш ҳар онкӣ заҳр хӯрд

به یاد شکر لطفش هر آنکه زهر خورد

Ба хоки пош ки ёбад ба завқи таъми шукр

به خاک پاش که یابد به ذوق طعم شکر

Касе ки хуй ба тирёки меҳр ӯ дорад

کسی که خوی به تریاک مهر او دارد

зи заҳр маъсияташ нест ҳеҷ гӯнаи хатар

ز زهر معصیتش نیست هیچ‌گونه خطر

Агар на шавқи тавоф дараш буд хуршед

اگر نه شوق طواف درش بود خورشید

Аҷаби ъб ки бурун оварад сар аз ховар

عجب عب که برون آورد سر از خاور

Ту чун ливои шафоат ба маҳшари афрозӣ

تو چون لوای شفاعت به محشر افرازی

Ки соя бар сар мардум кунӣ зи тобиши хур

که سایه بر سر مردم کنی ز تابش خور

Аҷаб ки соя ба кас уфтад он замон каз тоб

عجب که سایه به کس افتد آن زمان کز تاب

Ба соя ту хазад офтоби ҳам музтар

به سایه تو خزد آفتاب هم مضطر

Абас мабод шавад офариниши дӯзах

عبث مباد شود آفرینش دوزخ

Тугар шафиъи шӯй бар ҷаҳонён яксар

تو گر شفیع شوی بر جهانیان یکسر

Шафоати ту ҳарис ва ман андарин ҳайрат

شفاعت تو حریص و من اندرین حیرت

Ки аз шарофати озодии ту дар маҳшар

که از شرافت آزادی تو در محشر

Надоматӣ ки буд лозими гунаҳи корон

ندامتی که بود لازم گنه‌کاران

Мабод зоҳиди бечораро кунад музтар

مباد زاهد بیچاره را کند مضطر

Ту лутф хеш напӯшӣу тарсам аз шармат

تو لطف خویش نپوشی و ترسم از شرمت

Гуноҳ кор шавад бар гуноҳи роъб тар

گناه‌کار شود بر گناه راعب‌تر

Чаҳ шуд ки рояти илмаш гузар кунад ба фалак

چه شد که رایت علمش گذر کند به فلک

Касе ки меҳр тўош нест ҳодӣу раҳбар

کسی که مهر تواش نیست هادی و رهبر

Ҳамон сиёҳ гилӣмаст тираи рӯз чу ҷаҳл

همان سیاه گلیم است تیره روز چو جهل

Ба фарз ғӯта хӯрд хасмат ар ба чашмаи хур

به فرض غوطه‌خورد خصمت ار به چشمه‌خور

Насими лутфи ту дар боғ агар вазад шояд

نسیم لطف تو در باغ اگر وزد شاید

зи сарв ( ва ) бед дигар халқи брхўрнди самар

ز سرو (و) بید دگر خلق برخورند ثمر

Бар муъаддили инсофи ту зи ғояти сидқ

بر معدل انصاف تو ز غایت صدق

Ки ҳаст минтақаи осмони фазлу ҳунар

که هست منطقه آسمان فضل و هنر

Буд муъаддили гардуни зи баси каҷӣу хилоф

بود معدل گردون ز بس کجی و خلاف

Басони минтақа дар пеш ӯ гусастаи камар

بسان منطقه در پیش او گسسته کمر

На бе аломати ҳикмати равони бароти қазо

نه بی علامت حکمت روان برات قضا

На худ мухолифати қудрати ту ҳади қадар

نه خود مخالفت قدرت تو حد قدر

Каминаи уммати ту сад чу Мӯсои умрон

کمینه امت تو صد چو موسی عمران

Киин ғуломи ҷанобати ҳазор Искандар

کهین غلام جنابت هزار اسکندر

Уқули комиларо аз ту маънии ирфон

عقول کامله را از تو معنی عرفان

Нуфуси нотиқаро аз ту доби халқу сайр

نفوس ناطقه را از تو داب خلق و سیر

Каминаи пояи қадари ту музиъӣ ки зи аҷз

کمینه پایه قدر تو موضعی که ز عجز

Бирехт дар раҳ ӯ Ҷабраилро шҳпр

بریخت در ره او جبرئیل را شهپر

Шабӣ ки барқи таҷаллӣ ба ҳафт чарх задӣ

شبی که برق تجلی به هفت چرخ زدی

Агар насӯхт чаро шуд ба ранги хокистар ?

اگر نسوخت چرا شد به رنگ خاکستر؟

Шабӣ ки омадае аз буриши зи кафи хзиб

شبی که آمده‌ای از برش ز کف خضیب

Фалак ҳануз зи ғам даст мезанад бар сар

فلک هنوز ز غم دست می‌زند بر سر

Фазои олами қудси ту арсаи ист ки нест

فضای عالم قدس تو عرصه‌ایست که نیست

Дар ӯ хаёли хирадро маҷоли роҳгзр

در او خیال خرد را مجال راهگذر

Хуши он сафар , хунаки ани роҳ каз шараф будӣ

خوش آن سفر، خنک ان راه کز شرف بودی

Мусофираши туу мақсади худо , урӯҷи сафар

مسافرش تو و مقصد خدا، عروج سفر

Далели ҷазба ва , маҳмили қатори ҳафт фалак

دلیل جذبه و، محمل قطار هفت فلک

Пиёдаи шотири рӯҳи аломин , барроқи астар

پیاده شاطر روح الامین، براق استر

Чаҳ сони барроқ ? барроқӣ чу бод дар ҷавлон

چه سان براق؟ براقی چو باد در جولان

Кадоми мураккаб ? дар раҳи зи барқи чобук тар

کدام مرکب؟ در ره ز برق چابک‌تر

Фалак ба пеши дамаши гӯй дар хами чавгон

فلک به پیش دمش گوی در خم چوگان

Замин ба зери самаши гирд дар раҳи сарсар

زمین به زیر سمش گرد در ره صرصر

Чунон сариъи руҷӯъӣ ки ҳар куҷо тозад

چنان سریع رجوعی که هر کجا تازد

Даройад аз раҳи пеш аз хати назар ба назар

درآید از ره پیش از خط نظر به نظر

Хур аз мушобеҳати ҷабҳааш баланди иқбол

خور از مشابهت جبهه‌اش بلند اقبال

Ма аз муносибати наъл ӯ баланди ахтар

مه از مناسبت نعل او بلند اختر

Ба зери рони ту он бодпоӣ барқ давост

به زیر ران تو آن بادپای برق دواست

Барроқи ном вале ҳаст барқи сайру сайр

براق نام ولی هست برق سیر و سیر

Фалак ба зери самаши саршикастаи ҷусти бурун

فلک به زیر سمش سرشکسته جست برون

Аз он буд зи шафақи домани вай аз хӯн тар

از آن بود ز شفق دامن وی از خون تر

Сабк рӯй ки наёбад ба қадари зарраи газанд

سبک روی که نیابد به قدر ذره گزند

Чу нури босирагар ҷилва Эй кунад ба назар

چو نور باصره گر جلوه‌ای کند به نظر

Гуҳи урӯҷ ба миъроҷат эй шаҳи кунин

گه عروج به معراجت ای شه کونین

зи баси шитоб ки кард аз фалак чу барқи гузар

ز بس شتاب که کرد از فلک چو برق گذر

Ба ғайри як поиши норасида бар гардун

به غیر یک پایش نارسیده بر گردون

Ки аз нишонаи наълаши ҳилоли мондаи асар

که از نشانه نعلش هلال مانده اثر

Шабии баромада бар даври осмон ва ҳануз

شبی برآمده بر دور آسمان و هنوز

Даванда дар пай ӯ аз шитоби шамсу қамар

دونده در پی او از شتاب شمس و قمر

Гувоҳи суръат ӯ бас буд шаби миъроҷ

گواه سرعت او بس بود شب معراج

Ки бозгашт ва ҳамон метапид ҳалқа дар

که بازگشت و همان می‌تپید حلقه در

Агарчӣ буд басии тунд лек монад ба ҷо

اگرچه بود بسی تند لیک ماند به جا

Чу по наҳодӣ бар ломакони з рӯй зафар

چو پا نهادی بر لامکان ز روی ظفر

Барроқ монаду пари Ҷабраил низ бирехт

براق ماند و پر جبرئیل نیز بریخت

Ба музиъӣ ки ба наълин пой рафтӣ бар

به موضعی که به نعلین پای رفتی بر

Сухан дароз шуд эй фикри як замон биншин

سخن دراز شد ای فکر یک زمان بنشین

Ба арзи ҳоли бёрои хатми ин дафтар

به عرض حال بیارای ختم این دفتر

Бузургвори шҳо ; воқифӣ ки чархи асир

بزرگوار شها؛ واقفی که چرخ اثیر

Чаҳ сон ба мардуми доно ба кӣнаи бастаи камар

چه‌سان به مردم دانا به کینه بسته کمر

Ниҳол фазл намонад ба боғи даҳр ба ҷо

نهال فضل نماند به باغ دهر به جا

Ба фарзи монда агар ҳам , ба ҷо на барг ва на бар

به فرض مانده اگر هم، به جا نه برگ و نه بر

Фалак ба домани меҳнат наад ба доягӣ аш

فلک به دامن محنت نهد به دایگی‌اش

Ҳар ани натиҷа ки зоидаи модарони ҳунар

هر ان نتیجه که زاییده مادران هنر

Чунин ки мегазад , атвори мардумии ҳама ро

چنین که می‌گزد، اطوار مردمی همه را

Чунон ки аз ҳама мардум расад ба марди зарар

چنان که از همه مردم رسد به مرد ضرر

Ба дидаи доштани мардумон чунон бошад

به دیده داشتن مردمان چنان باشد

Ки кас ба хонаи худ парвариш диҳад аждар

که کس به خانه خود پرورش دهد اژدر

Чу ҷаврҳо ки накард осмони з рӯй нифоқ

چو جورها که نکرد آسمان ز روی نفاق

Ба аҳли фазли зи абнои инсу ҷин яксар

به اهل فضل ز ابنای انس و جن یکسر

Хусӯс бо ман саргашта каз вуфӯри ҷафо

خصوص با من سرگشته کز وفور جفا

На сари з пой кунам фарқ ва ҳам на пой аз сар

نه سر ز پای کنم فرق و هم نه پای از سر

Ҳазор хори шикаста ба пои маро аз ҷавр

هزار خار شکسته به پا مرا از جور

Гулӣ ба сар задаам то зи гулистони ҳунар

گلی به سر زده‌ام تا ز گلستان هنر

зи бас гудохтаам , шахси устихон шуда ам

ز بس گداخته‌ام، شخص استخوان شده‌ام

зи ҷаври гардиши ин бади ниҳод , чун мармар

ز جور گردش این بد نهاد، چون مرمر

Таваҷҷӯҳии зи сегон дар ту ме хоҳам

توجهی ز سگان در تو می‌خواهم

Ки пушти пои занам бар ҷаҳонён яксар

که پشت پای زنم بر جهانیان یکسر

Ба ним ҷӯ нахуррам меҳри осмону замин

به نیم جو نخرم مهر آسمان و زمین

Гар илтифоти туами ним ҷӯ шавад ёвар

گر التفات توام نیم جو شود یاور

Ба хоки пои ту савганд мехӯрам аввал

به خاک پای تو سوگند می‌خورم اول

Ки ҳаст тоҷи сари сарварони ҷину башар

که هست تاج سر سروران جن و بشر

Дигар ба силсилаи файзи аввалу охир

دگر به سلسله فیض اول و آخر

Барам зи гардуни савганди номаро бартар

برم ز گردون سوگند نامه را برتر

Ба сонеъӣ ки зи қудрати чаҳор модар ро

به صانعی که ز قدرت چهار مادر را

Ба сунъ хеш бихобанд зери ҳафт падар

به صنع خویش بخواباند زیر هفت پدر

зи издивоҷи пас онгаҳ ба ҳам расонида

ز ازدواج پس آنگه به هم رسانیده

Натиҷае ки қазо ном карда навъи башар

نتیجه‌ای که قضا نام کرده نوع بشر

Азу ки мубдиъ ашёст сар зад ин ҳаракат

ازو که مبدع اشیاست سر زد این حرکت

Пас онгаҳаш ба ародоти лами изли зи қадар

پس آنگهش به ارادات لم یزل ز قدر

Ба нардбони таназзули фурӯи фиристода

به نردبان تنزل فرو فرستاده

Ки то ба пила охир намӯд , ҷойу мақар

که تا به پله آخر نمود، جای و مقر

Тараққиаш чу ба миъроҷи қудси фармӯда

ترقی‌اش چو به معراج قدس فرموده

Ба паҳлавӣ худаш оварад ва кард пайғамбар

به پهلوی خودش آورد و کرد پیغمبر

Ба зоти воҷиб ва он иқтизоӣ ҳастӣ ом

به ذات واجب و آن اقتضای هستی عام

Ба фақри мумкин ва он буд аз адами камтар

به فقر ممکن و آن بود از عدم کمتر

Ба он вуҷӯд ки сарчашмаи вуҷӯд он аст

به آن وجود که سرچشمه وجود آن است

Ба он адам ки ба итлоқ ном карда ба дар

به آن عدم که به اطلاق نام کرده به در

Бидон маротиб ҳастӣ ки аз машйат шуд

بدان مراتب هستی که از مشیت شد

Яке мақдами азину мўхри он дигар

یکی مقدم ازین و موخر آن دیگر

Бидон таҷарруди холис ки ақлро дода

بدان تجرد خالص که عقل را داده

Барии з шоибаҳ хаст маводу сувар

بری ز شایبه خست مواد و صور

Ба ақли нӯронӣ ва ба нафаси рӯҳонӣ

به عقل نورانی و به نفس روحانی

Ба табъи ҷисмонӣ ва ба ҳасани оина гар

به طبع جسمانی و به حسن آینه‌گر

Ба бесаботӣу саргаштагии чархи нуҳум

به بی‌ثباتی و سرگشتگی چرخ نهم

Ба содаи лавҳии вай аз нуқӯши нафъу зарар

به ساده لوحی وی از نقوش نفع و ضرر

Ба он иҳотаи омаш ба олами аҷром

به آن احاطه عامش به عالم اجرام

Ки аз тасарруф вай нест ним зарра ба дар

که از تصرف وی نیست نیم ذره به در

Ба чархи ҳаштум ва он бурҷҳои паҳновар

به چرخ هشتم و آن برج‌های پهناور

Ки кандае шуда ҳар як ба пои сад ахтар

که کنده‌ای شده هر یک به پای صد اختر

Ба он кавокиби сайёра каз мкорҳшон

به آن کواکب سیاره کز مکارهشان

Ба ҳеҷ ҷой ба ҷузи дарга ту нест мақар

به هیچ جای به جز درگه تو نیست مقر

Ба фақри моҳи нави он кӯи зи муфлисӣ ҳар моҳ

به فقر ماه نو آن کو ز مفلسی هر ماه

Паии тавозуъи хуршед хам намӯда камар

پی تواضع خورشید خم نموده کمر

Ба сӯзи унсури нори он латифи гарми мизоҷ

به سوز عنصر نار آن لطیف گرم مزاج

Ки ёд медиҳад аз синаҳои пари зи шарар

که یاد می‌دهد از سینه‌های پر ز شرر

Ба сайри боду саросемагии авзоъаш

به سیر باد و سراسیمگی اوضاعش

Ки доимаст чу аҳволи ошиқони музтар

که دایم است چو احوال عاشقان مضطر

Ба лутфи об ва ба покизагии гавҳар ӯ

به لطف آب و به پاکیزگی گوهر او

Ки ҳаст зиндагии коинотро масдар

که هست زندگی کاینات را مصدر

Ба тирагӣ ва ба афтодагии унсури хок

به تیرگی و به افتادگی عنصر خاک

Ки поймол ҷаҳонаст ва барнадорад сар

که پایمال جهان است و برندارد سر

Ба як вуҷӯд ва ду олам , се баъду чороркон

به یک وجود و دو عالم، سه بعد و چارارکان

Ба панҷ ҳис ва ба шаш ҷониб ва ба ҳафт ахтар

به پنج حس و به شش جانب و به هفت اختر

Ба ҳашт равза ва на чарх ва даҳ муҷарради хос

به هشت روضه و نه چرخ و ده مجرد خاص

Ба нафаси нотиқа ва пас арз дигар ҷавҳар

به نفس ناطقه و پس عرض دگر جوهر

Ба хандаи лаби ҷадвал ба чини абрӯии мавҷ

به خنده لب جدول به چین ابروی موج

Ба кӯзаи пари баҳр ва ба ҳалқи ташна бар

به کوزه پر بحر و به حلق تشنه برّ

Ба сабзии чаману тозаи рӯеи гулшан

به سبزی چمن و تازه‌رویی گلشن

Ба талхи комии ҳанзал ба иззати навбар

به تلخ کامی حنظل به عزت نوبر

Ба хандаҳои гулу гиряҳои булбули зор

به خنده‌های گل و گریه‌های بلبل زار

Ба доғи лола ба дарди бунафша аз ъбҳр

به داغ لاله به درد بنفشه از عبهر

Ба хуши табассумии ғунча ва ба хандаи гул

به خوش تبسمی غنچه و به خنده گل

Батар забонии сӯсан ба ранги нилӯфар

به تر زبانی سوسن به رنگ نیلوفر

Ба чини абрӯии дарёу тираи рӯзии абр

به چین ابروی دریا و تیره‌روزی ابر

Ба саркашии шаҳоб ва ба талъати ахтар

به سرکشی شهاب و به طلعت اختر

Боистодни девору сарнишинии сақф

بایستادن دیوار و سرنشینی سقف

Ба танагии дили равзан ба рўгшоиӣ дар

به تنگی دل روزن به روگشایی در

Ба пунбаи кории барф ва ба шишасозӣ ях

به پنبه‌کاری برف و به شیشه‌سازی یخ

Ба муҳраи бозиҳои тагаргу рақси мтр

به مهره‌بازی‌های تگرگ و رقص مطر

Ба субҳи пардаи барандозу шоми бурқаъи пӯш

به صبح پرده برانداز و شام برقع‌پوش

Ба рӯз рӯй сифеду шаби сияҳи пайкар

به روز روی سفید و شب سیه پیکر

Ба чархи гардии оҳу ҷаҳони навардии ашк

به چرخ گردی آه و جهان نوردی اشک

Ба гиряҳои шаби ҳиҷру нолаҳои саҳар

به گریه‌های شب هجر و ناله‌های سحر

Ба улфатӣ ки буд дидаро ба хунрезӣ

به الفتی که بود دیده را به خونریزی

Ба нафратӣ ки буд хӯни дидаро зи ҷигар

به نفرتی که بود خون دیده را ز جگر

Ба рағбатӣ ки буд зулфи ёрро ба шикан

به رغبتی که بود زلف یار را به شکن

Ба хандае ки буд лаъли ёрро ба шукр

به خنده‌ای که بود لعل یار را به شکر

Бидон нигоҳ ки дар нбмаҳи роҳи бархӯрдаш

بدان نگاه که در نبمه راه برخوردش

Нигоҳи фитнаи барангези ёри арбада гар

نگاه فتنه برانگیز یار عربده‌گر

Ба қатрае ки ба мижгони расидаи баргардад

به قطره‌ای که به مژگان رسیده برگردد

зи бими арбадаи ҷӯии тундхуи дилбар

ز بیم عربده جویی تندخو دلبر

Ба тори риштаи ҷонӣ ки аз кашокаши дард

به تار رشته جانی که از کشاکش درد

Чу сбҳаҳ дар гарави сад гиреҳ буд пайкар

چو سبحه در گرو صد گره بود پیکر

Ба лутфи оми ту эй шаҳриёри кишвари дайн

به لطف عام تو ای شهریار کشور دین

Ба раҳмати ту ки омаст ҳамчуи партави хур

به رحمت تو که عامست همچو پرتو خور

Ба шери бешаи мардонагии алӣ вале

به شیر بیشه مردانگی علی ولی

Ки ҳифзи дайн ту карда ба зулфиқори ду сар

که حفظ دین تو کرده به ذوالفقار دو سر

Ба оби гавҳари исмат ки домани шарафаш

به آب گوهر عصمت که دامن شرفش

зи нисбатат шудаи дарёии ёздаҳи гавҳар

ز نسبتت شده دریای یازده گوهر

Ба он ду қутби сипеҳри имомат аз паии ҳам

به آن دو قطب سپهر امامت از پی هم

Ба ҳақи тсъаҳи даввораи баъди якдигар

به حق تسعه دواره بعد یکدیگر

Ба ҳақи аввалу охир ба зоҳиру ботин

به حق اول و آخر به ظاهر و باطن

Ба мабда ва ба маъоду аласт то маҳшар

به مبدأ و به معاد و الست تا محشر

Ба ҳақи ин ҳамаи савгандҳои хираду бузург

به حق این همه سوگندهای خرد و بزرگ

Ки арзи он нФзўдт ба ғайри дарди сар

که عرض آن نفزودت به غیر درد سر

Кигар фалак кунадам устихони тани ҳамаи хӯн

که گر فلک کندم استخوان تن همه خون

Вагар ба тири шаҳобам ҳадаф кунад пайкар

وگر به تیر شهابم هدف کند پیکر

Чу сақфи куҳна агар бар серум фурӯд ояд

چو سقف کهنه اگر بر سرم فرود آید

Вагар баборади санг ситораам бар сар

وگر ببارد سنگ ستاره‌ام بر سر

Ба даҳр ҳар сари мӯе ки рост ё каҷ ҳаст

به دهر هر سر مویی که راست یا کج هست

Кунад ба ҷони маниши ҳамчуи тир ё чу табар

کند به جان منش همچو تیر یا چو تبر

Ба ним зарра накоҳад ба дили ҳавои туам

به نیم ذره نکاهد به دل هوای توام

Ба ҳеҷ рӯ нарӯм аз дарат ба ҷой дигар

به هیچ رو نروم از درت به جای دگر

Чу ним зарраи зи лутфи туам буд ҳамроҳ

چو نیم ذره ز لطف توام بود همراه

Ба зӯри даст ҳаме башиканам сари мау хур

به زور دست همی بشکنم سر مه و خور

Чу лутфи оми туам дар паноҳ худ гирад

چو لطف عام توام در پناه خود گیرد

Чаҳ ҳад ки як сари мӯ кам кунад зи ман ахтар

چه حد که یک سر مو کم کند ز من اختر

Забон шиква дарозасту табъи шавқи фузул

زبان شکوه درازست و طبع شوق فضول

Ба халқи хеш ки аз блФзўлим бигузар

به خلق خویش که از بلفضولیم بگذر

Дарозии суханами матлаби маро кам сохт

درازی سخنم مطلب مرا کم ساخت

Вале чу лутф ту донад нуҳуфтанаши беҳтар

ولی چو لطف تو داند نهفتنش بهتر

Бурӣда буд сари риштаи сухани лутфат

بریده بود سر رشته سخن لطفت

Ишора кард ки ҳони роҳ муддао биспур

اشاره کرد که هان راه مدعا بسپر

Чунин қасидаи ғро ки сар зад аз табъам

چنین قصیده غرا که سر زد از طبعم

з ман набӯд ки лутф ту шуд марои ёвар

ز من نبود که لطف تو شد مرا یاور

Заҳиру анварии устоди табъ ман буданд

ظهیر و انوری استاد طبع من بودند

Задам зи Ямани мдиҳи ту таҳтаи шан бар сар

زدم ز یمن مدیح تو تخته‌شان بر سر

Камоли фахр ҳаме кард аз табиати хеш

کمال فخر همی کرد از طبیعت خویش

Ки бардааст қисми номаро ба гардун бар

که برده است قسم‌نامه را به گردون بر

Рисонда будам сўгндномаҳро ба камол

رسانده بودم سوگندنامه را به کمال

Ки баради лутфи тўоши як сипеҳри азуи бартар

که برد لطف تواش یک سپهر ازو برتر

Сипеҳри ғошияи ?ут то ҳаме кашад бар дӯш

سپهر غاشیه‌ات تا همی کشد بر دوش

Қазо ба ходимят то ки ҳаст ёри қадар

قضا به خادمیت تا که هست یار قدر

Мухолифони турои дӯши зери бори гуноҳ

مخالفان ترا دوش زیر بار گناه

Мувофиқони туро чун қазои қадари ёвар

موافقان ترا چون قضا قدر یاور