Зиҳии макони ту аз арсаи хаёли бурун

زهی مکان تو از عرصه خیال برون

Гумон ба хилвати қудси ту раҳ набарда дарун

گمان به خلوت قدس تو ره نبرده درون

Ту он рафеъи маконе ки авҷи арши азим

تو آن رفیع مکانی که اوج عرش عظیم

Фазои олами қадари туро буд ҳомӯн

فضای عالم قدر ترا بود هامون

Ту он шаҳӣ ки ба наъти ту ҳамчуи ҷаду падар

تو آن شهی که به نعت تو همچو جد و پدر

Ҳазор ҷои каломи худо буд машҳун

هزار جای کلام خدا بود مشحون

Турои ҷалолат ва қадараст аз қадари бартар

ترا جلالت و قدرست از قدر برتر

Турои ҳукӯмат ва ҷоҳаст аз қазои афзӯн

ترا حکومت و جاهست از قضا افزون

Замонаи ходимии равзаи турои шокир

زمانه خادمی روضه ترا شاکر

Сипеҳри чокарии даргаи турои мамнӯн

سپهر چاکری درگه ترا ممنون

Ҷаҳони зи ҳифзи ту аз шари осмони маҳфӯз

جهان ز حفظ تو از شر آسمان محفوظ

зи адли тести замонаи зи ҳодисоти масӯн

ز عدل تست زمانه ز حادثات مصون

Ба ёди хотири ойӣнаи машраби ту мудом

به یاد خاطر آیینه مشرب تو مدام

Равад ғубори малолати зи хотири маҳзун

رود غبار ملالت ز خاطر محزون

Алоҷи зардии хуршед метуоне кард

علاج زردی خورشید می‌توانی کرد

Хамири мояи меҳр худор кунӣ маъҷун

خمیر مایه مهر خودار کنی معجون

Расани з коҳкшон оядаш ба гардан , агар

رسن ز کاهکشان آیدش به گردن, اگر

Мухолифи ту зи қудрати расида бар гардун

مخالف تو ز قدرت رسیده بر گردون

Адуии ҷоҳи ту лаб ташна мерад охир агар

عدوی جاه تو لب تشنه میرد آخر اگر

Шавад ба фарз чу фиръавни ғарқ дар Ҷайҳун

شود به فرض چو فرعون غرق در جیحون

Ба гӯши дӯсти чкочоки теғи ту дар ҳарб

به گوش دوست چکاچاک تیغ تو در حرب

зи синаи занги здотри зи нағмаи қонӯн

ز سینه زنگ زداتر ز نغمه قانون

Буд бФизтар аз рӯзҳои абри баҳор

بود بفیض‌تر از روزهای ابر بهار

Ба рӯзи ҳарб чу ҳамла кунӣ ба хасми забун

به روز حرب چو حمله کنی به خصم زبون

зи раъди наъраи гардуну барқи шуълаи теғ

ز رعد نعره گردون و برق شعله تیغ

зи абри дӯди дили душману тарашшӯҳи хӯн

ز ابر دود دل دشمن و ترشح خون

Мтобъи ту буд ташнаи лаб ба хӯни аду

متابع تو بود تشنه لب به خون عدو

намешавад зи Фуроти эҳтиёҷ ӯ мамнӯн

نمی‌شود ز فرات احتیاج او ممنون

Чу пушти оинаи зинсон ки даҳр беоб аст

چو پشت آینه زینسان که دهر بی‌آب است

Аҷаб набошад агар ташна лаб шавад берун

عجب نباشد اگر تشنه‌لب شود بیرون

Касе ки чашма кавсар чакад зи лаъли лабаш

کسی که چشمه کوثر چکد ز لعل لبش

Чрокнди лабаши олӯдаи оби ?данеи дун

چراکند لبش آلوده آب دنیی دون

Агар ду рӯзи фалак аз сиёҳ бахтӣ кард

اگر دو روز فلک از سیاه‌بختی کرد

зи кӣнаи ту дили танги дӯстони пурхӯн

ز کینه تو دل تنگ دوستان پرخون

Вале бибин ки чаҳ ҳо мекашад ба сдхўорӣ

ولی ببین که چه‌ها می‌کشد به صدخواری

Зтири оҳи ҷигари хастаи бедилон акнӯн

زتیر آه جگر خسته بیدلان اکنون

Кадоми дил ки на дар банди меҳрбонии тест ?

کدام دل که نه در بند مهربانی تست؟

зи хоки турбат худ кун қиёси ин мазмун

ز خاک تربت خود کن قیاس این مضمون

Ба суфтаи гавҳари хушбӯии хоки даргаи ту

به سفته گوهر خوشبوی خاک درگه تو

Ҳазор гавҳари анҷум фидо кунад гардун

هزار گوهر انجم فدا کند گردون

На лؤлؤст ва намедонам ин чаҳ шодобӣ аст

نه لؤلؤست و نمی‌دانم این چه شادابی است

Ки ҳаст ташнаи лабаши оби лؤлؤии макнун

که هست تشنه لبش آب لؤلؤی مکنون

На Карбало ба вуҷӯди ту ршг фирдавсаст !

نه کربلا به وجود تو رشگ فردوس است!

зи нисбати ту биҳиштаст арсаи маскӯн

ز نسبت تو بهشت است عرصه مسکون

Малик ба дасти дуои марг аз худо хоҳад

ملک به دست دعا مرگ از خدا خواهد

Бад-ӣни умед ки дар Карбало шавад мадфӯн

بدین امید که در کربلا شود مدفون

Агар ба қимати вай осмон диҳад хуршед

اگر به قیمت وی آسمان دهد خورشید

Ки ҳаст турбати хуршеди ранг ӯ мағбун

که هست تربت خورشید رنگ او مغبون

Ба хок ӯ нарасад гарчи ҷон диҳад анбар

به خاک او نرسد گرچه جان دهد عنبر

Магари зи нисбат ӯ ранг ва бӯ кунад афзӯн

مگر ز نسبت او رنگ و بو کند افزون

Ба хор ӯ нарасад гул агарчӣ бахшад рӯҳ

به خار او نرسد گل اگرچه بخشد روح

зи хоки боғчааш сар кунад магари берун

ز خاک باغچه‌اش سر کند مگر بیرون

зи нисбати ту замини нофа гар шавад чаҳ аҷаб !

ز نسبت تو زمین نافه‌گر شود چه عجب!

Чу нофи оҳӯӣ чинаст пари зи хӯн ва чаҳ хӯн !

چو ناف آهوی چین است پر ز خون و چه خون!

Ба доғи рашк , дилами ҳамчуи лола май сӯзад

به داغ رشک, دلم همچو لاله می‌سوزد

Ба равзаи ту агар муштабаҳ шавад гардун

به روضه تو اگر مشتبه شود گردون

зи вусъат арча ба ваии лоф ҳамсарӣ дорад

ز وسعت ارچه به وی لاف همسری دارد

Вале ба фарбеҳии омос кӣ шавад мақрун

ولی به فربهی آماس‌کی شود مقرون

Чаҳ равзае ки нигоҳаши надидаи пиромн

چه روضه‌ای که نگاهش ندیده پیرامن

Чаҳ равзае ки хаёлаш нагашта перомун

چه روضه‌ای که خیالش نگشته پیرامون

Бар авҷи чархи барин смк гунбадаш бошад

بر اوج چرخ برین سمک گنبدش باشد

Чунон ки кӯҳи баланди иртифоъ дар ҳомӯн

چنان‌که کوه بلند ارتفاع در هامون

Ба қадар худ бинмоед агар шиква , аз шарм

به قدر خود بنماید اگر شکوه, از شرم

Шавад зи ранг ба ранги осмон чу буқаламун

شود ز رنگ به رنگ آسمان چو بوقلمون

Ҳазор чарх занадгар ба бом ӯ нарасад

هزار چرخ زند گر به بام او نرسد

Чу грдкон ба гунбад фиканда чархи нигун

چو گردکان به گنبد فکنده چرخ نگون

зи бас тапидани дили ҳамчуи Тифл бар лаби бом

ز بس تپیدن دل همچو طفل بر لب بام

Ба сатҳаш ар бирасад ва ҳам , нест ҳади сукӯн

به سطحش ار برسد و هم, نیست حد سکون

Шҳо ҷудои з дарат ҳаст ҳар ду дидаи маро

شها جدا ز درت هست هر دو دیده مرا

Яке Фурот ва яке диҷлаи мавҷи зан аз хӯн

یکی فرات و یکی دجله موج‌زن از خون

Ғубори кӯии туам бар тани заъиф буд

غبار کوی توام بر تن ضعیف بود

Ҳзорбори накӯтар зи атласу аксўн

هزاربار نکوتر ز اطلس و اکسون

Умеди васли ту дар тан ба ҷой ҷон дорам

امید وصل تو در تن به جای جان دارم

Дигар ту донеу лутфат ки чун бибояд чун ?

دگر تو دانی و لطفت که چون بباید چون؟

Худо маро бирасонад ба васли хок дарат

خدا مرا برساند به وصل خاک درت

Ки маҳви гирдам дар вай чу қатра дар Ҷайҳун

که محو گردم در وی چو قطره در جیحون

Ҳавоӣ ҳишмат ҷамшедӣаст дар сари ман

هوای حشمت جمشیدیست در سر من

Худо насиб кунад бахту толеъи маймун

خدا نصیب کند بخت و طالع میمون

Аннани Рахши сухан танг кун дамии файёз

عنان رخش سخن تنگ کن دمی فیاض

Каз интизор дуо шуд дили иҷобати хӯн

کز انتظار دعا شد دل اجابت خون

зи рашки рифъати олии ҷаноби даргаи ту

ز رشک رفعت عالی جناب درگه تو

Хамида то буд аз ғуссаи қомати гардун

خمیده تا بود از غصه قامت گردون

Хамида бояд қади хасму дӯстони туро

خمیده باید قد خصم و دوستان ترا

зи файзи бодаи лутфи ту боди рухи гулгун

ز فیض باده لطف تو باد رخ گلگون

Ба чашми ҳасратами умеди хоки даргаи ту

به چشم حسرتم امید خاک درگه تو

Буд чу меҳри ту дар дил ҳамеша рӯзафзӯн

بود چو مهر تو در دل همیشه روزافزون