Тилисми ранги чаманро баҳори бастаи чунон

طلسم رنگ چمن را بهار بسته چنان

Ки ранг бим надорад бирав шикасти хазон

که رنگ بیم ندارد برو شکست خزان

Мурӯри боди сабо бар бисоти сабзаи дашт

مرور باد صبا بر بساط سبزه دشت

зи мавҷи махмали хоро дуруст дода нишон

ز موج مخمل خارا درست داده نشان

Кунун ки Юсуф гул шуд азизи Мисри чаман

کنون که یوسف گل شد عزیز مصر چمن

Замонаи ҳамчуи Зулайхои дубораи гашти ҷавон

زمانه همچو زلیخا دوباره گشت جوان

Ба гулшан аз дид Байзои барги ғунчаи гул

به گلشن از دید بیضای برگ غنچه گل

Ҳазор муъҷиза дорад дар остини пинҳон

هزار معجزه دارد در آستین پنهان

Либоси ғарқ ба хӯн карда шохи гул бар чӯб

لباس غرق به خون کرده شاخ گل بر چوب

Магари зи хӯн Сиёвуш мекашад товон

مگر ز خون سیاووش می‌کشد تاوان

Латифи табъи з гулшан намешавад мамнӯъ

لطیف طبع ز گلشن نمی‌شود ممنوع

Ҳазор силсила дорад агар чу оби равон

هزار سلسله دارد اگر چو آب روان

Рутӯбатӣаст ҳаворо ки бе мؤўнти абр

رطوبتی است هوا را که بی‌مؤونت ابر

Ба паҳни дашти фазо мунъақид шавад борон

به پهن دشت فضا منعقد شود باران

зи файзи обу ҳавои чаман аҷаб набӯд

ز فیض آب و هوای چمن عجب نبود

Басони ғунча агар дилнишин шавад пайкон

بسان غنچه اگر دلنشین شود پیکان

зи баси латофату нозуки мизоҷӣ аз нами абр

ز بس لطافت و نازک مزاجی از نم ابر

Ҳаво сиришта дар аҷзои шоҳиди бустон

هوا سرشته در اجزای شاهد بستان

зи бори шабнам бар барги гул асар монад

ز بار شبنم بر برگ گل اثر ماند

Чунон ки бар лаби хубони нишонаи дандон

چنان که بر لب خوبان نشانه دندان

Ба эҳтиёт равад дар чамани сабо ки мабод

به احتیاط رود در چمن صبا که مباد

Шавад зи мавҷи таҳарруки шикастаи шохи навон

شود ز موج تحرک شکسته شاخ نوان

Дил аз шикастан шохаст боғбонро ҷамъ

دل از شکستن شاخ است باغبان را جمع

Ки мумиёеи абр баҳор гашта змон

که مومیایی ابر بهار گشته ضمان

зи бас латиф шуд аҷзои боғ наздик аст

ز بس لطیف شد اجزای باغ نزدیک است

Ки ҳамчуи буии гул аз дида ҳо шавад пинҳон

که همچو بوی گل از دیده‌ها شود پنهان

Ба мурдагони бенот набот дар таҳи хок

به مردگان بنات نبات در ته خاک

Дамад ба муъҷизаи дам Масеҳ наУмия ҷон

دمد به معجزه دم مسیح نامیه جان

з мива нест аҷаб аз вуфӯри истеъдод

ز میوه نیست عجب از وفور استعداد

Ки чун шукуфа шавад бештари зи барги аён

که چون شکوفه شود بیشتر ز برگ عیان

зи баси рутӯбати ашё аҷаб набошад агар

ز بس رطوبت اشیا عجب نباشد اگر

зи мавҷи боди сабои тир хам шавад чу камон

ز موج باد صبا تیر خم شود چو کمان

Варақи зи бас ки рутӯбат пазир шуд зи ҳаво

ورق ز بس که رطوبت‌پذیر شد ز هوا

Рақам ба сафҳа чу нақшӣ буд бар оби равон

رقم به صفحه چو نقشی بود بر آب روان

Аҷаб набошад дар боғ чун тиллои музоб

عجب نباشد در باغ چون طلای مذاب

зи бастарӣ ҳавои шуъла гар кунад сайлон

ز بس تری هوا شعله‌گر کند سیلان

Миёни оташу оби ин замон ки икрнгӣ аст

میان آتش و آب این زمان که یکرنگی است

зи шуъла кӣ пари парвонаро расад нуқсон ?

ز شعله کی پر پروانه را رسد نقصان؟

Дарин баҳор агар будӣ оташи намруд

درین بهار اگر بودی آتش نمرود

Дарав на муъҷиза будӣ дамӣдани райҳон

درو نه معجزه بودی دمیدن ریحان

зи тозагӣ ватарӣ дар миёнаи оташ

ز تازگی و تری در میانه آتش

Ниҳоли дӯд буд ҳамчуи сарв дар бустон

نهال دود بود همچو سرو در بستان

зи баси гул аз сар ҳар хори брдмд чаҳ аҷаб

ز بس گل از سر هر خار بردمد چه عجب

Гули сиришкам агар бар дамида аз мижгон

گل سرشکم اگر بر دمیده از مژگان

з бе рафиқии касро чаҳ ғам ки сояи шахс

ز بی‌رفیقی کس را چه غم که سایه شخص

зи рӯҳи бахшеи боди сабои пазиради ҷон

ز روح بخشی باد صبا پذیرد جان

зи нам бар оинаи зонсони дамидаи сабзаи ранг

ز نم بر آینه زآنسان دمیده سبزه رنگ

Ки шахс акс тавонад дарав шудани пинҳон

که شخص عکس تواند درو شدن پنهان

Саҳари зи оташи чқмоқи барқи дрнгрФт

سحر ز آتش چقماق برق درنگرفت

зи бас ба сӯхта абр дод нами борон

ز بس به سوخته ابر داد نم باران

Магар чу Нӯҳ ба киштӣ кунем сайри чаман

مگر چو نوح به کشتی کنیم سیر چمن

Ки мавҷи шабнам дар боғ мекунад тӯфон

که موج شبنم در باغ می‌کند طوفان

Ба зӯри ҷазбаи насим гул оядаш ба машом

به زور جذبه نسیم گل آیدش به مشام

Агар буд қафаси андалеб аз санадон

اگر بود قفس عندلیب از سندان

Нишоти хандаи гули рахт ғусса дод ба бод

نشاط خنده گل رخت غصه داد به باد

Фиканда шабнами авроқи ғам ба оби равон

فکنده شبنم اوراق غم به آب روان

зи завқи зуди шукуфтани гули нишоти ангез

ز ذوق زود شکفتن گل نشاط‌انگیز

Ба пой тафра кунад таии ғунчагии осон

به پای طفره کند طی غنچگی آسان

зи борнм ба замини суди синаи ноқаи абр

ز بارنم به زمین سود سینه ناقه ابر

Ва ё замини з нимув шуд ба абри дасту Аннан

و یا زمین ز نمو شد به ابر دست و عنان

Ба ғунчаи дрнгрми хӯн дил хӯрам ки чаро

به غنچه درنگرم خون دل خورم که چرا

Сиррӣ ба ҷайби фурӯи барда бо чунин сомон

سری به جیب فرو برده با چنین سامان

Тариқи дард нуҳуфтани з ғунча дорам ёд

طریق درد نهفتن ز غنچه دارم یاد

Ки ҳаст бо дили сад пораи доимои хандон

که هست با دل صد پاره دایما خندان

Насими гули хабар аз нашъа ҷунун дорад

نسیم گل خبر از نشئه جنون دارد

Рафиқи гӯ ба гулам бар занад дар зиндон

رفیق گو به گلم بر زند در زندان

Ба гӯшҳои чаман аз таронаи мастӣ

به گوش‌های چمن از ترانه مستی

Ба булбулон нагузоранд ноларо мисатон

به بلبلان نگذارند ناله را مستان

Чунон ҳавои чаман дар ниҳоди булбули маст

چنان هوای چمن در نهاد بلبل مست

Сиришта рағбати парвоз дар фазои ҷаҳон

سرشته رغبت پرواز در فضای جهان

Ки гар кунанд пари андалебро парӣтар

که گر کنند پر عندلیب را پریتر

Бидӯни миннати зӯр камон шавад парон

بدون منت زور کمان شود پران

Касе ки нола булбул шунида ме донад

کسی که ناله بلبل شنیده می‌داند

Ки ҷайби гули з чаҳ рӯ пора гашта то домон

که جیب گل ز چه رو پاره گشته تا دامان

Асири кунҷи қафаси боди булбулӣ ки кунад

اسیر کنج قفس باد بلبلی که کند

Дарин баҳор ба ҷузи мадҳи шоҳи вирди забон

درین بهار به جز مدح شاه ورد زبان

Шаҳӣ ки арсаи ҷоҳаш агар бпимоинд

شهی که عرصه جاهش اگر بپیمایند

Ба арз ӯ нарасад ресмони тӯли замон

به عرض او نرسد ریسمان طول زمان

Шаҳӣ ки хаймаи қадараш агар ба пой кунанд

شهی که خیمه قدرش اگر به پای کنند

Ба қадари пардаи сроиисти паҳни дашти макон

به قدر پرده‌سراییست پهن دشت مکان

Шаҳӣ ки бахташ агар соя густард гардад

شهی که بختش اگر سایه گسترد گردد

Ба зери сояи як пояи шаш ҷиҳати пинҳон

به زیر سایه یک پایه شش جهت پنهان

Эмоми машриқу мағриб ки офтоби баланд

امام مشرق و مغرب که آفتاب بلند

Буд ба партави меҳраш чу зарра дар ҷавлон

بود به پرتو مهرش چو ذره در جولان

Мҳмдбни алии боқиролълум ки ҳаст

محمدبن علی باقرالعلوم که هست

Баланди рояти илмаши сутуни ин айвон

بلند رایت علمش ستون این ایوان

Агар зи чеҳраи илмаш ниқоб бархезад

اگر ز چهره علمش نقاب برخیزد

Ғубор оина гардад улӯм ҳар ду ҷаҳон

غبار آینه گردد علوم هر دو جهان

Назир ӯст , муҷаррад агар буд хуршед

نظیر اوست, مجرد اگر بود خورشید

Шабиҳ ӯст , муҷассам агар шавад қуръон

شبیه اوست, مجسم اگر شود قرآن

Радои дониш ӯ доман ар биафшонад

ردای دانش او دامن ار بیفشاند

Равад ба боди фанои гирди ҳикмати Юнон

رود به باد فنا گرد حکمت یونان

зи гирди кӯча ӯ аз азали тлбси рӯҳ

ز گرد کوچه او از ازل تلبس روح

зи фазли суфра ӯ то абади тғзии ҷон

ز فضل سفره او تا ابد تغذی جان

Либоси соя ӯгар ба бар кунад хуршед

لباس سایه او گر به بر کند خورشید

Ба коиноти шаб ва рӯз мешавад яксон

به کاینات شب و روز می‌شود یکسان

Агар фиканда дӯшаш бар осмон пӯшанд

اگر فکنده دوشش بر آسمان پوشند

зи норасои қомат ба по кашад домон

ز نارسایی قامت به‌پا کشد دامان

Адам дигар накунад рахна дар сарои вуҷӯд

عدم دگر نکند رخنه در سرای وجود

Кашад зи ҳифз агар борае ба гирди ҷаҳон

کشد ز حفظ اگر باره‌ای به گرد جهان

зи вусъи мамлакаташи арсаи исти ҳафт иқлӣм

ز وسع مملکتش عرصه‌ایست هفت اقلیم

зи қасри мамлакаташи ғурфаи ист на айвон

ز قصر مملکتش غرفه‌ایست نه ایوان

Ба баҳр ва бар зи қаторони маҳмилаши афлок

به بحر و بر ز قطاران محملش افلاک

Ба рӯзу шаби зи аҷирони матбахаши арқон

به روز و شب ز اجیران مطبخش ارکان

зи манзилаши ҳамаи болу пари малики рўбнд

ز منزلش همه بال و پر ملک روبند

Чу хоки рӯбӣ саҳнаш кунанд фароашон

چو خاک‌روبی صحنش کنند فراشان

Сродқоти ҷалолаш ба арса Эй назананд

سرادقات جلالش به عرصه‌ای نزنند

Ки дар диёр маконаст ва дар ҳисори замон

که در دیار مکانست و در حصار زمان

з ҳар тараф ба ду ангушти азу гузора шавад

ز هر طرف به دو انگشت ازو گذاره شود

Мураббаъ ар биншинад ба курсии имкон

مربع ار بنشیند به کرسی امکان

Ҳазор сол ба қасри ҷалол ӯ нарасад

هزار سال به قصر جلال او نرسد

Фалак чу дев агар брпрди танураи занон

فلک چو دیو اگر برپرد تنوره‌زنان

Яқин ба канаи ҷалолаш нишон наме ёбад

یقین به کنه جلالش نشان نمی‌یابد

Худ ба ҳарза чаҳ мекунад камони гумон

خود به هرزه چه می‌کند کمان گمان

Агар ба баҳр камолаш фитад шиновари ваҳм

اگر به بحر کمالش فتد شناور وهم

Чу мавҷи пари бадвад лек кам расад ба карон

چو موج پر بدود لیک کم رسد به کران

Адад агарчӣ саҳеҳаст лотноҳии вай

عدد اگرچه صحیح است لاتناهی وی

Чу касри нисф ба ҳасраш намерасад ба миён

چو کسر نصف به حصرش نمی‌رسد به میان

Агарна баҳри атои кафш буд ҳаргиз

اگرنه بهر عطای کفش بود هرگز

Гуҳар набандад дарё ва зар насозад кон

گهر نبندد دریا و زر نسازد کان

Вале чаҳ миннат конасту баҳр , дастӣ ро

ولی چه منت کان است و بحر, دستی را

Ки хокро кунад эксиру сангро марҷон

که خاک را کند اکسیر و سنگ را مرجان

Атоӣ ӯ ба касе кам расад агар бошад

عطای او به کسی کم رسد اگر باشد

Чунон ки аз дгарони ҳирс пар кунад домон

چنان‌که از دگران حرص پر کند دامان

Саҳоб агар зи кафш муртафаъ шавад гардад

سحاب اگر ز کفش مرتفع شود گردد

Чу домани фалаки офоқи пар дар аз борон

چو دامن فلک آفاق پر در از باران

зи резиши кафи дарбор ӯ хабар дорад

ز ریزش کف دُربار او خبر دارد

Муҳӣт аз он чу фалак гирд мекунад домон

محیط از آن چو فلک گرد می‌کند دامان

Атоӣ ӯ на ҳамин лаълу зар буд ба мисл

عطای او نه همین لعل و زر بود به مثل

Ки ин дафина хокаст ва он захираи кон

که این دفینه خاکست و آن ذخیره کان

Ки то абади зи атоёии баҳр дониш ӯст

که تا ابد ز عطایای بحر دانش اوست

Ҳамаи тлззи рӯҳу ҳамаи тъиши ҷон

همه تلذذ روح و همه تعیش جان

Зиҳӣ ба ҳасан шем аз ҷаҳонёни мумтоз

زهی به حسن شیم از جهانیان ممتاز

Чу шохи гул ки буд сарфароз дар бустон

چو شاخ گل که بود سرفراز در بستان

Ба вусъи ҳавсила танҳо , ҷаҳони бори худоӣ

به وسع حوصله تنها, جهان بار خدای

Ба қадари мартабаи як тан , хдоигони ҷаҳон

به قدر مرتبه یک تن, خدایگان جهان

Ба имтиёзи макорими зи ҳамгинони мумтоз

به امتیاز مکارم ز همگنان ممتاز

Ба анФроди маҳосини Фариди оламён

به انفراد محاسن فرید عالمیان

Баҳори адли тугар соя бар чаман фиканд

بهار عدل تو گر سایه بر چمن فکند

зи чеҳраи ранги нгрдондши наҳифи хазон

ز چهره رنگ نگرداندش نهیب خزان

Насими лутфи ту дар боғ агар гузор кунад

نسیم لطف تو در باغ اگر گذار کند

Шукуфа дар раҳм шох мешавад хандон

شکوفه در رحم شاخ می‌شود خندان

Ғубори роҳи ту бо чашм эътибор кунад

غبار راه تو با چشم اعتبار کند

Ҳамон ки бо шаби диҷўри моҳи нўроФшон

همان که با شب دیجور ماه نورافشان

Ба сояи ту чаҳ сон муштабаҳ шавад хуршед !

به سایه تو چه‌سان مشتبه شود خورشید!

Касе ба шуъла накардаст иштибоҳи духон

کسی به شعله نکردست اشتباه دخان

Миёни рои туу нури офтоб буд

میان رای تو و نور آفتاب بود

Тафовутӣ ки буд дар миёни илму аён

تفاوتی که بود در میان علم و عیان

Ҳҳъонёни ҳамаи аҷрии хур насиб тавонад

حهعانیان همه اجری‌خور نصیب تواند

Ба хори бен пай гулбун диҳанд оби равон

به‌خار بن پی گلبن دهند آب روان

СФидрўӣ тар ояд ба маҳшар аз тоъат

سفیدروی‌تر آید به محشر از طاعت

Ба оби хок дарат ғӯта гар хӯрд исён

به آب خاک درت غوطه‌گر خورد عصیان

Ҳазорсолаи ибодати зи сари буруни набард

هزارساله عبادت ز سر برون نبرد

Мухолифони туро бенасиб аз ғуфрон

مخالفان ترا بی‌نصیب از غفران

Тамоми умр ба як саҷдаи грбрнд ба сар

تمام عمر به یک سجده گربرند به سر

Ки бе ризои ту , сар мезананд бар санадон

که بی‌رضای تو, سر می‌زنند بر سندان

Шақоват аз дил душман намеравад ба амал

شقاوت از دل دشمن نمی‌رود به عمل

Ки сарнавишт нашавед касе ба оби равон

که سرنوشت نشوید کسی به آب روان

Ту лоиқӣ ба хилофати з рӯй ақлу қиёс

تو لایقی به خلافت ز روی عقل و قیاس

Туе сазои имомат ба ҳуҷҷату бурҳон

تویی سزای امامت به حجت و برهان

Туе ки ҷобири Ансорӣ аз забони расӯл

تویی که جابر انصاری از زبان رسول

Салом дода турои баъди қарнҳо зи замон

سلام داده ترا بعد قرن‌ها ز زمان

На қолаби ту кам аз рӯҳи исои Марям

نه قالب تو کم از روح عیسی مریم

На зи остини ту ба дасти Мӯсои умрон

نه ز آستین تو به دست موسی عمران

Чу дасти муъҷиза аз остини буруни оре

چو دست معجزه از آستین برون آری

Якеаст кор Асоӣ кулему чӯби шубон

یکیست کار عصای کلیم و چوب شبان

Ба дасти Мӯсо агар чӯб аждаҳо гардид

به دست موسی اگر چوب اژدها گردید

Шавад ба амри ту мӯ бар тани адуи събон

شود به امر تو مو بر تن عدو ثعبان

Турои чунон ки туе кӯрдил агар нашнохт

ترا چنان که تویی کوردل اگر نشناخت

зи нақс фитрат шавамаш буд чаҳ бокат аз он

ز نقص فطرت شومش بود چه باکت از آن

Чу аз мушоҳидаи нур оҷиз ояд кӯр

چو از مشاهده نور عاجز آید کور

Ба офтоб дурахшон намерасад нуқсон

به آفتاب درخشان نمی‌رسد نقصان

Хдоигоно , онӣ ки васфи рутбаи ту

خدایگانا, آنی که وصف رتبه تو

наметавонад кардани хирад ба фикру баён

نمی‌تواند کردن خرد به فکر و بیان

Ки мадҳу васф ба қадари шинохт бояд кард

که مدح و وصف به قدر شناخت باید کرد

Турои чунон ки туе худ шинохтан натавон

ترا چنان‌که تویی خود شناختن نتوان

Ҳавоси зоҳиру ботини куҷоу талъати ту

حواس ظاهر و باطن کجا و طلعت تو

Куҷост дидаи хафоашу меҳри нўроФшон

کجاست دیده خفاش و مهر نورافشان

Тавон ба ақли муҷарради туро мушоҳида кард

توان به عقل مجرد ترا مشاهده کرد

Ки дрнёид дар зарфи дидаи талъати ҷон

که درنیاید در ظرف دیده طلعت جان

Вале ба ақл нишоед турои сифат кардан

ولی به عقل نشاید ترا صفت کردن

Ки дар мушоҳидаи ?ут ақл мешавад ҳайрон

که در مشاهده‌ات عقل می‌شود حیران

Турои надида чаҳ гуяд ? чу дид чун гуяд ?

ترا ندیده چه گوید؟ چو دید چون گوید؟

Ки кор гуфтан набӯд ҳикояти виҷдон

که کار گفتن نبود حکایت وجدان

Ба илму фазли ту донистаам валек чаҳ суд ?

به علم و فضل تو دانسته‌ام ولیک چه سود؟

Худо кунад ки бубинами туро ба чашми аён

خدا کند که ببینم ترا به چشم عیان

Агарчӣ нест марои ҳосилӣ ба ҷузи тақсир

اگرچه نیست مرا حاصلی به جز تقصیر

Агарчӣ нест марои моя эй ба ҷузи нуқсон

اگرچه نیست مرا مایه‌ای به جز نقصان

Матоъи илм маро нест мояи ҷузи савдо

متاع علم مرا نیست مایه جز سودا

Тиҷорати амаламро натиҷаи ҷузи хусрон

تجارت عملم را نتیجه جز خسران

Валек меҳр ту дорам басаст ин амалам

ولیک مهر تو دارم بس است این عملم

Ба тести маърифати ман марои баси ин ирфон

به تست معرفت من مرا بس این عرفان

Ба фазли тести умедам , чаҳ кори азин беҳтар

به فضل تست امیدم, چه کار ازین بهتر

Маро ки суд ту бошӣ дигар чаҳ ғами зи зиён

مرا که سود تو باشی دگر چه غم ز زیان

Ба обу тоб сухан тоз ҷумлаи ҳайвонот

به آب و تاب سخن تاز جمله حیوانات

Буд тамизи зотии гавҳари инсон

بود تمیز ذاتی گوهر انسان

Муониди ту чу ҳайвони забонаши алкни бод

معاند تو چو حیوان زبانش الکن باد

Мтобъи ту ба васфат ҳамеша гарми забон

متابع تو به وصفت همیشه گرم زبان

Тамизи дӯсти зи душман ба обу тоби ту бод

تمیز دوست ز دشمن به آب و تاب تو باد

Чунон ки дар сафи хрмҳраҳи лؤлؤу марҷон

چنان‌که در صف خرمهره لؤلؤ و مرجان

Дар он замон ки падарро писар фаромӯш аст

در آن زمان که پدر را پسر فراموش است

Ба ёди худ ки зи файёз худ макун нисён

به یاد خود که ز فیاض خود مکن نسیان