зи тоби шъшаҳи офтоб дар саратон

ز تاب شعشه آفتاب در سرطان

Танури гарми фалаки ҷаддиро кунад бирён

تنور گرم فلک جدی را کند بریان

зи тоби хур , дами фаввора дар миёни ҳёз

ز تاب خور، دم فواره در میان حیاض

Шудаст чун нафаси аждаҳо шарора фишон

شدست چون نفس اژدها شراره فشان

Надонам оҳ ки оташ фурӯз шуд ки дигар

ندانم آه که آتش‌فروز شد که دگر

Ҷаҳон чу синаи ушшоқи гашти оташдон

جهان چو سینه عشاق گشت آتشدان

Нафас касе назд аз сӯзиши ҳарорати дил

نفس کسی نزد از سوزش حرارت دل

Ки ҳамчуи бод назд доманӣ бар оташи ҷон

که همچو باد نزد دامنی بر آتش جان

зи тоби хури кара нор шуд фазои ҳаво

ز تاب خور کره نار شد فضای هوا

Дарав ба ҷои самандари туюр дар тайрон

درو به جای سمندر طیور در طیران

Шуъоъи меҳр чу неи сӯзади андарин оташ

شعاع مهر چو نی سوزد اندرین آتش

Чаҳ ҷой онкӣ кунӣ нисбаташ ба гармии он

چه جای آنکه کنی نسبتش به گرمی آن

Забони хеш бурун карда шуъла аз гармо

زبان‌خویش برون کرده شعله از گرما

Ниҳодаи сина ба рег аз ҳарорати оби равон

نهاده سینه به ریگ از حرارت آب روان

Макун дами сардии зи боди ҳам кон низ

مکن دم سردی ز باد هم کان نیز

зи тоби меҳр ба ҳар ҷониб аст гашта давон

ز تاب مهر به هر جانب است گشته دوان

Ба ҷой бод гирифтам дами Масеҳ буд

به جای باد گرفتم دم مسیح بود

Ки ноўзидаҳ ба каси оташаши фитода ба ҷон

که ناوزیده به کس آتشش فتاده به جان

Шавад чу оташ ва уфтад ба хирмани ёқӯб

شود چو آتش و افتد به خرمن یعقوب

Агар зи Мисри насимии вазади сӯии канъон

اگر ز مصر نسیمی وزد سوی کنعان

Дами ҳаво чу дами мурда барнаме ояд

دم هوا چو دم مرده برنمی‌آید

зи тоби меҳри нафас гир гашта шахси ҷаҳон

ز تاب مهر نفس‌گیر گشته شخص جهان

зи тоби гармои он муваҷҷаҳ нест дарё ро

ز تاب گرما آن موجه نیست دریا را

Ки пӯст шуд ба таниши хушк ва чин фитод барон

که پوست شد به تنش خشک و چین فتاد برآن

зи шуғли хеши чунон бозмондаанд ашё

ز شغل خویش چنان بازمانده‌اند اشیا

Ки абр ҳам накунад ёди гиряи Нитсаон

که ابر هم نکند یاد گریه نیسان

Ҳаво чу шуъла барафрӯхтаст ва бар зи буриш

هوا چو شعله برافروختست و بر ز برش

Ба рӯй ҳам мутарокими саҳоби ҳамчуи духон

به روی هم متراکم سحاب همچو دخان

Ҷаҳон чу дона ахгар шудаст аз гармӣ

جهان چو دانه اخگر شدست از گرمی

Саҳоб чун каф хокистарӣаст бар сари он

سحاب چون کف خاکستریست بر سر آن

Чу дар рмод ки оташ нигоҳ ме доранд

چو در رماد که آتش نگاه می‌دارند

Ба абри ҳифз ҳурот намӯда тобистон

به ابر حفظ حرات نموده تابستان

На дӯд бар сари оташ буд ки аз гармо

نه دود بر سر آتش بود که از گرما

Фикандааст ба сари сояи оташи сӯзон

فکنده است به سر سایه آتش سوزان

зи тоби меҳр аҷаб нест гар баранд паноҳ

ز تاب مهر عجب نیست گر برند پناه

Дигар ба сояи ушшоқи офтоб ваашон

دگر به سایه عشاق آفتاب‌وشان

Тамизи булҳавас аз ошиқаст баси мушкил

تمیز بوالهوس از عاشقست بس مشکل

Ки ҳар дилӣ шудаи сӯзон ва ҳар ҷигари бирён

که هر دلی شده سوزان و هر جگر بریان

Паии паноҳ ба дунболи зилли махрӯтӣ

پی‌پناه به دنبال ظل مخروطی

Шабонаи рӯз буд офтоби саргардон

شبانه‌روز بود آفتاب سرگردان

Аёни зи чини сари зулфи ёр , ориз нест

عیان ز چین سر زلف یار، عارض نیست

Ба зери соя сунбул шудаст меҳри ниҳон

به زیر سایه سنبل شدست مهر نهان

зи баҳри синаи ушшоқи хостсти магар

ز بحر سینه عشاق خاستست مگر

Ки гашта дар ивази қатраи абр шуъла фишон

که گشته در عوض قطره ابر شعله‌فشان

Чунонкии мояи абр баҳор ҳаст бухор

چنانکه مایه ابر بهار هست بخار

Шудаст мояи абри тамӯзи ҳам зи духон

شدست مایه ابر تموز هم ز دخان

Чу оҳ ошиқ гаштааст абри оташи бор

چو آه عاشق گشته است ابر آتش‌بار

Чу абри оҳ буд оташаш буд борон

چو ابر آه بود آتشش بود باران

Ба васфи гармии обу ҳавои дарин айём

به وصف گرمی آب و هوا درین ایام

Забонаи исти маро дар даҳан ба ҷои забон

زبانه‌ایست مرا در دهن به جای زبان

Збс ки рӯй замин доғ шуд зи оташи меҳр

زبس‌که روی زمین داغ شد ز آتش مهر

Збс ки анҷумани шуълаи гашти лолаи ситон

زبس‌که انجمن شعله گشت لاله‌ستان

Чунон ки мӯӣ наме равед аз нишонаи доғ

چنان‌که موی نمی‌روید از نشانه داغ

Ба сад баҳор нагардад зи дашти сабзаи аён

به صد بهار نگردد ز دشت سبزه عیان

Чунон замона барафрӯхт оташӣ ки магар

چنان زمانه برافروخت آتشی که مگر

Илм зад оташи хашми хдоигони ҷаҳон

علم زد آتش خشم خدایگان جهان

Эмоми Мӯсои козим ки шахси ҳлмш агар

امام موسی کاظم که شخص حلمش اگر

На казм ғайз намӯдӣ зи аҳли бағии замон

نه کظم غیظ نمودی ز اهل بغی زمان

Басони кӯраи тФсидаҳи рукнҳои ҷҳим

بسان کوره تفسیده رکن‌های جحیم

зи оташ ғазабаш барфурӯхтӣ даврон

ز آتش غضبش برفروختی دوران

Тамом мадҳ вайасту мадоеҳи обоаш

تمام مدح ویست و مدایح آباش

Агар зи тӯрӣаи огаҳи шӯии вар аз фарқон

اگر ز توریه آگه شوی ور از فرقان

Ба Фси хотами ваии нақш буд эмоми аннос

به فص خاتم وی نقش بود امام‌الناس

Дамӣ ки буд зуҳӯраши наҳуфта дар китмон

دمی که بود ظهورش نهفته در کتمان

Агарна ғояти эҷоди ъолмстӣ ӯ

اگرنه غایت ایجاد عالمستی او

Ҳануз будӣ одам ба сулби хоки ниҳон

هنوز بودی آدم به صلب خاک نهان

Ҷаҳон агар ба ҷаҳони ҷалол ӯ санҷанд

جهان اگر به جهان جلال او سنجند

Муҳӣти куну макон қатрааст ва ӯ Аммон

محیط کون و مکان قطره است و او عمان

Агар ба рутба ӯ бенгарӣ туоне гуфт

اگر به رتبه او بنگری توانی گفت

Ки мисли ӯ набӯд дар қаламрави имкон

که مثل او نبود در قلمرو امکان

Шамеми халқи ту рӯҳии дамида дар тани рӯҳ

شمیم خلق تو روحی دمیده در تن روح

Насими лутфи ту ҷаҳонӣ фузуда бар сари ҷон

نسیم لطف تو جهانی فزوده بر سر جان

Баҳор агар варақӣ хонд аз гулистонат

بهار اگر ورقی خواند از گلستانت

Китобхонаи гулро диҳад ба боди хазон

کتابخانه گل را دهد به باد خزان

Ба пеши абри кафи тести бод дар кафи абр

به پیش ابر کف تست باد در کف ابر

зи дасти бахшиши дасти ту хок бар сари кон

ز دست بخشش دست تو خاک بر سر کان

Мисоли амри ту нофиз шавад ба хоки сақил

مثال امر تو نافذ شود به خاک ثقیل

Барот наҳй ту ҷорӣ буд бар оби равон

برات نهی تو جاری بود بر آب روان

Ба кӯҳи ҳалам ту санҷанд агар гаронии кӯҳ

به کوه حلم تو سنجند اگر گرانی کوه

Сабк чу гирд равад бар ҳавои ҷиболи гарон

سبک چو گرد رود بر هوا جبال گران

Ба баҳри дасти ту гар афкананд қулзум ро

به بحر دست تو گر افکنند قلزم را

зи бими ғарқ чу мавҷ аз миён равад ба карон

ز بیم غرق چو موج از میان رود به کران

Ба душмании ту нофеъ намешавад тоъат

به دشمنی تو نافع نمی‌شود طاعت

Ба дӯстии ту нуқсон намекунад ғуфрон

به دوستی تو نقصان نمی‌کند غفران

Агар ту по нанаҳй дар миёна чун паргор

اگر تو پا ننهی در میانه چون پرگار

Расад ба доираи рӯзгори сад нуқсон

رسد به دایره روزگار صد نقصان

Насиҳатии зи ту раҳбартар аз ҳазор далел

نصیحتی ز تو رهبرتر از هزار دلیل

Хтобтии зи ту пурнафътар зи сад бурҳон

خطابتی ز تو پرنفع‌تر ز صد برهان

Агарчӣ назд хиради норасидае ба вуҷуб

اگرچه نزد خرد نارسیده‌ای به وجوب

Вале макони ту сад раҳи гузашта аз имкон

ولی مکان تو صد ره گذشته از امکان

Ба ҷом ҷам натавон дид ончӣ ёфт хирад

به جام جم نتوان دید آنچه یافت خرد

зи хишти гунбади гардуни мушобеҳи ту аён

ز خشت گنبد گردون مشابه تو عیان

Ба пеш ӯ чаҳ буд ҳафт гунбади гардун

به پیش او چه بود هفت گنبد گردون

Ба ҷанб ӯ чаҳ кунад ҳашт равзаи ризвон

به جنب او چه کند هشت روضه رضوان

Хилофи рои ту зон нақзи дайн буд ки худоӣ

خلاف رای تو زان نقض دین بود که خدای

Ба тори аҳди ту тобидаи риштаи имон

به تار عهد تو تابیده رشته ایمان

Халал пазир шавад панҷ рукни дайни якбор

خلل‌پذیر شود پنج رکن دین یکبار

Агарна меҳри ту дайни рости аъзами алоркон

اگرنه مهر تو دین‌راست اعظم‌الارکان

Агар ба хок дарат ташнаро диҳанд навид

اگر به خاک درت تشنه را دهند نوید

Дигар ҳавас накунад оби чашмаи ҳайвон

دگر هوس نکند آب چشمه حیوان

Ҳавои кӯии ту дар сар касе ки рафт ба хок

هوای کوی تو در سر کسی که رفت به خاک

Буд ба боғи ҷинони чашми ҳасраташи нигарон

بود به باغ جنان چشم حسرتش نگران

Барои ҳукми ту гули гӯш паҳн карда ба боғ

برای حکم تو گل گوش پهن کرده به باغ

Ки то ту наҳй кунӣ бнддии зи хандаи даҳон

که تا تو نهی کنی بنددی ز خنده دهان

Забони гушӯдаи паии арзи муддаои сӯсан

زبان‌گشوده پی عرض مدعا سوسن

Кигар ту амри намоеи дроидӣ ба забон

که گر تو امر نمایی درآیدی به زبان

Агар зи хок дарат тўтё кунад наргис

اگر ز خاک درت توتیا کند نرگس

Шавад чу чашми ҷаҳони дидаи ршиноси ҷаҳон

شود چو چشم جهان‌دیده روشناس جهان

Адуи ҳаросад аз ту чунонкии сояи зи нур

عدو هراسد از تو چنانکه سایه ز نور

Ҳазари намояди хасм аз ту чун зуннори духон

حذر نماید خصم از تو چون زنار دخان

Касе ки хасм туро дид ба сарир чаҳ гуфт

کسی که خصم ترا دید به سریر چه گفت

Буд ба ҷои сулаймони гирифтаи деви макон

بود به جای سلیمان گرفته دیو مکان

Хилофатӣ ки ба қади ту рост ҳамчу қабост

خلافتی که به قد تو راست همچو قباست

Агар ба хасми писандӣ чаҳ боку нақс аз он

اگر به خصم پسندی چه باک و نقص از آن

Ҳавои шавкат соҳибқироняш набӯд

هوای شوکت صاحبقرانیش نبود

Касе ки дар ду ҷаҳонаст соҳиби алқуръон

کسی که در دو جهانست صاحب‌القرآن

зи рангу бӯ буд ороиши ҷамоли аду

ز رنگ و بو بود آرایش جمال عدو

Чунон ки зинат товус бошад аз алвон

چنان که زینت طاووس باشد از الوان

Дилӣ набандад оқил ба ранг бе маънӣ

دلی نبندد عاقل به رنگ بی‌معنی

Сиррӣ надорад доно ба сӯрат бе ҷон

سری ندارد دانا به صورت بی‌جان

Иродат ту диҳад калаки амрро ҳаракат

ارادت تو دهد کلک امر را حرکت

Каромат ту диҳад ҳукм наҳйро ҷараён

کرامت تو دهد حکم نهی را جریان

Бидӯни ҳукми ту тақдир кам кунад хоҳиш

بدون حکم تو تقدیر کم کند خواهش

Хилофи раъии ту камтар диҳад қазои фармон

خلاف رأی تو کمتر دهد قضا فرمان

Ҳама ба мӯҷиби ҳукм худо кунад ҳаракат

همه به موجب حکم خدا کند حرکت

Иродати ту ки калаки қазои рости бенон

ارادت تو که کلک قضای راست بنان

Бзргўорои онӣ ки дар мдиҳи ту ақл

بزرگوارا آنی که در مدیح تو عقل

Сиррӣ ба ҷайби Фрўбрдаҳ бо ҳазор баён

سری به جیب فروبرده با هزار بیان

Назар ба дараки ҷамол ту оҷизасту заъиф

نظر به درک جمال تو عاجزست و ضعیف

Сухан ба васфи ҷалоли ту қосиру ҳайрон

سخن به وصف جلال تو قاصر و حیران

Паии навиштани васфи кафи ту баҳри муҳӣт

پی نوشتن وصف کف تو بحر محیط

Агар мидод шавад қатраи исти дархури он

اگر مداد شود قطره‌ایست درخور آن

Шавад замину замон дар шуъоъи хури мастур

شود زمین و زمان در شعاع خور مستور

Гар аз либоси сухан мдҳтт шавад урён

گر از لباس سخن مدحتت شود عریان

Ману ҳавои мдиҳи ту , кӣ дуруст ояд

من و هوای مدیح تو، کی درست آید

Матоъи перзану васли Юсуфи канъон !

متاع پیرزن و وصل یوسف کنعان!

Марои ҳавои мдиҳи ту зебад ар болФрз

مرا هوای مدیح تو زیبد ار بالفرض

Ба пои меҳри ҷаҳони зарраро расад ҷавлон

به پای مهر جهان ذره را رسد جولان

Касе дигар натавонади туро ба мадҳ ситуд

کسی دگر نتواند ترا به مدح ستود

Басаст модҳти эзад , мадоеҳати қуръон

بس است مادحت ایزد، مدایحت قرآن

Ғарази зи саъии ман ин бас ки ёди ман оре

غرض ز سعی من این بس که یاد من آری

Дар он дамӣ ки падар аз писар кунад нисён

در آن دمی که پدر از پسر کند نسیان

Агар сараст ба доғ ту мекунам афсар

اگر سر است به داغ تو می‌کنم افسر

Агар диласт ба меҳри ту май нуҳуми унвон

اگر دلست به مهر تو می‌نهم عنوان

Дил ар ба меҳр ту набӯд чаҳ май пазади савдо

دل ار به مهر تو نبود چه می‌پزد سودا

Сар ар ба роҳ ту набӯд чаҳ мекунад сомон

سر ار به راه تو نبود چه می‌کند سامان

Ба ҳазрати ту маро орзӯӣ бисёраст

به حضرت تو مرا آرزوی بسیارست

Дигар ту донеу файёзу лутф бе поён

دگر تو دانی و فیاض و لطف بی‌پایان

Ҳамеша то буд ороиши ҷаҳон аз меҳр

همیشه تا بود آرایش جهان از مهر

Каттони зи тобиши ма то ки ҳаст дар нуқсон

کتان ز تابش مه تا که هست در نقصان

Буд зи меҳри ту ороиши дили аҳбоб

بود ز مهر تو آرایش دل احباب

зи моҳи талъати ту нақси душманон чу каттон

ز ماه طلعت تو نقص دشمنان چو کتان