Маро дилӣаст зи дарди фироқи ёру диёр

مرا دلی است ز درد فراق یار و دیار

Тамоми гиряи ҳасрати тамоми нолаи зор

تمام گریه حسرت تمام ناله زار

Агар ба сайри чаман кам рӯм сабаб онаст

اگر به سیر چمن کم روم سبب آنست

Ки нест мотамёнро ба базми ъушрати бор

که نیست ماتمیان را به بزم عشرت بار

Маро ки синаи зи доғ ситам гулистонаст

مرا که سینه ز داغ ستم گلستانست

Чаҳ лозимаст кашӣдан киришмаи гулзор

چه لازمست کشیدن کرشمه گلزار

Ҳазор суҳбати рангинтар аз майаст маро

هزار صحبت رنگین‌تر از می است مرا

Чаро кашами зи паии бодаи дардисари зи хумор

چرا کشم ز پی باده دردسر ز خمار

Замона аз паии помол карданами пурвирд

زمانه از پی پامال کردنم پرورد

Ки нест ин гули пажмурдаи қобили дастор

که نیست این گل پژمرده قابل دستار

зи сина шуъла фишон хезади оҳи ман ки мудом

ز سینه شعله‌فشان خیزد آه من که مدام

Нафаси зи кӯра ҳаддод ҷӯшад оташи вор

نفس ز کوره حداد جوشد آتش‌وار

Серуми зи мағзи тиҳӣ , ҳамчуи косаи танбур

سرم ز مغز تهی، همچو کاسه تنبور

Нафас валек пар аз хӯни нола чун раги тор

نفس ولیک پر از خون ناله چون رگ تار

Ба ғайри Тифли сршгм на ҳеҷ кас ки маро

به غیر طفل سرشگم نه هیچ‌کس که مرا

Ғубори ҳиҷри дамӣ пок созад аз рухсор

غبار هجر دمی پاک سازد از رخسار

Набошад ин ҳамаи борон ки пеши дидаи ман

نباشد این همه باران که پیش دیده من

Арақи зи чеҳра хиҷлат фишонд абри баҳор

عرق ز چهره خجلت فشاند ابر بهار

Чаҳ миннат аз мау хуршед май кашам ки бас аст

چه منت از مه و خورشید می‌کشم که بس است

Фурӯғи гавҳари ашкам , чароғ дар шаби тор

فروغ گوهر اشکم، چراغ در شب تار

Миёни фавҷи балои ончунон гудохта ам

میان فوج بلا آنچنان گداخته‌ام

Ки Қатари доира дард шуд танами ночор

که قطر دایرة درد شد تنم ناچار

Чаро барои ғами ангуштарии з зар накунам ?

چرا برای غم انگشتری ز زر نکنم؟

Танам ки зарду заъифу дўтост аз ғами ёр

تنم که زرد و ضعیف و دوتاست از غم یار

Дилам чу кӯҳ ба худ аз нишот ғам болид

دلم چو کوه به خود از نشاط غم بالید

Агарчӣ бори ғамам ҷисм кард зор ва назор

اگرچه بار غمم جسم کرد زار و نزار

Ба рӯй бистарам аз бскаҳ устихон шаканд

به روی بسترم از بسکه استخوان شکند

Мудоми нолаи з паҳлу кунам чу мўсиқор

مدام ناله ز پهلو کنم چو موسیقار

Ба дафъи фалсафӣони гӯи каломёни бикунанд

به دفع فلسفیان گو کلامیان بکنند

Ҷавози хрқи фалакро зи оҳами астФсор

جواز خرق فلک را ز آهم استفسار

зи бас ки хуй ба ҳиҷрон шудаи марои тарсам

ز بس که خوی به هجران شده مرا ترسم

Ки орзӯ нашавад дидаро дигар дидор

که آرزو نشود دیده را دگر دیدار

Фалаки зи гардиши худ бозастад ар шояд

فلک ز گردش خود باز استد ار شاید

Кунун ки кард ҷудои миёнаи ману ёр

کنون که کرد جدایی میانه من و یار

Ба шикваи фалакамгар забон кушода шавад

به شکوه فلکم گر زبان گشاده شود

Сухан бибоядам аз сар гирифт дигари бор

سخن ببایدم از سر گرفت دیگر بار