Хилофи раъии ту бар ақли он чунон душвор

خلاف رأی تو بر عقل آن چنان دشوار

Ки кас ба фарзи маҳол аз худо шавад безор

که کس به فرض محال از خدا شود بیزار

Ба фазли мартабаи мумтозӣ аз уқулу нуфус

به فضل مرتبه ممتازی از عقول و نفوس

Чунон ки нури назар дар миёнаи анвор

چنان که نور نظر در میانه انوار

Насими меҳри ту дар боғи эътиқоди зарур

نسیم مهر تو در باغ اعتقاد ضرور

Чунонкӣ дар чамани тавбаи оби истиғфор

چنانکه در چمن توبه آب استغفار

зи халқи хеши ту дар ранҷу халқ дар роҳат

ز خلق خویش تو در رنج و خلق در راحت

Дар оби киштӣу мардум дар он миён ба канор

در آب کشتی و مردم در آن میان به کنار

Адам нуфӯз намекард дар мсоми вуҷӯд

عدم نفوذ نمی‌کرد در مسام وجود

Агар зи ҳифзи ту будӣ замонаро девор

اگر ز حفظ تو بودی زمانه را دیوار

Чу офтоб хӯрд ғӯтаи осмон дар нур

چو آفتاب خورد غوطه آسمان در نور

Гар иртифоъи пазиради зи даргаи ту ғубор

گر ارتفاع پذیرد ز درگه تو غبار

Сипеҳрро накунад ҷузи салобати ту лагом

سپهر را نکند جز صلابت تو لگام

Замонаро накунад ҷузи мҳобти ту чдор

زمانه را نکند جز مهابت تو چدار

Фалак ба ҳукм ту меёбад аз қазои аҷрӣ

فلک به حکم تو می‌یابد از قضا اجری

Замин ба амр ту мегирад аз фалаки идрор

زمین به امر تو می‌گیرد از فلک ادرار

Диҳад рўотби арзоқи халқи рӯзи буруз

دهد رواتب ارزاق خلق روز بروز

Замин ки ҳосили ҷӯад ту кардааст анбор

زمین که حاصل جود تو کرده است انبار

Мутӣъи ҳукми атои ту ҳорсони ҷибол

مطیع حکم عطای تو حارسان جبال

Вакили дасти ҷаводи ту хозинони баҳор

وکیل دست جواد تو خازنان بحار

Уқули комиларо аз замирати истимдод

عقول کامله را از ضمیرت استمداد

Нуфуси қодсаҳро аз улӯмати астзҳор

نفوس قادسه را از علومت استظهار

Наад ризои ту бар пушти чархи тавсани зин

نهد رضای تو بر پشت چرخ توسن زین

Кунад наҳифи ту дар бинии замонаи маҳор

کند نهیب تو در بینی زمانه مهار

Барои ҳамлаи асқоли корхонаи тест

برای حمله اثقال کارخانه تست

Қазо ки карда самовоти ҳафтгонаи қатор

قضا که کرده سماوات هفتگانه قطار

Шаҳоби чарх барин саркашеда ме ояд

شهاب چرخ برین سرکشیده می‌آید

Ки то ба базм ту ёбад чу шамъи истиқрор

که تا به بزم تو یابد چو شمع استقرار

Чу шамъи базм туро бинад истодаи зи давр

چو شمع بزم ترا بیند ایستاده ز دور

зи инфеъол ба бод фано равад чу шарор

ز انفعال به باد فنا رود چو شرار

Гар осмони ҳамаи тан офтоб гардидӣ

گر آسمان همه تن آفتاب گردیدی

Ба равзаи ту мушобеҳ шудӣ вале душвор

به روضه تو مشابه شدی ولی دشوار

Вари офтоб ба чарх нуҳум шудӣ будӣ

ور آفتاب به چرخ نهم شدی بودی

Шабиҳи ту чу шӯй бар саманди қадари савор

شبیه تو چو شوی بر سمند قدر سوار

Табораки аллоҳ аз он нозанини саманд ки ҳаст

تبارک‌الله از آن نازنین سمند که هست

Ба гоҳи ҷилва чу товуси маст дар рафтор

به گاه جلوه چو طاووس مست در رفتار

Чу барқи кӯҳи навард ва чу боди баҳри сипар

چو برق کوه‌نورد و چو باد بحر سپر

Чу шуъла дар ҳаракот ва чу фитна дар осор

چو شعله در حرکات و چو فتنه در آثار

Саманди шӯхи мизоҷи ту шуълаи прўозист

سمند شوخ مزاج تو شعله پروازیست

Ки ҷузи нигоҳи турои даст кам диҳад ба чдор

که جز نگاه ترا دست کم دهد به چدار

Ба гоҳи пўиаҳ мулоим равад чунон дар роҳ

به‌گاه پویه ملایم رود چنان در راه

Ки оби нағма магар меравад ба ҷадвали тор

که آب نغمه مگر می‌رود به جدول تار

Сбкрўӣ ки наёбад ба ғайри осоиш

سبکروی که نیابد به غیر آسایش

Ба фарз агар ба раг ҷон кунад чу нолаи гузор

به فرض اگر به‌رگ جان کند چو ناله گذار

Асораҳ эй зи пеши дӯди дӯдаи саҳро

اثاره‌ای ز پیش دود دوده صحرا

Шарорае зи самаши барқи хирмани кҳсор

شراره‌ای ز سمش برق خرمن کهسار

Чу шуълаи вақти фароз ва чу қатраи гоҳи нишеб

چو شعله وقت فراز و چو قطره گاه نشیب

Чу ъушраи хуши ҳаракот ва чу ҷилваи хуши рафтор

چو عشره خوش حرکات و چو جلوه خوش رفتار

Чу набзи муътадилаши ҷусти вхизи мутаносиб

چو نبض معتدلش جست‌وخیز متناسب

Чу нашъа дар раги дилҳо давиданаши ҳамвор

چو نشئه در رگ دل‌ها دویدنش هموار

Гуҳӣ чу ранг адуят парида дар олам

گهی چو رنگ عدویت پریده در عالم

Гуҳӣ чу ном наКувайт давида дар ақтор

گهی چو نام نکویت دویده در اقطار

Ба рӯй барги гулашгар гузар фитад бадвад

به‌روی برگ گلش گر گذر فتد بدود

Сабки чунонкии дӯди мавҷи ханда бар лаби ёр

سبک چنانکه دود موج خنده بر لب یار

Буд зи гирди шитобаши абир бар даму ёл

بود ز گرد شتابش عبیر بر دم و یال

Буд зи хӯни дирангаш ба поу даст нигор

بود ز خون درنگش به‌پا و دست‌نگار

Назокати гиреҳи дами чунонкии пиндорӣ

نزاکت گره دم چنانکه پنداری

Ки оби нағма гиреҳ гаштааст бар раги тор

که آب نغمه گره گشته است بر رگ تار

Чу умри муддати ғифлати савораш аз нармӣ

چو عمر مدت غفلت سوارش از نرمی

Расад ба манзил ва огоҳ нест аз рафтор

رسد به منزل و آگاه نیست از رفتار

Ба гоҳи ду зи арақ нам намедиҳад кФлш

به‌گاه دو ز عرق‌نم نمی‌دهد کفلش

Ки шуъларо нанашастааст жола бар рухсор

که شعله را ننشسته است ژاله بر رخسار

Агар ба пасту баланди замонааш тозӣ

اگر به پست و بلند زمانه‌اش تازی

Чунон равад ки наҷунбад алоқаи дастор

چنان رود که نجنبد علاقه دستار

Ҳилоли наъл кигар бар сипеҳраши ангезӣ

هلال نعل که گر بر سپهرش انگیزی

Фитад зи пўиаҳ ба чархи чаҳорумаш чу гузор

فتد ز پویه به چرخ چهارمش چو گذار

Чунонкии оина бар рӯй моҳ нав гиранд

چنانکه آینه بر روی ماه نو گیرند

Ҳилол зор шавад офтоби оинаи вор

هلال زار شود آفتاب آینه‌وار

Срири хомаи котиб ба васфи суръат ӯ

صریر خامه کاتب به وصف سرعت او

Дӯд ба ҷодаи мстр чу нағма бар раги тор

دود به جاده مسطر چو نغمه بر رگ تار

Ба пушти вай натавонад нишаст каси ҷузи ту

به پشت وی نتواند نشست کس جز تو

Ки ғайр нур нагардад касе ба шуълаи савор

که غیر نور نگردد کسی به شعله سوار

Хдоигоно дорам ҷудои зи хок дарат

خدایگانا دارم جدا ز خاک درت

Чунон дилӣ ки ба ҳолаши ҷаҳони бгриди зор

چنان دلی که به حالش جهان بگرید زار

Чу шамъ боргаҳат равшанаст сӯзи дилам

چو شمع بارگهت روشنست سوز دلم

Шабонаи рӯз ки рӯз манаст ҳам шаби тор

شبانه‌روز که روز منست هم شب تار

Ба ёди ҷӯии равони рӯзу шаб дар он фирдавс

به یاد جوی روان روز و شب در آن فردوس

Марои з дида равонаст ашки лайл ва наҳор

مرا ز دیده روانست اشک لیل و نهار

Фироқи саҳну хиёбон Машҳадам дорад

فراق صحن و خیابان مشهدم دارد

зи саҳни чарху хиёбони каҳкашони безор

ز صحن چرخ و خیابان کهکشان بیزار

Фалак надонам азин пас дигар чаҳ хоҳад кард

فلک ندانم ازین پس دگر چه خواهد کرد

Ба ман шавад агар аз тозаи бози кӣнаи гузор

به من شود اگر از تازه باز کینه‌گذار

Фиканд давр ба зорӣ аз он дирам ёрб

فکند دور به‌زاری از آن درم یارب

Ба рӯз ман биншинад фалак ба зории зор

به روز من بنشیند فلک به‌زاری زار

Ду даст бе ту ба сар май занам чаҳ чора кунам

دو دست بی‌تو به‌سر می‌زنم چه چاره کنم

Ки рафт кори ман аз дасту дасти ман аз кор

که رفت کار من از دست و دست من از کار

Шумори кори худ аз рӯзгор баргирам

شمار کار خود از روزگار برگیرم

Ба домани ту занами даст чун ба рӯзи шумор

به دامن تو زنم دست چون به روز شمار

Фалаки зи рашки бимирад чу даргаати бӯсам

فلک ز رشک بمیرد چو درگهت بوسم

Чаҳ хуш буд ки барояд ба як киришмаи ду кор

چه خوش بود که برآید به یک کرشمه دو کار

Агар расм ба висол дарат аҷаб набӯд

اگر رسم به وصال درت عجب نبود

Бар осмони з замин меравад ҳамеша ғубор

بر آسمان ز زمین می‌رود همیشه غبار

Агарчӣ даврӣ аз он хок дар зарурӣ буд

اگرچه دوری از آن خاک در ضروری بود

Ки ҳаст даврии хуршеди зарраро ночор

که هست دوری خورشید ذره را ناچار

Валек дорам умедӣ ки аз тавваҷуҳи ту

ولیک دارم امیدی که از توجه تو

Тани заъифи ман онҷо шавад ба хоки мазор

تن ضعیف من آنجا شود به خاک مزار

Ба ҳркҷо ки шавад хоки ин тани зорам

به هرکجا که شود خاک این تن زارم

Фалак агар кашадам пеши орзӯи девор

فلک اگر کشدم پیش آرزو دیوار

Гумон ба болу пуршавқ он қадр дорам

گمان به بال و پرشوق آنقدر دارم

Ки зарраи зарра ба сӯии ту брпрди тани зор

که ذره ذره به سوی تو برپرد تن زار

Бидон худоӣ ки дар малики нестӣ яксар

بدان خدای که در ملک نیستی یکسر

Матоъ маърифаташ рехтаст дар бозор

متاع معرفتش ریختست در بازار

Бони наҳуфта ки дар ҳарчӣ бенгарӣ пайдост

بآن نهفته که در هرچه بنگری پیداست

Бидон надида ки пар карда олам аз дидор

بدان ندیده که پر کرده عالم از دیدار

Бони қадим ки дар давр бошӣ аз қадамаш

بآن قدیم که در دور باشی از قدمش

Азали давон ба диёри абади баради зинҳор

ازل دوان به دیار ابد برد زنهار

Бидон ҳаким ки дар коргоҳ қудрат нест

بدان حکیم که در کارگاه قدرت نیست

Ба Авни ҳикматаши эҷоди зарраи бекор

به‌عون حکمتش ایجاد ذره بیکار

Бидон алӣам ки дар арзи ҷилваи гоҳи зуҳӯр

بدان علیم که در عرض جلوه‌گاه ظهور

з илм ӯст азал то абади яке тӯмор

ز علم اوست ازل تا ابد یکی طومار

Бидон Карим ки аз ним ршҳаҳ бинишонад

بدان کریم که از نیم رشحه بنشاند

зи дашти исёни чндонкаҳи хостсти ғубор

ز دشت عصیان چندانکه خاستست غبار

Бидон раҳим ки дар мавҷи хези раҳмат ӯ

بدان رحیم که در موج‌خیز رحمت او

Гуноҳ ҳар ду ҷаҳони ҳамчу хас фитад ба канор

گناه هر دو جهان همچو خس فتد به کنار

Бидон ҳалим ки баррӯии мо наме орад

بدان حلیم که برروی ما نمی‌آرد

Ба носипосӣ чндонкаҳ мекунем иқрор

به ناسپاسی چندانکه می‌کنیم اقرار

Бидон ғафур ки дар ҳар нафаси Фрўшўид

بدان غفور که در هر نفس فروشوید

Сёҳрўиии моро ба оби истиғфор

سیاهرویی ما را به آب استغفار

Ба сонеъӣ ки диҳад мушти хокро дониш

به صانعی که دهد مشت خاک را دانش

Ба мубдиъӣ ки диҳад мавҷи бодро гуфтор

به مبدعی که دهد موج باد را گفتار

Ба қодирӣ ки ба пеши муҳӣти қудрат ӯ

به قادری که به پیش محیط قدرت او

Замони азал ба абади нуқтаи ист аз паргор

زمان ازل به ابد نقطه‌ایست از پرگار

Ба нур ӯ ки бова равшанаст зулмату нур

به نور او که باو روشن است ظلمت و نور

Ба файз ӯ ки бадв хуррамаст ҷинату нор

به فیض او که بدو خرم است جنت و نار

Ба лавҳ ӯ ки кушояд ба рӯй ҷони дафтар

به لوح او که گشاید به روی جان دفتر

Ба калак ӯ ки нависад ба лавҳи дили асрор

به کلک او که نویسد به لوح دل اسرار

Ба амр ӯ ки бова малики ақли гашти обод

به امر او که باو ملک عقل گشت آباد

Ба наҳй ӯ ки азуи роҳ нафас шуд ҳамвор

به نهی او که ازو راه نفس شد هموار

Ба ҷӯад ӯ ки на афлокро ба як ҷӯшаш

به جود او که نه افلاک را به یک جوشش

зи ним қатраи барангехт чун зи баҳри бухор

ز نیم قطره برانگیخت چون ز بحر بخار

Ба стар ӯ ки зи чашми назорагони сипеҳр

به ستر او که ز چشم نظارگان سپهر

Ба рӯй зиштии аъмол мо кашад девор

به روی زشتی اعمال ما کشد دیوار

Ба афв ӯ ки бубахшад гуноҳ ва нагузорад

به عفو او که ببخشد گناه و نگذارد

Ба зери бори хиҷолати хамидаи қомати зор

به زیر بار خجالت خمیده قامت زار

Ба фазл ӯ ки ба мо аз биҳишту ҳуру қусӯр

به فضل او که به ما از بهشت و حور و قصور

Ҷазои тоъати нокарда май наад ба канор

جزای طاعت ناکرده می‌نهد به کنار

Ба қаҳр ӯ ки зи бимаши шикастаи ранги хазон

به قهر او که ز بیمش شکسته رنگ خزان

Ба лутф ӯ ки ба ёдаши шукуфта рӯй баҳор

به لطف او که به یادش شکفته روی بهار

Ба хашм ӯ ки ба ҳеҷаш забона нанишинад

به خشم او که به هیچش زبانه ننشیند

Магари зи қатраи ашки давида бар рухсор

مگر ز قطره اشک دویده بر رخسار

Ба васф ӯ ки дар оғӯши нутқи тани надиҳад

به وصف او که در آغوش نطق تن ندهد

Магари ҳам ӯ ба забон асар кунад изҳор

مگر هم او به زبان اثر کند اظهار

Ба кана ӯ ки ниқоб аз ҷамол накушояд

به کنه او که نقاب از جمال نگشاید

Магар ба ҳиҷлаи илмаш ки ҳаст оинаи дор

مگر به حجله علمش که هست آینه‌دار

Ба шабаҳ ӯ ки надидаст ақли сӯрат ӯ

به شبه او که ندیدست عقل صورت او

Магар ба бткдаҳи ваҳм бар дару девор

مگر به بتکده وهم بر در و دیوار

Ба роҳ ӯ ки зи хор қадам даманд гул

به راه او که ز خار قدم دماند گل

Ба шавқ ӯ ки ба роҳ нафас фишонд хор

به شوق او که به راه نفس فشاند خار

Ба ишқ ӯ ки хиради зарраро ба хуршедӣ

به عشق او که خرد ذره را به خورشیدی

Ба васл ӯ ки баради қатраро ба дарёи бор

به وصل او که برد قطره را به دریا بار

Ба пилаи пилаи таҷреду силами тавҳид

به پله‌پله تجرید و سلم توحید

Ба пояи пояи миъроҷи Аҳмади мухтор

به پایه‌پایه معراج احمد مختار

Ба раҳравӣ ки кунад ақли хори роҳаш ро

به رهروی که کند عقل خار راهش را

Ба ҷои дастаи гули зеби гӯшаи дастор

به جای دسته گل زیب گوشه دستار

Ба хоҷае ки паии ҳифз , Ҷабраили амин

به خواجه‌‌ای که پی حفظ، جبرئیل امین

Чу анкабут шудаш пардаи дор бар дар ғор

چو عنکبوت شدش پرده‌دار بر در غار

Ба сарварӣ ки шараф дар паноҳ ӯ бурданд

به سروری که شرف در پناه او بردند

зи сарварони ду олами муҳоҷиру ансор

ز سروران دو عالم مهاجر و انصار

Ба сафдари сафи ҳиҷои лоФтии ало

به صفدر صف هیجای لافتی الا

Ки дар қаламрави дайн ҳам сараст ва ҳам сардор

که در قلمرو دین هم سرست و هم سردار

Ба мавҷи ҷавҳари теғаш ки шоҳидони зафар

به موج جوهر تیغش که شاهدان ظفر

Ба гирд чеҳра барандаш ба ҷои турра ба кор

به گرد چهره برندش به جای طره به کار

Ба чини абрӯии хашмаш ки аз мҳобт ӯ

به چین ابروی خشمش که از مهابت او

Аҷал ба сояи шамшер май баради зинҳор

اجل به سایه شمشیر می‌برد زنهار

Бидон сафинаи исмат ки ҷуз ба раҳбаряш

بدان سفینه عصمت که جز به رهبریش

Касе зи варта ҳайрат намеравад ба канор

کسی ز ورطه حیرت نمی‌رود به کنار

Ба покдомании оби гавҳари исмат

به پاکدامنی آب گوهر عصمت

Ки пои шубҳа ба гардиш накардааст гузор

که پای شبهه به گردش نکرده است گذار

Ба файзи ёздаҳи гулбун ки ин ду гулбун ро

به فیض یازده گلبن که این دو گلبن را

Алӣаст оби равону батули гулбуни зор

علیست آب روان و بتول گلبن زار

Бидон чаҳордаҳи нахл блндсоиаҳ фикан

بدان چهارده نخل بلندسایه فکن

Ки ҳаст гулшани исмат аз он ҳамеша баҳор

که هست گلشن عصمت از آن همیشه بهار

Ба пояи ту ки афлокро шуморади нанг

به پایه تو که افلاک را شمارد ننگ

Ба сояи ту ки аз офтоб дорад ор

به سایه تو که از آفتاب دارد عار

Ба мадҳати ту ки паҳлу намедиҳад ба сухан

به مدحت تو که پهلو نمی‌دهد به سخن

Ба неъмати ту ки тан дар намедиҳад ба шумор

به نعمت تو که تن در نمی‌دهد به شمار

Ба қадари хаймаи ҷоҳат ки осмони баланд

به قدر خیمه جاهت که آسمان بلند

Ба доманаш натавонад нишаст ҳамчуи ғубор

به دامنش نتواند نشست همچو غبار

Ба даргаи ту ки ном сипеҳр гирад паст

به درگه تو که نام سپهر گیرد پست

Ба равзаи ту ки ҳарф биҳишт гирад хор

به روضه تو که حرف بهشت گیرد خوار

Ба роҳи кӯии ту каш бол густаранд малик

به راه کوی تو کش بال‌گسترند ملک

Ки по ниҳанд ба сад ноз бар сараши зуввор

که پا نهند به صد ناز بر سرش زوار

Ба ҳасратам ки зи васф ту метапад бар хеш

به حسرتم که ز وصف تو می‌تپد بر خویش

Ба тоқатам ки зи ном ту меравад аз кор

به طاقتم که ز نام تو می‌رود از کار

Ба сабри ман ки з овоза мешавад маъзул

به صبر من که ز آوازه می‌شود معزول

Ба заъфи ман ки зондозаҳ мешавад бемор

به ضعف من که زاندازه می‌شود بیمار

Ба ин дамам ки бигирад зи суҳбати ҳамдам

به این دمم که بگیرد ز صحبت همدم

Ба ин ғамам ки бимиради з дидани ғмхўор

به این غمم که بمیرد ز دیدن غمخوار

Ба рағбатам ки ба сомон турш кунад ҳурмон

به رغبتم که به سامان ترش کند حرمان

Ба меҳнатам ки парешон турш кунад тимор

به محنتم که پریشان‌ترش کند تیمار

Ба фурқатам ки намоён турш кунад даврӣ

به فرقتم که نمایان‌ترش کند دوری

Ба ҳасратам ки фаровон турш кунад дидор

به حسرتم که فراوان‌ترش کند دیدار

Ба доғи ман ки бигирад зи номи марҳам рӯй

به داغ من که بگیرد ز نام مرهم روی

Ба дарди ман ки ба доруӣ кас надорад кор

به درد من که به داروی کس ندارد کار

Ба ғурбати сафар « аҳбтўо » зи даргаи қурб

به غربت سفر «اهبطوا» ز درگه قرب

Ки бозгашт надорад дар ӯ яке зи ҳазор

که بازگشت ندارد در او یکی ز هزار

Ба заврақӣ ки барои наҷоти тӯфонӣ

به زورقی که برای نجات طوفانی

Миёни лаҷаи тӯфон гушӯдааст канор

میان لجه طوفان گشوده است کنار

Ба завқи булбули гулзори оташи намруд

به ذوق بلبل گلزار آتش نمرود

Ки шуълаи шуъла гулаш медамид аз дастор

که شعله شعله گلش می‌دمید از دستار

Ба чашм бастани умеди пери канъонӣ

به چشم بستن امید پیر کنعانی

Ки буии перҳанаш тоза мекунад гулзор

که بوی پیرهنش تازه می‌کند گلزار

Ба иззатӣ ки ба Юсуф расед дар таҳи чоҳ

به عزتی که به یوسف رسید در ته چاه

Ки шуд ба пилаи миъроҷ дар шарафи тайёр

که شد به پله معراج در شرف طیار

Ба ҳасратӣ ки Зулайхо баҳор кард хазон

به حسرتی که زلیخا بهار کرد خزان

Ба раҳматӣ ки хазонаш гирифт буии баҳор

به رحمتی که خزانش گرفت بوی بهار

Ба ҳарфи ишқ ки дорад кулемро алкн

به حرف عشق که دارد کلیم را الکن

Ба буии ишқ ки гардад Масеҳ аз ӯ бемор

به بوی عشق که گردد مسیح از او بیمار

Ба нози ҳасан ки ояд ба гӯш « арнӣ » гӯй

به ناز حسن که آید به گوش «ارنی» گوی

з « лнтароне » ӯ завқи муждаи дидор

ز «لن ترانی» او ذوق مژده دیدار

Ба дасти сабр ки ҳаргиз намерасад ба Аннан

به دست صبر که هرگز نمی‌رسد به عنان

Ба пои шавқ ки ояд бараҳна бар сари хор

به پای شوق که آید برهنه بر سر خار

Ба ҳарфи ақл ки нашунида мекунад дилгир

به حرف عقل که نشنیده می‌کند دلگیر

Ба дарси ишқ ки нохонда мешавад такрор

به درس عشق که ناخوانده می‌شود تکرار

Ба кордонии ҳасан ва ба содаи лавҳии ишқ

به کاردانی حسن و به ساده‌لوحی عشق

Ба шавқи шуъла бесабру оҳанӣни девор

به شوق شعله بی‌صبر و آهنین دیوار

Ба зуди сирии васлу гуруснаи чашмии ҳиҷр

به زود سیری وصل و گرسنه چشمی هجر

Ба ногувории ком ва ба ногузирии кор

به ناگواری کام و به ناگزیری کار

Ба лиззати дами обӣ ки дар даҳон ояд

به لذت دم آبی که در دهان آید

Гуҳи мушоҳидаи кунҷ лаб макидан ёр

گه مشاهده کنج لب مکیدن یار

Ба танггирӣ умеду длгшоиии яъс

به تنگ‌گیری امید و دلگشایی یأس

Ба хоксории аҷз ва ба нихвати пиндор

به خاکساری عجز و به نخوت پندار

Ба шармгинии ҳасрат ба трзбонии майл

به شرمگینی حسرت به ترزبانی میل

Ба нотавонии ҳайрат ба лиззати дидор

به ناتوانی حیرت به لذت دیدار

Ба бурдбории тамкин ба саргаронии ноз

به بردباری تمکین به سرگرانی ناز

Ба пардаи дории номӯсу дидаи бонии ор

به پرده‌داری ناموس و دیده‌بانی عار

Ба кибриёии таҳаммул ба тумтароқи шиква

به کبریای تحمل به طمطراق شکوه

Ба эҳтирози метанат ба эҳтимоли виқор

به احتراز متانت به احتمال وقار

Ба бргшоиии оғӯши марг яъне теғ

به برگشایی آغوش مرگ یعنی تیغ

Ба қомати аҷали истода яъне дор

به قامت اجل ایستاده یعنی دار

Ба нахли сӯрати ширин ки шуд ба мӯъҷизи ишқ

به نخل صورت شیرین که شد به معجز عشق

Ба оби тешаи Фарҳоди сабз дар кҳсор

به آب تیشه فرهاد سبز در کهسار

Ба рушди ноқаи Лайлӣ ки роҳи водии васл

به رشد ناقه لیلی که راه وادی وصل

Ба пои гумшудагии барад то ба манзили ёр

به پای گمشدگی برد تا به منزل یار

Ба ҳақи ин ҳамаи савгандҳои кизби гудоз

به حق این همه سوگندهای کذب‌گداز

Ки ҷуз ба қӯт сидқаст ҳамли он душвор

که جز به قوت صدق است حمل آن دشوار

Кигар муроди ду олами ҷудои зи хок дарат

که گر مراد دو عالم جدا ز خاک درت

Наад замона ҷазоӣ сабурем ба канор

نهد زمانه جزای صبوریم به کنار

Чунон ба коми ҷаҳон остин барафшонам

چنان به کام جهان آستین برافشانم

Ки брФшонди доман касе ба мушти ғубор

که برفشاند دامن کسی به مشت غبار

Агар фалаки надиҳади коми ман зи хок дарат

اگر فلک ندهد کام من ز خاک درت

Ба ним нола барорам зи ҳафт чархи дамор

به نیم ناله برآرم ز هفت چرخ دمار

зи васли дӯст чаҳ гул чӣанд онкӣ аз ҳасрат

ز وصل دوست چه گل چیند آنکه از حسرت

Ба пой ӯ нафас вопасин накард нисор

به پای او نفس واپسین نکرد نثار

Ҷудои зи даргаати ин сабри ҳам аз он кардам

جدا ز درگهت این صبر هم از آن کردم

Ки ҳаст дар кафи шавқами гулӣ аз он гулзор

که هست در کف شوقم گلی از آن گلزار

Дамор агар з фалак барнаёварам зонаст

دمار اگر ز فلک برنیاورم زانست

Ки розӣами зи баҳорон кунун ба буии баҳор

که راضیم ز بهاران کنون به بوی بهار

Фалаки марои зи хуросон аз он ба даври афканд

فلک مرا ز خراسان از آن به دور افکند

Ки дар Ироқ кунад гарми Юсуфами бозор

که در عراق کند گرم یوسفم بازار

Ҳавои равзаи поки ту рухсатам зон дод

هوای روضه پاک تو رخصتم زان داد

Ки дошт даргаи Маъсӯмаи Қумам дар кор

که داشت درگه معصومه قمم در کار

Кадоми даргаи даргоҳи нақди оли батул

کدام درگه درگاه نقد آل بتول

Ки мекунад фалаки ӣнҷо ба бандагии иқрор

که می‌کند فلک اینجا به بندگی اقرار

Ниҳоли гулшани мўсои ҷаъфари козим

نهال گلشن موسای جعفر کاظم

Ки дода чарх ба дасташи кафолати ту қарор

که داده چرخ به دستش کفالت تو قرار

Саммии бзъаҳи пайғамбари онкии дасти қазо

سمی بضعه پیغمبر آنکه دست قضا

Ниҳода чун ту гулаши баҳри тарбият ба канор

نهاده چون تو گلش بهر تربیت به کنار

Ироқ аз шараф хок ӯст фахри ҷаҳон

عراق از شرف خاک اوست فخر جهان

Қум аз сафоӣ амморот ӯст чун гулзор

قم از صفای عمارات اوست چون گلزار

Чароғи равзаи ъолиши сабъи сайёра

چراغ روضه عالیش سبع سیاره

Ғуломи гунбади зебояши тсъаҳи даввор

غلام گنبد زیبایش تسعه دوار

Ба гоҳи ҷӯши зиёрати дарин хуҷастаи ҳарим

به گاه جوش زیارت درین خجسته حریم

Фириштаи роҳи наёбади зи касрати зуввор

فرشته راه نیابد ز کثرت زوار

Шаҳоб нест ки май резади осмони ҳршб

شهاب نیست که می‌ریزد آسمان هرشب

зи нақди хеши барин боргоҳи баҳри нисор

ز نقد خویش برین بارگاه بهر نثار

Валек як як аз он резади ин тнки моя

ولیک یک‌یک از آن ریزد این تنک مایه

Ки кам мабод шавад нақд ва монад аз эсор

که کم مباد شود نقد و ماند از ایثار

Ба ҷанби шамса ӯ офтобро чаҳ маҳал

به جنب شمسه او آفتاب را چه محل

Ба пеш оина натавон ба бод дод ғубор

به پیش آینه نتوان به باد داد غبار

Фалак ба зери замини меҳри пурвирд ҳар шаб

فلک به زیر زمین مهر پرورد هر شب

Бидон ҳавас ки баробар кунад ба ӯ якбор

بدان هوس که برابر کند به او یکبار

Чу рӯбарӯӣ кунад бо ваяш ба вақти завол

چو روبروی کند با ویش به وقت زوال

зи шарми ҳамсаряш бар замин занад ночор

ز شرم همسریش بر زمین زند ناچار

Чунон зи акси амморот ӯ сафо омаст

چنان ز عکس عمارات او صفا عامست

Ки файз дидан гул медиҳад назораи хор

که فیض دیدن گل می‌دهد نظاره خار

Умуми файз ба ҳаддӣаст андарин кишвар

عموم فیض به حدیست اندرین کشور

Ки сабза дарназар ояд з дидани зангор

که سبزه درنظر آید ز دیدن زنگار

Дар ӯ надида касе ҳеҷ имтиёзи фусӯл

در او ندیده کسی هیچ امتیاز فصول

Ки ҳаст сабзау гул аз баҳор то ба баҳор

که هست سبزه و گل از بهار تا به بهار

Чаҳ ҷилвааст ки шамшод қоматон доранд

چه جلوه است که شمشاد قامتان دارند

Магари биҳишт баринаст ин қиёмати зор

مگر بهشت برین است این قیامت زار

зи баси Нидоӣ Қум ояд паии тавоф дараш

ز بس ندای قم آید پی طواف درش

Ба гӯши мардуми ин шаҳр аз сғору кбор

به گوش مردم این شهر از صغار و کبار

Аз он сабаби зи қазо аз паии ташарруфи халқ

از آن سبب ز قضا از پی تشرف خلق

Ба Қум мулаққаб гардид ин хуҷастаи диёр

به قم ملقب گردید این خجسته دیار

зи файз бе адади хокбўсии ҳарамаш

ز فیض بی‌عدد خاکبوسی حرمش

зи баси табиати ман соф гашта оинаи вор

ز بس طبیعت من صاف گشته آینه‌وار

Ба ҳиҷлаи гоҳи хаёлами зи акси олами ғайб

به حجله‌گاه خیالم ز عکس عالم غیب

Румузи ғайбӣ нақшаст бар дару девор

رموز غیبی نقش است بر در و دیوار

Задуд сайқали мавҷи ҳаво чу оина аш

زدود صیقل موج هوا چو آینه‌اش

Гар аз ҷафои аъодӣ ба дил нишаст ғубор

گر از جفای اعادی به دل نشست غبار

Чаҳ файзҳо ки набардам аз ин хуҷастаи мақом

چه فیض‌ها که نبردم از این خجسته مقام

Чаҳ комҳо ки надидам дарин сутӯдаи диёр

چه کام‌ها که ندیدم درین ستوده دیار

Яке зи ҷумлаи фуюузоти ин мақом инаст

یکی ز جمله فیوضات این مقام اینست

Ки мушти хоки ман ӣнҷо ба кимиёст дучор

که مشت خاک من اینجا به کیمیاست دچار

Чаҳ кимиё , шарафи хизмати мураббии рӯҳ

چه کیمیا، شرف خدمت مربی روح

Чаҳ кимиё , асари суҳбати мураввиҷи кор

چه کیمیا، اثر صحبت مروج کار

Агарчӣ олами олам дар ва гуҳар оварад

اگرچه عالم عالم در و گهر آورد

зи баҳри хотир , ғаввоси Фкртм ба канор

ز بحر خاطر، غواص فکرتم به کنار

Ҳануз шӯри сухан дар сараст зонкаҳ буд

هنوز شور سخن در سرست زآنکه بود

Дилам ба мадҳати устоди моили гуфтор

دلم به مدحت استاد مایل گفتار

Ҷаҳони фазлу камолоти садри широзӣ

جهان فضل و کمالات صدر شیرازی

Ки хоки хитта Широз азуаст файзи осор

که خاک خطه شیراز ازوست فیض آثار

Фалак ба мактаби фазлаши зи таҳтаи хуршед

فلک به مکتب فضلش ز تخته خورشید

Басон Тифл гирифтаст лавҳи зар ба канор

بسان طفل گرفتست لوح زر به کنار

Ситора нест барин сатҳи нилгуни чандин

ستاره نیست برین سطح نیلگون چندین

Ки сафҳаи исти пар аз ақдҳои хома нигор

که صفحه‌ایست پر از عقدهای خامه نگار

Сипеҳр мунсифаш оварда то ки бигушоед

سپهر منصفش آورده تا که بگشاید

Калиди фикрати ин ҳали мушкили асрор

کلید فکرت این حل مشکل اسرار

Гуҳи баён чу нишинад ба маснади тадрис

گه بیان چو نشیند به مسند تدریس

Румузи маънӣ май хезад аз дару девор

رموز معنی می‌خیزد از در و دیوار

Гуҳи ифодаи маънӣ ба маснади таълим

گه افاده معنی به مسند تعلیم

Чу шарҳу басти намояди ғўомзи афкор

چو شرح و بسط نماید غوامض افکار

зи истимоъи маъонӣ буд тломзаҳ ро

ز استماع معانی بود تلامذه را

зи баси гуҳари садафи гӯш пурдар шҳўор

ز بس گهر صدف گوش پردر شهوار

Қалам ба каф чу нишинад ки то кунад таҳрир

قلم به کف چو نشیند که تا کند تحریر

Румузи ғайбӣу асрори олами анвор

رموز غیبی و اسرار عالم انوار

Буд қалам ба кафи ваии ғломкии ғаввос

بود قلم به کف وی غلامکی غواص

Ки аз миёнаи дарё дар оварад ба канор

که از میانه دریا در آورد به کنار

Бнозмш ки ғизолони дашти маънӣ ро

بنازمش که غزالان دشت معنی را

Чунин ҳариси шикории ҳаме буд дар кор

چنین حریص شکاری همی بود در کار

Рабӯдааст ба чавгони фикри гӯии камол

ربوده است به چوگان فکر گوی کمال

Балӣ рибоед сад гӯи чунин ягонаи савор

بلی رباید صد گو چنین یگانه سوار

Куҷост буъалӣ ва он Фзонту диққат

کجاست بوعلی و آن فظانت و دقت

Ба пеши фитрат ӯ то кунад ба аҷзи иқрор

به پیش فطرت او تا کند به عجز اقرار

Гар ӯ мураввиҷи осор илм ме нашудӣ

گر او مروج آثار علم می‌نشدی

Ҳаме бимонадӣ номии зи илми ънқоўор

همی بماندی نامی ز علم عنقاوار

Чунон фасеҳ беоне ки гоҳи тақрираш

چنان فصیح بیانی که گاه تقریرش

Аҷаб агар накунад дараки сӯрати девор

عجب اگر نکند درک صورت دیوار

Арастӯе ҳама дорад вале зи фақру фано

ارسطویی همه دارد ولی ز فقر و فنا

Арастӯе ки надорад Сикандарӣ дар кор

ارسطویی که ندارد سکندری در کار

Чу ӯ ки дорад шогирди мухлиси икрнг ?

چو او که دارد شاگرد مخلص یکرنگ؟

Чу ман ки дорад устоди мушфиқи ғмхўор ?

چو من که دارد استاد مشفق غمخوار؟

Матоъи косади ман зу гирифт нархи баланд

متاع کاسد من زو گرفت نرخ بلند

Ривоҷи Юсуф ман кард гарми азуи бозор

رواج یوسف من کرد گرم ازو بازار

Кунун ҷудои зи ту эй подшоҳи ?данеу дайн

کنون جدا ز تو ای پادشاه دنیی و دین

Дарин диёри бад-ӣн равза дорам астзҳор

درین دیار بدین روضه دارم استظهار

Вале ҳамон з дарат кам намекунам умед

ولی همان ز درت کم نمی‌کنم امید

Ки ҳаст аз карамати орзӯии ман бисёр

که هست از کرمت آرزوی من بسیار

Дароз шуд суханати ҳамчуи дарди дили файёз

دراز شد سخنت همچو درد دل فیاض

Ба хатм кӯш ки ани алмлоли фии алоксор

به ختم کوش که ان الملال فی‌الاکثار

Хдоигоно шуд бист соли афзӯн тар

خدایگانا شد بیست سال افزون‌تر

Ки ин қасидаи маро май хулд ба хотири зор

که این قصیده مرا می‌خلد به خاطر زار

Сурӯда будам азин пеши нағма чанде

سروده بودم ازین پیش نغمه چندی

Ки кам зи нола булбул набӯд дар гулзор

که کم ز ناله بلبل نبود در گلزار

Валек ҳиммати саршори ман бринм дошт

ولیک همت سرشار من برینم داشت

Ки хӯни тозатар аз гули чаконам аз минқор

که خون تازه‌تر از گل چکانم از منقار

Агарчӣ хӯни наво тоза мечакад зи лабам

اگرچه خون نوا تازه می‌چکد ز لبم

Ба неши ҳасрат дерин гушӯдам ин раги тор

به نیش حسرت دیرین گشودم این رگ تار

Меӣ зи нашъаи урфӣ ба соғарам карданд

میی ز نشئه عرفی به ساغرم کردند

Вагарнаи ман киу тобу таҳаммули ин бор

وگرنه من که و تاب و تحمل این بار

Шароби шишаи Широз хӯрда ам инаст

شراب شیشه شیراز خورده‌ام اینست

Ки нолаам шуда аз мастии ин чунин саршор

که ناله‌ام شده از مستی این چنین سرشار

Равони булбули Ширози шоди бод ки ман

روان بلبل شیراز شاد باد که من

Ба таври нола ӯ бас фузудаам атвор

به طور ناله او بس فزوده‌ام اطوار

Ҷавоби тарҷумаи алшўқ чун з эъҷозаст

جواب ترجمه‌الشوق چون ز اعجازست

Хитоби муъҷиза алшўқ хоҳад аз аҳрор

خطاب معجزه‌الشوق خواهد از احرار

Чу ин қасида ба коми дилам тамомӣ ёфт

چو این قصیده به کام دلم تمامی یافت

Худо кунад ки дарон равза бо дили аФгор

خدا کند که دران روضه با دل افگار

Ба маҷмаъӣ ки буд нусхаи қазоу қадар

به مجمعی که بود نسخه قضا و قدر

Ба маҳфилӣ ки буд обрӯии арзи шумор

به محفلی که بود آبروی عرض شمار

Ба дасти нусхаи мадҳ ва ба лаби таронаи ишқ

به دست نسخه مدح و به لب ترانه عشق

Ба дидаи гиряи шавқ ва ба синаи нолаи зор

به دیده گریه شوق و به سینه ناله زار

Даҳуми зи сӯзи дарунии буруни зи дили ин хӯн

دهم ز سوز درونی برون ز دل این خون

Кунам ба нолаи зории ривояти ин ашъор

کنم به ناله زاری روایت این اشعار

Ки оташ уфтад дар ҷони нақшу фарши ҳарим

که آتش افتد در جان نقش و فرش حریم

Ки об гардад дар чашми сӯрати девор

که آب گردد در چشم صورت دیوار

Ба ҷузи ризои ту чун ком дил наме донам

به جز رضای تو چون کام دل نمی‌دانم

Ҳадиси ҷоиза ҳаргиз намекунам изҳор

حدیث جایزه هرگز نمی‌کنم اظهار

Матоъи меҳри ту ҳаргиз мабод кам зи дилам

متاع مهر تو هرگز مباد کم ز دلم

Ки ҳаст мояи савдои ман дарин бозор

که هست مایه سودای من درین بازار