Бе ту ба зиндони ғам ҳеҷ наҷунбам зи ҷо

بی‌تو به زندان غم هیچ نجنبم ز جا

Зулфи ту занҷир кард мӯӣ ба мӯии маро

زلف تو زنجیر کرد موی به موی مرا

Кас ба кадомин умед аз ту дилӣ хуш кунад

کس به کدامین امید از تو دلی خوش کند

Аҳд надорад сабот ваъда надорад вафо

عهد ندارد ثبات وعده ندارد وفا

Сояи савдоӣ ӯ аз сари мо кам мабод

سایه سودای او از سر ما کم مباد

Зулфи парешон ки ҳаст силсилаи ҷунбони мо

زلف پریشان که هست سلسله‌جنبان ما

ӯ ҳамаи тани кибру нози мо ҳамаи аҷзу ниёз

او همه تن کبر و ناز ما همه عجز و نیاز

эй дили хоми орзӯ ӯ зи куҷои мо куҷо

ای دل خام آرزو او ز کجا ما کجا

Рӯз висолаш наҳашт шарм ки байнами Рахш

روز وصالش نهشت شرم که بینم رخش

Дили ҳамаи тани доғи ман ман ҳамаи доғи ҳаё

دل همه تن داغ من من همه داغ حیا

Ман ба чаҳ толеъ дигар дар дил ӯ ҷо кунам

من به چه طالع دگر در دل او جا کنم

Гиряи ман бе асари нолаи ман норасо

گریه من بی‌اثر ناله من نارسا

Умр намонад ба каф , ёр наёяд ба чанг

عمر نماند به کف، یار نیاید به چنگ

Дил нашавад ноумед , ком нагардад раво

دل نشود ناامید، کام نگردد روا

Ёри зи мо дар гурез , чарх ба мо дар ситез

یار ز ما در گریز، چرخ به ما در ستیز

Венаи дили пари растхез худ нанишинад зи по

وین دل پر رستخیز خود ننشیند ز پا

Аз пай мо мекашад ишқи камони ситам

از پی ما می‌کشد عشق کمان ستم

Бар дил мо мезанад ғамзаи хаданги ҷафо

بر دل ما می‌زند غمزه خدنگ جفا

Бскаҳи ғами ҳиҷр ӯ тафриқа дар мо фиканд

بسکه غم هجر او تفرقه در ما فکند

Дарбари ман дили ҷудои сӯзаду доғаши ҷудо

دربر من دل جدا سوزد و داغش جدا

Гиряи ман ҳамчуи оби сарви қадашро зарур

گریه من همچو آب سرو قدش را ضرور

Ханда ӯ чун намаки доғи диламро сазо

خنده او چون نمک داغ دلم را سزا

Ханда субҳ марост гиряи ғам дар гулӯ

خنده صبح مراست گریه غم در گلو

Гиря шом марост хандаи ғам бар қафо

گریه شام مراست خنده غم بر قفا

Май рӯм аз хештан , бастаи камари баҳри ман

می‌روم از خویشتن، بسته کمر بهر من

Буии сари зулфи ёри нома ба боли сабо

بوی سر زلف یار نامه به بال صبا

Буии кабоби дилами мағз ҷигар ме хӯрд

بوی کباب دلم مغز جگر می‌خورد

Ҳон ба ҳадисам мабод гӯш касе ошно

هان به حدیثم مباد گوش کسی آشنا

Рафт зи айшам шгўн кардаам ин озмӯн

رفت ز عیشم شگون کرده‌ام این آزمون

Ранг надорад кунун дар кафи ман ин ҳино

رنگ ندارد کنون در کف من این حنا

Кас ба кадоми эътимоди дил ба ҷаҳон хуш кунад

کس به کدام اعتماد دل به جهان خوش کند

Умри чунин бе диранги ёри чунин бе вафо

عمر چنین بی‌درنگ یار چنین بی‌وفا

Кард зи тоби ситами тоқати ман пушти хам

کرد ز تاب ستم طاقت من پشت خم

Гашти зи баси бори ғами қомати сабрами дўто

گشت ز بس بار غم قامت صبرم دوتا

Ҳамчуи кабоби заъифи гиряи ман бе сиришк

همچو کباب ضعیف گریه من بی‌سرشک

Чун нафаси субҳдами нолаи ман бе садо

چون نفس صبحدم ناله من بی‌صدا

Неъмати алвон ғам мерасадам дам ба дам

نعمت الوان غم می‌رسدم دم به دم

Гуҳ з навол ситами гуҳи зи атои бало

گه ز نوال ستم گه ز عطای بلا

Гирди раҳи интизори буии сари зулфи ёр

گرد ره انتظار بوی سر زلف یار

Он тани моро либос , ин дили моро ғизо

آن تن ما را لباس، این دل ما را غذا

Ҳосилам аз хушк ватар ашкӣу лухти ҷигар

حاصلم از خشک و تر اشکی و لخت جگر

Бар сари ин моҳзр ҳар ду ҷаҳонро сало

بر سر این ماحضر هر دو جهان را صلا

Гиряи талотуми ҳунар , нолаи тарокуми асар

گریه تلاطم هنر، ناله تراکم اثر

Дида аз он дар тъби сина аз он дар ъно

دیده از آن در تعب سینه از آن در عنا

Заврақ ҳастӣ шикасти бас ки дарин баҳр хӯрд

زورق هستی شکست بس که درین بحر خورد

Латмаи боди адами силии мавҷи фано

لطمه باد عدم سیلی موج فنا

Ишқи вуҷӯди марои равнақ дигар фузуд

عشق وجود مرا رونق دیگر فزود

Хӯрд мис ҳастем ғӯтаи дарин кимиё

خورد مس هستیم غوطه درین کیمیا

Чашми адами равшан аз гирд вуҷӯд манаст

چشم عدم روشن از گرد وجود منست

Ишқ ба тадриҷ кард хоки марои тўтё

عشق به تدریج کرد خاک مرا توتیا

Гӯ башикан дарди ишқи як ба якум устихон

گو بشکن درد عشق یک به یکم استخوان

Чанд кунад мағзи ман нолаи ниҳон дар Асо

چند کند مغز من ناله نهان در عصا

Як сар мӯе намонад дар дили ман ҷои айш

یک سر مویی نماند در دل من جای عیش

Чанд кунад ковушами новак ӯ ҷобаи ҷо

چند کند کاوشم ناوک او جابه‌جا

Решаи умеди ман , ҳасрати ҷовиди ман

ریشه امید من، حسرت جاوید من

Он як азали ибтидо , ин як абади интиҳо

آن یک ازل ابتدا، این یک ابد انتها

Ҳасрати ман ҷовдон , тоқати ман нотавон

حسرت من جاودان، طاقت من ناتوان

Бори ситам бе ҳисоби тоб ва тавон бе наво

بار ستم بی‌حساب تاب و توان بی‌نوا

эй ба ҳалоки дилам , бастаи камар бар миён

ای به هلاک دلم، بسته کمر بر میان

Вай ба фиреби дилами рехтаи домон ба по

وی به فریب دلم ریخته دامان به‌پا

Аз паии озори ҷон , дасти ҷафо бар миён

از پی آزار جان، دست جفا بر میان

Дар раҳи умеди дил , пои вафо дар ҳино

در ره امید دل، پای وفا در حنا

Баҳри гиребони дил , дасти татовули дароз

بهر گریبان دل، دست تطاول دراز

Вази паии домони васл , тӯли амли норасо

وز پی دامان وصل، طول امل نارسا

Бе ғамати авқоти ман , ҷумла ба ботили гузашт

بی‌غمت اوقات من، جمله به باطل گذشت

Дар ғам буд ва набӯд , дар сар чун ва чаро

در غم بود و نبود، در سر چون و چرا

Тухми муҳаббати зи ту дар таҳи хоки адам

تخم محبت ز تو در ته خاک عدم

Хирмани меҳру вафо аз ту ба боди фано

خرمن مهر و وفا از تو به باد فنا

Қоидаи дӯстӣ , зобитаи душманӣ

قاعده دوستی، ضابطه دشمنی

Он зи ту ноқиси асос , венаи зи ту муҳками банно

آن ز تو ناقص اساس، وین ز تو محکم بنا

Ҳам зи ту ноқиси айёр , нақди дағоу дағал

هم ز تو ناقص عیار، نقد دغا و دغل

Ҳам зи ту беэътибор , сиккаи меҳру вафо

هم ز تو بی‌اعتبار، سکه مهر و وفا

Давр нагардӣ ба саҳв , як нафас аз хотирам

دور نگردی به سهو، یک نفس از خاطرم

Бо ҳамаи бегонагӣ , чун сухани ошно

با همه بیگانگی، چون سخن آشنا

Тоб ва тавонам дигар , дар ғам ва ҳасрат намонад

تاب و توانم دگر، در غم و حسرت نماند

Ба ки барам зини ?илам , бар дар шоҳи илтиҷо

به که برم زین الم، بر در شاه التجا

Шоҳи замину змни сарви баҳори чаман

شاه زمین و زمن سرو بهار چمن

Ранги гулу ёсуман , буии шимолу сё

رنگ گل و یاسمن، بوی شمال و صیا

Қрти айни расӯли чашму чароғи батул

قرت عین رسول چشم و چراغ بتول

Фахри нуфусу уқул , нақди алии ризо

فخر نفوس و عقول، نقد علی رضا

Ҳам шарафи Бутуроб , ҳам халафи бўолҳсн

هم شرف بوتراب، هم خلف بوالحسن

Ҳам лақаб ӯро тақӣ , ҳам сифат ӯро тқо

هم لقب او را تقی، هم صفت او را تقا

Гулшани умедро хори раҳаши шохи гул

گلشن امید را خار رهش شاخ گل

Дидаи хуршедро хок дараш тўтё

دیده خورشید را خاک درش توتیا

То ки ниҳоди ошён бар сари девор ӯ

تا که نهاد آشیان بر سر دیوار او

Шуд ба саодат мисли сояи боли ҳумо

شد به سعادت مثل سایه بال هما

Домани худро фалак , гирд аз он карда аст

دامن خود را فلک، گرد از آن کرده است

То кафи файёз ӯ пар кунадаш аз ато

تا کف فیاض او پر کندش از عطا

Дарга ӯро ба хоб бинад агар офтоб

درگه او را به خواب بیند اگر آفتاب

Ҳаст дигар то абади ин сарви он муттако

هست دگر تا ابد این سرو آن متکا

Доман агар барзанади хаймаи иҷлол ӯ

دامن اگر برزند خیمه اجلال او

Ҳашт биҳишти барин , дида шавад бармало

هشت بهشت برین، دیده شود برملا

Равзаи пурнур ӯ , байн ки бибинӣ аён

روضه پرنور او، بین که ببینی عیان

Ҳар тарафаши офтоби ҷилваи кунон чун сҳо

هر طرفش آفتاب جلوه‌کنان چون سها

Дарга ӯ арҷманд , қубба ӯ сарбаланд

درگه او ارجمند، قبه او سربلند

Манзар ӯ дил нишин , арса ӯ дили гшо

منظر او دل‌نشین، عرصه او دل‌گشا

Хок дарашро агар серума кунад офтоб

خاک درش را اگر سرمه کند آفتاب

Шаб нашавад баъди азин парда рӯй зё

شب نشود بعد ازین پرده روی ضیا

Сояи девори ваии ҳамчуи биҳишти барин

سایه دیوار وی همچو بهشت برین

Кам накунад чорФсл , ҷилваи файзи ҳаво

کم نکند چارفصل، جلوه فیض هوا

Арсаи саҳнаш ба ҳасан ба зи баҳору чаман

عرصه صحنش به حسن به ز بهار و چمن

Ҷилваи гардиши зи файз ба зи шимолу сабо

جلوه گردش ز فیض به ز شمال و صبا

Бар дар ӯгар наад чеҳраи зарди офтоб

بر در او گر نهد چهره زرد آفتاب

Бар рух гулшан занад силии мавҷи сафо

بر رخ گلشن زند سیلی موج صفا

Гар кунад аз хишти ваии моҳи фалаки касби нур

گر کند از خشت وی ماه فلک کسب نور

Шаби пас азин нашунӯд таънаи рӯз аз қафо

شب پس ازین نشنود طعنه روز از قفا

Арса ӯ баси васеъ , қубба ӯ баси рафеъ

عرصه او بس وسیع، قبه او بس رفیع

Он зи азал то абад , ин зи смк то само

آن ز ازل تا ابد، این ز سمک تا سما

Гар зи қазоу қадар , баҳри ҷилои басар

گر ز قضا و قدر، بهر جلای بصر

Гардӣ аз он хок дар серумаи маи тира ро

گردی از آن خاک در سرمه مه تیره را

То абад эмин шудӣ аз сбли анхсоФ

تا ابد ایمن شدی از سبل انخساف

Вази азали эмини бадӣ , аз Ромади анмҳо

وز ازل ایمن بدی، از رمد انمحا

Донаи шабнам агар бспрдши ҳифзи ту

دانه شبنم اگر بسپردش حفظ تو

Гавҳар дандон шавад дар даҳани Асия

گوهر دندان شود در دهن آسیا

Арсаи ҷоҳи турои ваҳми бгшт ва наёфт

عرصه جاه ترا وهم بگشت و نیافت

На асар аз ибтидо , на хабар аз интиҳо

نه اثر از ابتدا، نه خبر از انتها

Шарқи замини бӯси ту , қади фалаки сохт хам

شرق زمین‌بوس تو، قد فلک ساخت خم

Иллат перӣ набӯд , мӯҷиби ин инҳино

علت پیری نبود، موجب این انحنا

Халқи тугар хосият фош кунад дар чаман

خلق تو گر خاصیت فاش کند در چمن

Баъди шукуфтани гулаш ғунча шавад аз ҳаё

بعد شکفتن گلش غنچه شود از حیا

Шабнами лутфи тугар ёд гулистон кунад

شبنم لطف تو گر یاد گلستان کند

Кам нашавад чорФсл ҷилва нашаву намо

کم نشود چارفصل جلوه نشو و نما

Баҳри кафат гар диҳад мояи абри баҳор

بحر کفت گر دهد مایه ابر بهار

Хӯша парвин шавад , ҳосили барги гё

خوشه پروین شود، حاصل برگ گیا

Дар садаф гул шавад , қатраи борони гуҳар

در صدف گل شود، قطره باران گهر

Дасти турогар саҳоб ёд кунад дар сахо

دست ترا گر سحاب یاد کند در سخا

Зуд тавонад гузашт дар ҳунар аз офтоб

زود تواند گذشت در هنر از آفتاب

Гар назари тарбият кам накунӣ аз сҳо

گر نظر تربیت کم نکنی از سها

Куфр агар рух наад брдрт имон шавад

کفر اگر رخ نهد بردرت ایمان شود

Дар ду ҷаҳон кас надид хуштар азин кимиё

در دو جهان کس ندید خوشتر ازین کیمیا

Байзаи Байзо наад шаби пурҳ дар ошён

بیضه بیضا نهد شب‌پره در آشیان

Гар асари тарбият ом кунӣ чун ҳумо

گر اثر تربیت عام کنی چون هما

Дафтари илми туро , ҳафт фалаки як варақ

دفتر علم ترا، هفت فلک یک ورق

Гулшани халқи турои ҳашт чамани як гё

گلشن خلق ترا هشت چمن یک گیا

эй ба камоли шарафи гавҳари яктои дайн

ای به کمال شرف گوهر یکتای دین

Вай ба ҷамоли хиради лмъаҳи нури худо

وی به جمال خرد لمعه نور خدا

Ақли нахустин туро , дояи илму адаб

عقل نخستین ترا، دایه علم و ادب

Илми ладуннии туро , меаҳ фаҳму зко

علم لدنی ترا، میاه فهم و ذکا

Партави рои тугар пардаи кушояди з рӯй

پرتو رای تو گر پرده گشاید ز روی

Нур таҷаллӣ шавад зулмати ҷаҳлу шқо

نور تجلی شود ظلمت جهل و شقا

Гар з замират кунад меҳри фалаки касби нур

گر ز ضمیرت کند مهر فلک کسب نور

Моҳ диҳад ҳамчуи рӯз , дидаи дилро ҷило

ماه دهد همچو روز، دیده دل را جلا

Пеши замири тугар саҷда кунад офтоб

پیش ضمیر تو گر سجده کند آفتاب

Афканд аз нури рӯз бар китфи шаби радо

افکند از نور روز بر کتف شب ردا

Бӯсаи рӯҳи аломини вақфи кафи пои тест

بوسه روح‌الامین وقف کف پای تست

Дархур ҳар даст нест нозукии ин ҳино

درخور هر دست نیست نازکی این حنا

Хандаи субҳи шараф аз нафаси поки тест

خنده صبح شرف از نفس پاک تست

Ғунча табассум накард ҷузи зи насими сабо

غنچه تبسم نکرد جز ز نسیم صبا

Ғунчаи пажмурдаи исти хотири файёз лек

غنچه پژمرده‌ایست خاطر فیاض لیک

Аз нафаси пок ту дорад умеди намо

از نفس پاک تو دارد امید نما

Тираи зи афъоли ман номаи аъмоли ман

تیره ز افعال من نامه اعمال من

Оқибати ҳол ман нест ба ғайр аз раҷо

عاقبت حال من نیست به غیر از رجا

Пари зи гунаҳи дафтарам , тираи рухи ахтарам

پر ز گنه دفترم، تیره رخ اخترم

Хоки адам бар серум ,гар з ту набӯд ризо

خاک عدم بر سرم، گر ز تو نبود رضا

Меҳри ту дар ҷону дил , тухми ту дар обу гул

مهر تو در جان و دل، تخم تو در آب و گل

Нестам аз худ хаҷал , дар раҳи меҳру вафо

نیستم از خود خجل، در ره مهر و وفا

Ман саги кӯии туам , вола рӯй туам

من سگ کوی توام، واله روی توام

Зинда ба буии туам , ҳамчуи фано дар бақо

زنده به بوی توام، همچو فنا در بقا

Гарчи гунаҳ кардаам , нома сияҳ карда ам

گرچه گنه کرده‌ام، نامه سیه کرده‌ام

Мадҳи ту шаҳ кардаам мояи рӯзи ҷазо

مدح تو شه کرده‌ام مایه روز جزا

Аз гунаҳ бе ҳисоби меҳр ту дорам ҷавоб

از گنه بی‌حساب مهر تو دارم جواب

Бас будам ин савоби маъзират ҳар хато

بس بودم این صواب معذرت هر خطا

Гарчи надорам ҳунар , меҳр ту дорам асар

گرچه ندارم هنر، مهر تو دارم اثر

Ҳеҷ нахоҳам дигар , мояи ҳамин баси маро

هیچ نخواهم دگر، مایه همین بس مرا

То ба қазоу қадар , ҳаст раҳи хайру шар

تا به قضا و قدر، هست ره خیر و شر

Бод ба домати қадар , бод ба комати қазо

باد به دامت قدر، باد به کامت قضا