зи шухӣ на дар дидаи ое на дар бар

ز شوخی نه در دیده آیی نه در بر

Надонам чаҳ созад касе бо ту кофар

ندانم چه سازد کسی با تو کافر

Адои турои ғамзаи срхили ғорат

ادای ترا غمزه سرخیل غارت

Нигоҳи турои фитнаи помоли лашкар

نگاه ترا فتنه پامال لشکر

Балои маҳви он кунҷи чашми мушавваш

بلا محو آن کنج چشم مشوش

Аҷали волаи он нигоҳи мҳир

اجل واله آن نگاه محیر

Шаҳодати зиҳи он камоли мқўс

شهادت زه آن کمال مقوس

Саодати хами он каманди мънбр

سعادت خم آن کمند معنبر

з ҳар ҷунбиши абрӯат дар тасаввур

ز هر جنبش ابروت در تصور

Румузоти ғайбии даройади мусаввир

رموزات غیبی درآید مصور

Хиради гум дар андешаи он даҳон шуд

خرد گم در اندیشه آن دهان شد

Надонам чаҳ дории дарин нуктаи мзмр

ندانم چه داری درین نکته مضمر

Чу ҳарфи миёни ту дар номаи орм

چو حرف میان تو در نامه آرم

Қалам гум кунад ҷодаи хати мстр

قلم گم کند جاده خط مسطر

Бигӯ чун нанолад ба худ он дилии кӯ

بگو چون ننالد به خود آن دلی کو

Нишинад дар ӯ тири нози ту то пар

نشیند در او تیر ناز تو تا پر

Фарохаст домони айшӣ ки гирад

فراخ است دامان عیشی که گیرد

Турои як нафас чун камари танг дар бар

ترا یک نفس چون کمر تنگ در بر

Ба даври рахти шохи гул дар гулистон

به دور رخت شاخ گل در گلستان

Саросари гул зрдрўиӣ диҳад бар

سراسر گل زردرویی دهد بر

Ба аҳди қадат дар чаман бе такаллуф

به عهد قدت در چمن بی‌تکلف

Хиҷолат буд ҷумлаи бори санавбар

خجالت بود جمله بار صنوبر

Хиромӣ ба хоки шаҳидон худ кун

خرامی به خاک شهیدان خود کن

Ки то вораем аз таманнои маҳшар

که تا وارهیم از تمنای محشر

Асирӣ ки муҳтоҷи лутф ту бошад

اسیری که محتاج لطف تو باشد

Сазад гар нишинад зи олами тавонгар

سزد گر نشیند ز عالم توانگر

Ба иқболи хорӣ чаҳ гулҳо ки чӣанд

به اقبال خاری چه گل‌ها که چیند

Мусулмонии ман ба аҳди ту кофар

مسلمانی من به عهد تو کافر

Чаҳ лиззати зи андешаи ҳури кас ро

چه لذت ز اندیشه حور کس را

Ки нагирифта бошад турои танги дарбар

که نگرفته باشد ترا تنگ دربر

Задӣ тирами осон ва донам ки мушкил

زدی تیرم آسان و دانم که مشکل

Кабобӣ тавон хӯрд азин сайди лоғар

کبابی توان خورد ازین صید لاغر

Ман он мурғи зорам ки аз нотавонӣ

من آن مرغ زارم که از ناتوانی

Ба гӯшӣ назд нолаам ҳалқаи дарбар

به گوشی نزد ناله‌ام حلقه دربر

Гуҳӣ дар ҳавоӣ қафас мекунам ҷон

گهی در هوای قفس می‌کنم جان

Гуҳӣ дар фазои нафас май занами пар

گهی در فضای نفس می‌زنم پر

Миндоз дар нолаам гӯши хоҳиш

مینداز در ناله‌ام گوش خواهش

Ки бар суфра ман кабобаст ахгар

که بر سفره من کبابست اخگر

Нафаси барнамеи орм аз гирди кулуфт

نفس برنمی‌آرم از گرد کلفت

Ки оҳам кунад хок дар чашми ахтар

که آهم کند خاک در چشم اختر

Агар хотирами домании брФшонд

اگر خاطرم دامنی برفشاند

Нагардад дигар ҷайби машриқи мунаввар

نگردد دگر جیب مشرق منور

Ба болу пар нола хоҳам паридан

به بال و پر ناله خواهم پریدن

Шавадгар сбкбории заъфи ёвар

شود گر سبکباری ضعف یاور

Яке бар сари ин на айвони броим

یکی بر سر این نه ایوان برآیم

Дарин хона то кӣ нишинам мукаррар

درین خانه تا کی نشینم مکرر

Сбкрўҳии ман насим баҳораст

سبکروحی من نسیم بهارست

Ки бар хори бенгар вазад гул диҳад бар

که بر خار بن گر وزد گل دهد بر

Сару барги омезиш кас надорам

سر و برگ آمیزش کس ندارم

Занами мавҷ дар хеш чун оби гавҳар

زنم موج در خویش چون آب گوهر

Ба ёр сафар карда ман ки гуяд

به یار سفر کرده من که گوید

Ки эй чашми ғурбати зи рӯяти мунаввар

که ای چشم غربت ز رویت منور

Ту чун шуъла то аз серуми покшидӣ

تو چون شعله تا از سرم پاکشیدی

Нишондӣ ба хокистарами ҳамчуи ахгар

نشاندی به خاکسترم همچو اخگر

Турои сохт ғурбати марои сӯхти даврӣ

ترا ساخت غربت مرا سوخت دوری

Туе гул ба домани манам хок бар сар

تویی گل به دامن منم خاک بر سر

Ту зудам фаромӯш кардӣ валикин

تو زودم فراموش کردی ولیکن

Хаёли ту ном маро дорад аз бар

خیال تو نام مرا دارد از بر

Туро бар забон қалам наем аммо

ترا بر زبان قلم نایم اما

Ғамат карда номи марои зеби дафтар

غمت کرده نام مرا زیب دفتر

Чаҳ дарсам ки нохондаи гаштами Фромш

چه درسم که ناخوانده گشتم فرامش

Чаҳ номам ки нобардаи гаштами мукаррар

چه نامم که نابرده گشتم مکرر

Чу дар номаи ҳоли дил худ нивисам

چو در نامه حال دل خود نویسم

Фишонам кафи хӯн ба боли кабӯтар

فشانم کف خون به بال کبوتر

Манам бе ту домани фишонда ба соқӣ

منم بی‌تو دامن فشانده به ساقی

Манам бе ту дили баргирифтаи зи соғар

منم بی‌تو دل برگرفته ز ساغر

Касеро ки ёрӣ набошад ба доман

کسی را که یاری نباشد به دامن

Кашад дардисаргар наад лаб ба кавсар

کشد دردسر گر نهد لب به کوثر

Ниҳоли тараб бе ту дар боғи хотир

نهال طرب بی‌تو در باغ خاطر

Дарахтӣаст пажмурда бебарг ва бе бар

درختی است پژمرده بی‌برگ و بی‌بر

Чаро дил набошад маро бе ту дарҳам ?

چرا دل نباشد مرا بی‌تو درهم؟

Чаҳ сон бе ту хотир набошад мукаддар ?

چه سان بی‌تو خاطر نباشد مکدر؟

На пое ки гомии нуҳум бе ту дар раҳ

نه پایی که گامی نهم بی‌تو در ره

На дастӣ ки бе ту кунам хок бар сар

نه دستی که بی‌تو کنم خاک بر سر

Чаҳ созам ки ҳиҷрони ёрони икдл

چه سازم که هجران یاران یکدل

Қазоӣаст мубрами балоеи муқаддар

قضایی است مبرم بلایی مقدر

Чаҳ созам ки шуд чорасозӣ олам

چه سازم که شد چاره‌سازی عالم

Ба бечорагиҳои гардуни муқарар

به بیچارگی‌های گردون مقرر

Ба мо додаанд ихтиёрӣ ки дорад

به ما داده‌اند اختیاری که دارد

Ба тадбири гирдоби фикри шиновар

به تدبیر گرداب فکر شناور

Чу киштӣ фурӯ шуд касеро ба дарё

چو کشتی فرو شد کسی را به دریا

Ту хоҳяши мухтори гӯи хоҳи музтар

تو خواهیش مختار گو خواه مضطر

Занами дасту поеи дарин баҳр бе бен

زنم دست و پایی درین بحر بی‌بن

Вале по ба ҳастӣ вале даст бар сар

ولی پا به هستی ولی دست بر سر

Ба перӣ раседему лаҳви ҷавонӣ

به پیری رسیدیم و لهو جوانی

з хотир нигарадед як зарра кам тар

ز خاطر نگردید یک ذره کم‌تر

Ба авҳоми худ ақли мағруру ғофил

به اوهام خود عقل مغرور و غافل

Ки ҷаҳли мураккаб дигар , илми дигар

که جهل مرکب دگر، علم دیگر

Ба хайр ва ба шар роҳ барадем лекин

به خیر و به شر راه بردیم لیکن

На таҳсили хайр ва на парҳез аз шар

نه تحصیل خیر و نه پرهیز از شر

Тамизи баду нек кардан чаҳ ҳосил

تمیز بد و نیک کردن چه حاصل

Чу ҳарчиз кардем бад буд яксар !

چو هرچیز کردیم بد بود یکسر!

Ҳамон ба ки аз ҳарчӣ кардем ҳосил

همان به که از هرچه کردیم حاصل

Брўбим хотир бишӯйем дафтар

بروبیم خاطر بشوییم دفتر

Ба ғайр аз санои имомӣ ки бошад

به غیر از ثنای امامی که باشد

Ҳамаи ғарқи эҳсонаши ҳамаи баҳр ва ҳам бар

همه غرق احسانش همه بحر و هم بر

Эмоми даҳуми онкӣ бо ақли аввал

امام دهم آنکه با عقل اول

зи як ҷайби бркрдаҳи рӯзи азали сар

ز یک جیب برکرده روز ازل سر

Алии нақии ҳодии дайну дунё

علی نقی هادی دین و دنیا

Эмоми хилоиқи шаҳаншоҳи аскар

امام خلایق شهنشاه عسکر

Дарин баҳр бе бен наёбӣ назираш

درین بحر بی‌بن نیابی نظیرش

Ки ин на садафи рости як донаи гавҳар

که این نه صدف راست یک دانه گوهر

Чаҳ нисбат ба афлоки даргоҳ ӯ ро

چه نسبت به افلاک درگاه او را

Ки хок дараш ба зи хуршеди анвар

که خاک درش به ز خورشید انور

Баруфтад агар парда аз рӯй райш

برافتد اگر پرده از روی رایش

Чу хуршед ҳар зарра гардад мунаввар

چو خورشید هر ذره گردد منور

Ба ҷони муҷаррад чаҳ нисбати таниш ро

به جان مجرد چه نسبت تنش را

Ки бо нур зулмат набошад баробар

که با نور ظلمت نباشد برابر

Ба даргоҳ ӯ бор набӯд фалак ро

به درگاه او بار نبود فلک را

Агар то қиёмат занад ҳалқа бар дар

اگر تا قیامت زند حلقه بر در

Кунад соягар бар фалаки кӯҳи ҳлмш

کند سایه گر بر فلک کوه حلمش

Мукааб бароед сипеҳри мудаввар

مکعب براید سپهر مدور

Насимии зи зулфаш агар ҷилва гирад

نسیمی ز زلفش اگر جلوه گیرد

Парешон фитад атса дар мағзи анбар

پریشان فتد عطسه در مغز عنبر

Шамемии зи халқаш бибояд ки гардад

شمیمی ز خلقش بباید که گردد

Ҷаҳони ҳамчуи домони ғунчаи муаттар

جهان همچو دامان غنچه معطر

Чаҳ вусъат буд кулбаи шаш ҷиҳат ро

چه وسعت بود کلبه شش جهت را

Ки дар вай наад ҷоҳ ӯ курсии зар

که در وی نهد جاه او کرسی زر

Чаҳ гунҷоиши оғӯши илми башар ро

چه گنجایش آغوش علم بشر را

Ки то кана ӯро кашад танги дарбар

که تا کنه او را کشد تنگ دربر

Агар шабнами файз лутфаш набошад

اگر شبنم فیض لطفش نباشد

Намонад ниҳоли амли тоза ва тар

نماند نهال امل تازه و تر

Вагар реша дар хок меҳраш дуанд

وگر ریشه در خاک مهرش دواند

Диҳад бори исёни гули мағфират бар

دهد بار عصیان گل مغفرت بر

Дарин орзӯ пер шуд нахли тӯбо

درین آرزو پیر شد نخل طوبی

Ки дар эътидол ҳавояш кашад пар

که در اعتدال هوایش کشد پر

Чаҳ файзаст даргоҳ ӯро ки дорад

چه فیض است درگاه او را که دارد

Ғубор дараш ҷилваи мавҷи анбар

غبار درش جلوه موج عنبر

Чаҳ нураст хок дарашро ки гардиш

چه نورست خاک درش را که گردش

Чу пероя субҳ бошад мунаввар

چو پیرایه صبح باشد منور

Набӯдӣ ба олами шаб аз хоки кӯяш

نبودی به عالم شب از خاک کویش

Шудӣ тинати офтоб аз мухаммир

شدی طینت آفتاب از مخمر

Ҳасудаш чаҳ шойистагӣ пеша дорад

حسودش چه شایستگی پیشه دارد

Ки бошад адам бо вуҷӯдаши баробар

که باشد عدم با وجودش برابر

Битобадгар аз давр бар рӯй хасмаш

بتابد گر از دور بر روی خصمش

Шавад хотири меҳр чун маи мукаддар

شود خاطر مهر چون مه مکدر

Димоғи фалак пар шуд аз дӯди савдо

دماغ فلک پر شد از دود سودا

зи баси рашк қадараш барафрӯхт озар

ز بس رشک قدرش برافروخت آذر

Ба ҳар ҳафт андом аз рашки ҷоҳаш

به هر هفت اندام از رشک جاهش

Фалаки доғ ҳо дорад аз ҳафт ахтар

فلک داغ‌ها دارد از هفت اختر

Наёрад задани дасту погар дроФтд

نیارد زدن دست و پا گر درافتد

Ба баҳри яқинаши гумони шиновар

به بحر یقینش گمان شناور

зи тӯфони дарёӣ шабаҳат надорад

ز طوفان دریای شبهت ندارد

Ҷуз аз фикр ӯ киштии илми лангар

جز از فکر او کشتی علم لنگر

Зиҳии подшоҳи муаззами Музаффар

زهی پادشاه معظم مظفر

Ба фитрати муқаддас ба тинати мутаҳҳар

به فطرت مقدس به طینت مطهر

Сипеҳри яқинроу дарёии дайн ро

سپهر یقین را و دریای دین را

Дарахшндаи ахтар , фурӯзандаи гавҳар

درخشنده اختر، فروزنده گوهر

Кафи дастӣ аз малики қадари ту арзад

کف دستی از ملک قدر تو ارزد

Бойени ҳафт кишвар на , ҳафтод кишвар

باین هفت کشور نه، هفتاد کشور

Бад-ӣни арҷмандӣ ки дидаст фарзанд ?

بدین ارجمندی که دیدست فرزند؟

Марин на падарро азин чори модар

مرین نه پدر را ازین چار مادر

Ба хоки ту хуршеди афшондаи партав

به خاک تو خورشید افشانده پرتو

Ба роҳи ту ҷбрили густардаи шҳпр

به راه تو جبریل گسترده شهپر

зи шавқи тавофи ту будӣ ки дидӣ

ز شوق طواف تو بودی که دیدی

Рухи Юсуфи меҳр аз чоҳи ховар

رخ یوسف مهر از چاه خاور

Ба файзи ту муҳтоҷ чун ма ба хуршед

به فیض تو محتاج چون مه به خورشید

Уқули муқаддаси нуфуси мутаҳҳар

عقول مقدس نفوس مطهر

Ба гирд ту гирданд афлоки доим

به گرد تو گردند افلاک دائم

Ба роҳи ту пўинди пайвастаи ахтар

به راه تو پویند پیوسته اختر

Набӯдӣ агар акс рӯят набӯдӣ

نبودی اگر عکس رویت نبودی

На гардуни музайян на анҷуми мунаввар

نه گردون مزین نه انجم منور

Дарат хона офтобаст гӯйӣ

درت خانه آفتابست گویی

Ки дар ваии шаб ва рӯз бошад баробар

که در وی شب و روز باشد برابر

Касе кӯ ба хок дарат рӯз дорад

کسی کو به خاک درت روز دارد

Ҳадиси вуҷӯд шабаш нест бовар

حدیث وجود شبش نیست باور

Хутути шуъоъӣ чу гесуии ҳурон

خطوط شعاعی چو گیسوی حوران

Намӯдааст хури вақфи ҷоруби он дар

نموده است خور وقف جاروب آن در

Шҳо , шаҳрёро , манам онкии доим

شها، شهریارا، منم آنکه دائم

Ба мадҳ ту дорам нафаси хушку лаб тар

به مدح تو دارم نفس خشک و لب تر

Ману табъи файёзу вирди мдиҳт

من و طبع فیاض و ورد مدیحت

Ҳамон хотири ошиқу ёди дилбар

همان خاطر عاشق و یاد دلبر

Ману хотирӣ аз мдиҳти лаболаб

من و خاطری از مدیحت لبالب

Чу домони дарёии Аммони зи гавҳар

چو دامان دریای عمان ز گوهر

Ба рағбат фурӯрихт теғи забонам

به رغبت فروریخت تیغ زبانم

Ба пои мдиҳи ту то дошт ҷавҳар

به پای مدیح تو تا داشت جوهر

Ба меҳр ту дорам дарахшндаи хотир

به مهر تو دارم درخشنده خاطر

Ба ҳарф ту дорам фурӯзандаи дафтар

به حرف تو دارم فروزنده دفتر

Марои толеъии ҳамчуи хуршед бояд

مرا طالعی همچو خورشید باید

Ки соем ба хок дарат чеҳраи зар

که سایم به خاک درت چهره زر

зи дунёу уқбои марои бас ки як дам

ز دنیا و عقبی مرا بس که یک دم

Кунам мушти хокии зи кӯии ту бар сар

کنم مشت خاکی ز کوی تو بر سر

Надорам агар мояи меҳр ту дорам

ندارم اگر مایه مهر تو دارم

Дарин раҳ ки дорад зи ман тӯшаи беҳтар ?

درین ره که دارد ز من توشه بهتر؟

Амал гар надорем дар роҳи уқбо

عمل گر نداریم در راه عقبی

Ҳамин бас ки илм ту дорем раҳбар

همین بس که علم تو داریم رهبر

зи меҳри ту ҳамроҳи хоҳеми бурдан

ز مهر تو همراه خواهیم بردن

Матоъи равое ба бозори маҳшар

متاع روایی به بازار محشر

Дар Андам ки дастии гиребони наёбад

در آندم که دستی گریبان نیابد

Ману дасту домони оли паямбар

من و دست و دامان آل پیمبر