зи боди ҳодисаи охир бойен шудам дилшод

ز باد حادثه آخر باین شدم دلشاد

Ки баради хоки маро то ба остони мурод

که برد خاک مرا تا به آستان مراد

Сари маро ки лагадкӯби фавҷи ҳодиса буд

سر مرا که لگدکوب فوج حادثه بود

Ба хоки даргаии афканд ва сарбаландӣ дод

به خاک درگهی افکند و سربلندی داد

зи нури рои шаҳии кавкабами мунаввари гашт

ز نور رای شهی کوکبم منور گشت

Ки офтоб кунад аз замираши истимдод

که آفتاب کند از ضمیرش استمداد

Марои замонаи зи пастӣ ба зрўаҳ эй афканд

مرا زمانه ز پستی به ذروه‌ای افکند

Ки пайки ваҳми фалаки по ба поя аш наниҳод

که پیک وهم فلک پا به پایه‌اش ننهاد

Ба ҳоли ман ки фалаки ннгристӣ аз нанг

به حال من که فلک ننگریستی از ننگ

Дуо ҳаме кунад акнӯн ки чашми бади мрсод

دعا همی کند اکنون که چشم بد مرساد

Шаби сиёҳи марои рашки рӯз равшан кард

شب سیاه مرا رشک روز روشن کرد

Фурӯғи носиаҳи Сайиди бузурги нажод

فروغ ناصیه سید بزرگ نژاد

Сипеҳри миллату дайни офтоби шаръи мубин

سپهر ملت و دین آفتاب شرع مبین

Сутуни қасри яқини боқири улӯми ршод

ستون قصر یقین باقر علوم رشاد

Ба саъии фитрати абои фазлро фарзанд

به سعی فطرت ابای فضل را فرزند

Ба зӯри табъ , арӯси камолро домод

به زور طبع، عروس کمال را داماد

Ҳазор мартаба дар базми қудси гоҳи урӯҷ

هزار مرتبه در بزم قدس‌گاه عروج

Забони ақли Нидои тақаддумаши дардоад

زبان عقل ندای تقدمش درداد

зи узри суда забон шуд муаллими аввал

ز عذر سوده زبان شد معلم اول

Азин ки пештар азуии қадам ба роҳи ниҳод

ازین که پیش‌تر ازوی قدم به راه نهاد

Вале ба ҷодаи ирфони ҳазор марҳалаи пеш

ولی به جاده عرفان هزار مرحله پیش

Бимонад вопаси азу аз қусӯри истеъдод

بماند واپس ازو از قصور استعداد

Ба гирди қаср ҷалолаш намерасад гардун

به گرد قصر جلالش نمی‌رسد گردون

з нафас наУмия ҷӯяд агар ба фарзи имдод

ز نفس نامیه جوید اگر به فرض امداد

Сипеҳр бо ҳамаи шан аз насими Мисри влош

سپهر با همه‌شان از نسیم مصر ولاش

Ба худ биболад аз шавқи ҳамчуи машк аз бод

به خود ببالد از شوق همچو مشک از باد

На воҷибаст вале ҳаст шукр ӯ воҷиб

نه واجب است ولی هست شکر او واجب

На шореъаст вале ҳаст шаръи азуи обод

نه شارع است ولی هست شرع ازو آباد

Ба боғи хотири ман ғунчаҳои мушкил ро

به باغ خاطر من غنچه‌های مشکل را

Насими фикрат ӯ то вазид , ҷумлаи кушод

نسیم فکرت او تا وزید، جمله گشاد

зи рашки гулбуни азу хорхор дошт ба дил

ز رشک گلبن ازو خارخار داشت به دل

зи пой то сар аз он ҷумлаи хор берун дод

ز پای تا سر از آن جمله خار بیرون داد

Сабо ба боғ ба васфаши гушӯдаи дафтари гул

صبا به باغ به وصفش گشوده دفتر گل

Ҳазор дар чаман аз мадҳ ӯ кунад иншоад

هزار در چمن از مدح او کند انشاد

Забони сӯсан аз авсоф ӯ ба зикр хФӣ аст

زبان سوسن از اوصاف او به ذکر خفی است

Даҳони ғунча ба зикри мадоеҳаши пари бод

دهان غنچه به ذکر مدایحش پر باد

Хдоигонои онӣ ки дар фазойили ту

خدایگانا آنی که در فضایل تو

Вафо ба ҳаср маротиб намекунад аъдод

وفا به حصر مراتب نمی‌کند اعداد

Агарна амр туро бӯда дар аласти мутӣъ

اگرنه امر ترا بوده در الست مطیع

Вагарнаи ҳукм туро гашта аз азали мнқод !

وگرنه حکم ترا گشته از ازل منقاد!

Ки кард тири шуъоъи офтобро дар чашм !

که کرد تیر شعاع آفتاب را در چشم!

Фалак ба гарданаши ин банди каҳкашон ки ниҳод !

فلک به گردنش این بند کهکشان که نهاد!

Агар ба тарбияти сокинони боғи шӯй

اگر به تربیت ساکنان باغ شوی

Ки обашони диҳӣ аз ҷӯйбори истеъдод

که آبشان دهی از جویبار استعداد

зи файзи оми ту шояд ки миваи оради сарв

ز فیض عام تو شاید که میوه آرد سرو

зи Ямани лутфи ту зебад ки гул кунад шамшод

ز یمن لطف تو زیبد که گل کند شمشاد

Насими фикри ту дар боғи табъ то навазед

نسیم فکر تو در باغ طبع تا نوزید

Ниқоб , ғунчаи маънӣ ба рӯй кас накушод

نقاب، غنچه معنی به روی کس نگشاد

Мақдамӣ ба шараф аз муаллими аввал

مقدمی به شرف از معلم اول

Чаҳ боки модари айёмат ар мؤхри зод

چه باک مادر ایامت ار مؤخّر زاد

Тأхри ту буд аз акобри ҳукамо

تأخر تو بود از اکابر حکما

Тأхрӣ ки худои зи анбиё ба хотам дод

تأخری که خدا ز انبیا به خاتم داد

Бузургии ту чу қадари набӣ худодод аст

بزرگی تو چو قدر نبی خداداد است

Ҳасуди гӯи надиҳади саъйҳои худ бар бод

حسود گو ندهد سعی‌های خود بر باد

Буд хаёли адуии ту ҳамсарии туро

بود خیال عدوی تو همسری ترا

Назири даъвии ҳмболии ҳумо аз хоад

نظیر دعوی همبالی هما از خاد

Заъиф поя тараст аз қувои ҷисмонӣ

ضعیف پایه‌ترست از قوای جسمانی

Қавӣ тараст зи нафаси муҷарради аҷсод

قوی‌ترست ز نفس مجرد اجساد

Руҷӯъи ҷумлаи хилоиқ ба тест дар дунё

رجوع جمله خلایق به تست در دنیا

Чунонкии рӯзи қиёмат ба мабдааст маъод

چنانکه روز قیامت به مبدأست معاد

Агар ба аҳди ту будӣ муҳаққиқи ҳиллӣ

اگر به عهد تو بودی محقق حلی

ФрогрФтӣ аз ту қавоиди иршод

فراگرفتی از تو قواعد ارشاد

Ту чун ифодаи намоеи ҳазор шайхи муфид

تو چون افاده نمایی هزار شیخ مفید

Кашад ба домани хотири латифаҳои мафод

کشد به دامن خاطر لطیفه‌های مفاد

Қазо ба маҳзари тақдири меҳр сабт накард

قضا به محضر تقدیر مهر ثبت نکرد

Рақами зи номи ту то баҳр тғриш наниҳод

رقم ز نام تو تا بهر طغریش ننهاد

Ба дашти зеҳн чу тозии саманди Фтнт ро

به دشت ذهن چو تازی سمند فطنت را

Паии шикори ғизолони қудс чун сайёд

پی شکار غزالان قدس چون صیاد

Каманд фикр кунӣ ҳалқаи ҳалқа дар кафи фаҳм

کمند فکر کنی حلقه حلقه در کف فهم

Чу зулфи хам ба хами маҳвашони ҳўрнжод

چو زلف خم به خم مهوشان حورنژاد

Шикори маънии бикри он қадар кунӣ ки шавад

شکار معنی بکر آن قدر کنی که شود

Ҳаволӣ дару боми хаёли қудси обод

حوالی در و بام خیال قدس آباد

зи ҷаҳли тираи дилонро шифо ба қонӯн дод

ز جهل تیره‌دلان را شفا به قانون داد

Ишорае ки намӯдӣ паии наҷоти маъод

اشاره‌ای که نمودی پی نجات معاد

Басони нуқтаи саҳви ин нуҷумро ҳак кун

بسان نقطه سهو این نجوم را حک کن

Чу дарнавардӣ тӯморҳои сабъи шаддод

چو درنوردی طومارهای سبع شداد

Муҳаббати ту ба ҳар синаи ҳисса Эй дорад

محبت تو به هر سینه حصه‌ای دارد

Басони навъ ки сорӣаст дар ҳамаи афрод

بسان نوع که ساریست در همه افراد

Агарчӣ ом арз шуд валек дар маънӣ

اگرچه عام عرض شد ولیک در معنی

Чу ҷузви зотӣ бо ҷавҳар ту шуд эҷод

چو جزو ذاتی با جوهر تو شد ایجاد

Ба зоти ту ҳамаи авзоъи шаръу дайни муҳтоҷ

به ذات تو همه اوضاع شرع و دین محتاج

Чу ҳоҷатӣ ки ба сӯии сувар буд зи мавод

چو حاجتی که به سوی صور بود ز مواد

Қавоми дайн ба ту шуд чун қавоми ҷинс ба фасл

قوام دین به تو شد چون قوام جنس به فصل

Ҳамеша навъи шариъати зи ту муҳассили бод

همیشه نوع شریعت ز تو محصل باد

зи тести кишвари Эрони хулосаи олам

ز تست کشور ایران خلاصه عالم

зи тести шаҳри сафоҳон ба рутбаи хайри билод

ز تست شهر صفاهان به رتبه خیر بلاد

Табораки аллоҳи азин гулшани биҳишти ойин

تبارک‌الله ازین گلشن بهشت آیین

Ки медиҳад ба сафо аз биҳишти ризвони ёд

که می‌دهد به صفا از بهشت رضوان یاد

Қазо чу зад рақами ин савод шуд маълум

قضا چو زد رقم این سواد شد معلوم

Ки кори даст чап ӯст равзаи шаддод

که کار دست چپ اوست روضه شداد

зи об рӯй Ирам об медиҳад даврон

ز آب روی ارم آب می‌دهد دوران

Ба чори боғи сафоҳон ба гулбуну шамшод

به چار باغ صفاهان به گلبن و شمشاد

Биҳишт рӯй заминаст аз он буд ки мудом

بهشت روی زمین است از آن بود که مدام

Дар он касе ки буд нест аз биҳишташи ёд

در آن کسی که بود نیست از بهشتش یاد

Шҳо муқаддас аз онӣ ки фикри ҳамчуи манӣ

شها مقدس از آنی که فکر همچو منی

Ситоиш ту кунад бо қусӯри истеъдод

ستایش تو کند با قصور استعداد

Турои азим буд шани вагарнаи ман дар мадҳ

ترا عظیم بود شان وگرنه من در مدح

Ҳазор бор ба ҳисон гирифтаам эрод

هزار بار به حسان گرفته‌ام ایراد

зи хиҷлати ту даҳонам чу ғунча шуд баста

ز خجلت تو دهانم چو غنچه شد بسته

Вагарна сҳбон дорад фасоҳат аз ман ёд

وگرنه سحبان دارد فصاحت از من یاد

Пас аз ситоиши зотати дуои ту лозим

پس از ستایش ذاتت دعای تو لازم

Чунонкии баъди адои фаризаҳо аврод

چنانکه بعد ادای فریضه‌ها اوراد

Ҳамеша то ки буд абри дояи гулшан

همیشه تا که بود ابر دایه گلشن

Ба шери шабнам то ҳаст Тифли гули муътод

به شیر شبنم تا هست طفل گل معتاد

Ба чорбоғи ҷаҳони гулшани фазилат ро

به چارباغ جهان گلشن فضیلت را

зи шабнами сари калакати замонаи оби дҳод

ز شبنم سر کلکت زمانه آب دهاد