Расед мужда ки омад паноҳи давлату дайн

رسید مژده که آمد پناه دولت و دین

Хдиўи мамлакати илму фазли садриддин

خدیو مملکت علم و فضل صدرالدین

Фалаки ҷаноби малики қадари арши рутба ки ҳаст

فلک جناب ملک قدر عرش رتبه که هست

Ба илму дониши рангин ба ройу фикри матин

به علم و دانش رنگین به رای و فکر متین

Қабули илму амалро сабк чу ойӣна

قبول علم و عمل را سبک چو آیینه

Паноҳи дайну дувалро чу бораи сангин

پناه دین و دول را چو باره سنگین

Ҳазор ҷарсақилаши з ҷо наҷунбанд

هزار جرثقیلش ز جا نجنباند

Агар ба чарх диҳад ним зарра аз тамкин

اگر به چرخ دهد نیم ذره از تمکین

Ба чашми кӣна агар сӯй осмон бинад

به چشم کینه اگر سوی آسمان بیند

Чу рӯй баҳр шавад ҷабҳаи фалаки парчин

چو روی بحر شود جبهه فلک پرچین

Агар дар оинаи райш осмон нигарад

اگر در آینه رایش آسمان نگرد

зи ранги безии он табъи маърифати огӣн

ز رنگ‌بیزی آن طبع معرفت‌آگین

Ҳаме бибинад ҳарчанд дидаро молад

همی ببیند هرچند دیده را مالد

Басони буқаламуни акси хешро рангин

بسان بوقلمون عکس خویش را رنگین

Ҷаноб ӯст ҷаҳонро муҳӣти баси восеъ

جناب اوست جهان را محیط بس واسع

Сипеҳри танги фазои гӯи дукон худ барчин

سپهر تنگ فضا گو دکان خود برچین

зи хӯшаи чинии маи зи офтоб дар аҷабам

ز خوشه‌چینی مه ز آفتاب در عجبم

Ки аз чаҳ гирд замираш нагашт хирмани чин

که از چه گرد ضمیرش نگشت خرمن چین

Гадои даргаи хуршед бо гадоӣ дараш

گدای درگه خورشید با گدای درش

Хирад бисанҷад агар , фарқ ҳар ду бошад ин

خرد بسنجد اگر، فرق هر دو باشد این

Ки ин ҳамеша буд ҳамчуи бадари домони пар

که این همیشه بود همچو بدر دامان پر

Ва он чўмоаҳ шавад гуҳи ҳзилу гоҳи самин

و آن چوماه شود گه هزیل و گاه سمین

Расед ваа чаҳ расӣдан ки ҷони муштоқон

رسید وه چه رسیدن که جان مشتاقان

Ба пои бӯсӣ ӯ шуд ба лаб чу бӯсаи қарин

به پای‌بوسی او شد به لب چو بوسه قرین

Ду дида аз қадамаши мансаб рикоб гирифт

دو دیده از قدمش منصب رکاب گرفت

Чу кард Рахши мулоқоти дӯстонро зин

چو کرد رخش ملاقات دوستان را زین

Бидон расед зи шодӣ ки Фҷأаҳ кардам лек

بدان رسید ز شادی که فجأه کردم لیک

Хуии хиҷолати тақсирам , об зад ба ҷабин

خوی خجالت تقصیرم، آب زد به جبین

Ба гирди дили зи мдиҳ ту гардадам рамзӣ

به گرد دل ز مدیح تو گرددم رمزی

Вале намекунам изҳори он барои ҳамин

ولی نمی‌کنم اظهار آن برای همین

Ки қосираст зи тақрири он забони гумон

که قاصرست ز تقریر آن زبان گمان

Вази истимоъаш номаҳрамаст гӯши яқин

وز استماعش نامحرم است گوش یقین

Агар хазона илмаст синаи ?ут чаҳ аҷаб

اگر خزانه علم است سینه‌ات چه عجب

Ки шарҳи садр ту кардаст фикрҳои матин

که شرح صدر تو کردست فکرهای متین

Таноби хаймаи ҷоҳи туро муносиб нест

طناب خیمه جاه ترا مناسب نیست

Ба ҳам чу васл шавад риштаи шҳўру синӣн

به هم چو وصل شود رشته شهور و سنین

Фазои арсаи имкон буд чу дидаи мӯр

فضای عرصه امکان بود چو دیده مور

Барои қудрат агар ҷилва гуҳ кунӣ таъйин

برای قدرت اگر جلوه‌گه کنی تعیین

Замонаи садрнишин гар кунад маро шояд

زمانه صدرنشین گر کند مرا شاید

Ба маҷлиси ту чу гаштами саф нъол нишин

به مجلس تو چو گشتم صف نعال‌نشین

Шҳо зи шарҳи фироқи ту шама Эй гӯям

شها ز شرح فراق تو شمه‌ای گویم

Кунун ки рӯй ба рӯйему сар ба як болин

کنون که روی به روییم و سر به یک بالین

Ту дар баҳор ба Кошон шудӣ зи асФоҳон

تو در بهار به کاشان شدی ز اصفاهان

Чу офтоб ба бурҷи ҳамл ба фарвардин

چو آفتاب به برج حمل به فروردین

Баҳор бе ту надидам дарин диёри магар

بهار بی‌تو ندیدم درین دیار مگر

Чу бахт дар ҷилават буд бо сипеҳри қарин

چو بخت در جلوت بود با سپهر قرین

Ба рӯй лола надидам ба ғайри гирди малол

به روی لاله ندیدم به غیر گرد ملال

Магари зи ҳиҷр ту гардид буд хок нишин

مگر ز هجر تو گردید بود خاک‌نشین

Марои зи ҳазрати олӣати ихтиёри фироқ

مرا ز حضرت عالیت اختیار فراق

Чунон намӯд ки аз осмони Фтм ба замин

چنان نمود که از آسمان فتم به زمین

Сумуми бодияи ҳиҷр кушта будам агар

سموم بادیه هجر کشته بودم اگر

намерасед навиди насими васли ойин

نمی‌رسید نوید نسیم وصل آیین

Марои ду дидаи зи ҳиҷрони сифеди гашт ки дид ?

مرا دو دیده ز هجران سفید گشت که دید؟

Ки аз ниҳоли хазони дидаи бушковади насрин

که از نهال خزان دیده بشکفد نسرین

Ту то бурун шудӣ аз хонаи зи иштиёқи дилам

تو تا برون شدی از خانه ز اشتیاق دلم

Ҳамеша чашм ба дар бӯдааст чун зрФин

همیشه چشم به در بوده است چون زرفین

Наҳодӣ аз назарам то чу қатраи пои берун

نهادی از نظرم تا چو قطره پا بیرون

Чу нақши пай ба раҳати дида буд хок нишин

چو نقش پی به رهت دیده بود خاک‌نشین

Ба сар на доғ ҷунунаст каз гронҷонӣ

به سر نه داغ جنونست کز گرانجانی

зи дасти ҳиҷри ту бар сар задам гули таҳсин

ز دست هجر تو بر سر زدم گل تحسین

Аз он сабаби мижаи ман ба гиря ме кӯшад

از آن سبب مژه من به گریه می‌کوشد

Ки карда будам хотирнишони хеши чунин

که کرده بودم خاطرنشان خویش چنین

Ки дасти бӯси ту рӯзӣ насиб хоҳад шуд

که دست‌بوس تو روزی نصیب خواهد شد

Ки сурх рӯ шавам аз хӯни дидаи ҳамчуи нигин

که سرخ‌رو شوم از خون دیده همچو نگین

Хдоигонои донеи ту , ва худо донад

خدایگانا دانی تو، و خدا داند

Ки ман ба ҷуз ту надорам касе биравӣ замин

که من به جز تو ندارم کسی بروی زمین

Худо барои дили ман туро нигаҳ дорад

خدا برای دل من ترا نگه دارد

Ки дарба дар з ту гардӣдааст ва бедилу дайн

که دربه‌در ز تو گردیده است و بی‌دل و دین

Ман ин ниҳол ба ашки ду дидаи прўрдм

من این نهال به اشک دو دیده پروردم

Ки дастпарвар шӯраст мивааш ширин

که دست‌پرور شور است میوه‌اش شیرین

Пурилтифот нахоҳам зи ҳазратат ки ба рой

پرالتفات نخواهم ز حضرتت که به‌رای

Шавам ба моҳи мусоҳиб ба офтоби қарин

شوم به ماه مصاحب به آفتاب قرین

Ба қадари зарраи гарми бинӣ офтоб шавам

به قدر ذره گرم بینی آفتاب شوم

Агар қабули надории з рӯй лутф бибин

اگر قبول نداری ز روی لطف ببین

зи хоки пои худами серумаи сафоҳони бахш

ز خاک پای خودم سرمه صفاهان بخش

Ки серумаи каси з сафоҳон наёвард ба азин

که سرمه کس ز صفاهان نیاورد به ازین

Шаби гузашта ки субҳаши тулӯъи васли ту буд

شب گذشته که صبحش طلوع وصل تو بود

Намӯд базми туам рӯй чун биҳишти барин

نمود بزم توام روی چون بهشت برین

зи хоби ҷустами азин завқ , шавқи васл дигар

ز خواب جستم ازین ذوق، شوق وصل دگر

Наҳашт каз сари ман дардисар кашад болин

نهشت کز سر من دردسر کشد بالین

Ба фикр таҳният афтод табъи рангинам

به فکر تهنیت افتاد طبع رنگینم

Казин навиди шакуфтам чу дастаи насрин

کزین نوید شکفتم چو دسته نسرین

Ба баҳр фикр фурӯрафтам ва баровардам

به بحر فکر فرورفتم و برآوردم

Паии нисори ту як ъқдўор дар смин

پی نثار تو یک عقدوار در ثمین

ШкФти хотири ман зини навиди рангоранг

شکفت خاطر من زین نوید رنگارنگ

Ки ин қасида барояд бойени сифати рангин

که این قصیده برآید باین صفت رنگین

Ба як ду лаҳзаи хаёли бдиҳаҳи пардозам

به یک دو لحظه خیال بدیهه‌پردازم

Ки ҳаст хусрави табъи маро ба аз ширин

که هست خسرو طبع مرا به از شیرین

Бад-ӣни тарона ба тартиби қурби панҷаи байт

بدین ترانه به ترتیب قرب پنجه بیت

Адо намӯд ва ба хотир нигоҳ дошт чунин

ادا نمود و به خاطر نگاه داشت چنین

Кӣ иттифоқ фитодӣ зи табъами ин шухӣ

کی اتفاق فتادی ز طبعم این شوخی

Агар на ёд ту кардӣ ба ман чунин талқин

اگر نه یاد تو کردی به من چنین تلقین

Чу дар мдиҳ ту гуфтам сазад ки гардунам

چو در مدیح تو گفتم سزد که گردونم

з собитот фишонд ҷавоҳири таҳсин

ز ثابتات فشاند جواهر تحسین

Кунам дуои ту , шуд вақти он ки бардорад

کنم دعای تو، شد وقت آن که بردارد

Ба иттифоқами рӯҳи аломини кафи омин

به اتفاقم روح‌الامین کف آمین

Ба даҳр то диҳад аз иҷтимои ёрони ёд

به دهر تا دهد از اجتماع یاران یاد

Ҳамеша ҳиأти парвин ба базми чархи барин

همیشه هیأت پروین به بزم چرخ برین

Ту шод бошӣ ва дар хизмати ту ёрони ҷамъ

تو شاد باشی و در خدمت تو یاران جمع

Ҳамеша бар сари ҳам чун кавокиби парвин

همیشه بر سر هم چون کواکب پروین