Акнӯн ки тозаи гашт дило аҳди хуррамӣ
اکنون که تازه گشت دلا عهد خرّمی
Бар кун сиррии зи ҷайб , на аз донае камӣ !
بر کن سَری ز جیب، نه از دانهای کمی!
Ҳар ғунчае ба завқи ғамӣ дар кашокаш аст
هر غنچهای به ذوق غمی در کشاکش است
Беғам чарое эй дил бе дарди одамӣ
بیغم چرایی ای دل بیدرد آدمی
Дарёии инбисоти чунин мавҷи рез ва ту
دریای انبساط چنین موجریز و تو
Файз кашокашӣ набарӣ турфа беғамӣ !
فیض کشاکشی نبری طرفه بیغمی!
Олами фарохи айш ва ту аз ғуссаи тнгдл
عالم فراخ عیش و تو از غصّه تنگدل
Чун гули шукуфтаи даҳр ва ту чун ғунчаи дарҳамӣ
چون گل شکفته دهر و تو چون غنچه درهمی
Аз эҳтизози айши ҷаҳонӣ ба рақс ва ту
از اهتزاز عیش جهانی به رقص و تو
Афсурда чун мҷодл аз хасми мулзамӣ
افسرده چون مجادلِ از خصم ملزمی
Дили мавҷи хези файз ва ту аз биғмӣ ҳануз
دل موجخیز فیض و تو از بیغمی هنوز
Чун Тифли ғунчаи ташнаи лаби шери шабнамӣ
چون طفل غنچه تشنة لبِ شیرِ شبنمی
Иأҷўҷи фитнаи банди вуҷӯди ту бишиканад
یأجوج فتنه بند وجود تو بشکند
эй шишаи тинати ин ҳамаи баҳр чаҳ муҳкамӣ !
ای شیشهطینت این همه بهر چه محکمی!
Умри ту як дамаст шносоӣ вақт бош
عمر تو یک دمست شناسای وقت باش
Хизрии шӯй ба умр агар зиндаи дамӣ
خضری شوی به عمر اگر زندة دمی
Дар хеши шӯи фурӯ чу дами ғунча , то ба кӣ
در خویش شو فرو چو دم غنچه، تا به کی
Дар ғайри худ фурӯ шуда чу ҳарфи мдғмӣ
در غیر خود فرو شده چو حرف مُدغَمی
Бигузар зи хештан ки биҳиштии шӯй ба нақд
بگذر ز خویشتن که بهشتی شوی به نقد
Аз ихтилоти хеш чаро дар ҷаҳаннамӣ
از اختلاط خویش چرا در جهنّمی
Омодаи таровуши баҳр умед бош
آمادة تراوش بحر امید باش
эй моҳии тапида ки бар соҳили имӣ
ای ماهی تپیده که بر ساحل یمی
Дории гумон ки дард ба дармон наме расад
داری گمان که درد به درمان نمیرسد
Маълум мешавад ки чаҳ миқдор бе ғамӣ
معلوم میشود که چه مقدار بیغمی
Олами тамоми гарми ма ид дидананд
عالم تمام گرم مه عید دیدنند
Ту ғами Фзо чаро чу ҳилоли муҳаррамӣ
تو غمفزا چرا چو هلال محرّمی
Абнои навъи ҷумла ба айшӣ муайян анд
ابنای نوع جمله به عیشی معیّناند
Дар фасли ин чунин з чаҳ чун ҷинси мубҳамӣ
در فصل اینچنین ز چه چون جنس مبهمی
Мстиқзони ҳуши ҳама гарм риҳлатанд
مستیقظان هوش همه گرم رحلتند
Чун бахти худ ҳануз ту срхили нўмӣ
چون بخت خود هنوز تو سرخیل نُومّی
Дар хобгоҳи ғифлати азин бештари мхўоб
در خوابگاه غفلت ازین بیشتر مخواب
Бедори шӯ ки файзи саҳарро ту муҳаррамӣ
بیدار شو که فیض سحر را تو محرمی
Вайронии ту фоли иморат ҳаме занад
ویرانی تو فال عمارت همی زند
Захмӣ , валек қобили ташрифи марҳамӣ
زخمی، ولیک قابل تشریف مرهمی
Дарёии файзи ташнаи дидор ташна аст
دریای فیض تشنة دیدار تشنه است
Лаби тишнагии хеш чаҳ пӯшӣ , на абкмӣ !
لبتشنگیّ خویش چه پوشی، نه ابکمی!
Як нола дар фазои ҳаво ба ки дар қафас
یک ناله در فضای هوا به که در قفس
Як умри сарфи замзама кардани зи биғмӣ
یک عمر صرف زمزمه کردن ز بیغمی
Даргоҳ раҳматаст ки бозаст дар ҷаҳон
درگاه رحمتست که بازست در جهان
Бегона аз чаҳ эй ту ки деринаи муҳаррамӣ
بیگانه از چهای تو که دیرینه محرمی
Субҳӣ тулӯъ карда дарин тираи шаб ки нест
صبحی طلوع کرده درین تیرهشب که نیست
Ҷузи офтоб , ҳеҷ касаши тоби ҳамдамӣ
جز آفتاب، هیچ کسش تاب همدمی
Субҳи шикваи давлату иқболи пойдор
صبح شکوه دولت و اقبال پایدار
Каз тирагӣ раҳед азуи рӯзи одамӣ
کز تیرگی رهید ازو روز آدمی
Даргоҳи арши со ки ба мизон қадар ӯст
درگاه عرشسا که به میزان قدر اوست
Чархи зиёди мартаба дар пилаи камӣ
چرخ زیاد مرتبه در پلّة کمی
Аънии баланди даргаи султони илму фазл
اعنی بلند درگه سلطان علم و فضل
Каз ваии баҳори давлату дайни рости хуррамӣ
کز وی بهار دولت و دین راست خرّمی
Дастури шарқу ғарб ки борайши офтоб
دستور شرق و غرب که بارایش آفتاب
Монанди заррааст ба хуршеди мнтмӣ
مانند ذرّه است به خورشید منتمی
Айвон қадар ӯст ки пешаши сипеҳри пер
ایوان قدر اوست که پیشش سپهر پیر
Ташриф саҷда ёфта аз давлати хамӣ
تشریف سجده یافته از دولت خَمی
Рой баланд ӯст ки хуршедро гудохт
رای بلند اوست که خورشید را گداخت
Чун шабнамӣ ки кард ба хуршеди ҳамдамӣ
چون شبنمی که کرد به خورشید همدمی
Моҳ аз замир ӯ кунад ар иктисоби нур
ماه از ضمیر او کند ار اکتساب نور
Осӯда гардад аз ғами афзӯнӣу камӣ
آسوده گردد از غم افزونی و کمی
Ҷоҳу ҷалоли мартаба хеш ёфта сет
جاه و جلال مرتبة خویش یافتهست
Дар аҳд ӯ ки то абадаши боди муҳкамӣ
در عهد او که تا ابدش باد محکمی
Шавкат ба авҷи қадари муқаддар расида аст
شوکت به اوج قدر مقدّر رسیده است
Дар давр ӯ ки дар гараваши боди хуррамӣ
در دور او که در گروش باد خرّمی
Ин ҷоҳ ва ин ҷалолат ва ин шан ва ин шиква
این جاه و این جلالت و اینشان و اینشکوه
Ҳаргизи набӯдаи пояи миқдори одамӣ
هرگز نبوده پایة مقدار آدمی
Ҳоҷат ба матлаъ дигар афтод табъ ро
حاجت به مطلع دگر افتاد طبع را
То офтоби мадҳи ту толеъ шавад ҳаме
تا آفتاب مدح تو طالع شود همی