Шаҳиди ишқ ту ояд ба ёди ҷонаш ва ларзад

شهید عشق تو آید به یاد جانش و لرزد

Кунад хаёли хаданги ту устихонаш ва ларзад

کند خیال خدنگ تو استخوانش و لرزد

Марӣзи ишқи туро то зи дард хаста нагардад

مریض عشق ترا تا ز درد خسته نگردد

Аҷал ба болин ояд ба қасди ҷонаш ва ларзад

اجل به بالین آید به قصد جانش و لرزد

Ба хоки куштаи худ гар кунӣ гузари зи раҳи ноз

به خاک کشته خود گر کنی گذر ز ره ناز

зи шавқ зинда шавад ҷони нонтўонш ва ларзад

ز شوق زنده شود جان نانتوانش و لرزد

Қтили теғи нигоҳи ту аз сиёсати хуят

قتیل تیغ نگاه تو از سیاست خویت

Нафас бурун равад аз қолаби тапонаш ва ларзад

نفس برون رود از قالب تپانش و لرزد

зи бас ки музтариб аз тан бурун равад биншинад

ز بس که مضطرب از تن برون رود بنشیند

Ба шохи сидраи хаҷали ҷони гштгонш ва ларзад

به شاخ سدره خجل جان گشتگانش و لرزد

Хати нигоҳи зи рӯят ба дида музтариб ояд

خط نگاه ز رویت به دیده مضطرب آید

Басони дузд ки дарёфт посбонаш ва ларзад

بسان دزد که دریافت پاسبانش و لرزد

Ғамати ҷудои зи дилами музтариб буд чу дили ман

غمت جدا ز دلم مضطرب بود چو دل من

Басони мурғ ки гум карда ошбонш ва ларзад

بسان مرغ که گم کرده آشبانش و لرزد

Ғамат гузошт диламро ва шуд збиксӣ аз худ

غمت گذاشت دلم را و شد زبیکسی از خود

Чу раҳравӣ ки гузоранд корвонаш ва ларзад

چو رهروی که گذارند کاروانش و لرزد

зи бас ки гашта саропои пар аз ҷароҳати теғаш

ز بس که گشته سراپا پر از جراحت تیغش

Дилами з бим кунад ёди абрӯонаш ва ларзад

دلم ز بیم کند یاد ابروانش و لرزد

Нигоҳ ӯ чу кашад аз ниёами теғи сиёсат

نگاه او چو کشد از نیام تیغ سیاست

Аҷал збим занад даст дар анонаш ва ларзад

اجل زبیم زند دست در عنانش و لرزد

Ҳаваси нигории шавқам ба дасту хомаи ҳасрат

هوس نگاری شوقم به دست و خامه حسرت

Хаёл бӯса кунад нақш бар лабонаш ва ларзад

خیال بوسه کند نقش بر لبانش و لرزد

Хаёли бӯсаи он лаб ба дил чаҳ гӯна нигорам

خیال بوسه آن لب به دل چه گونه نگارم

Ки май баради лаби ман номи остонаш ва ларзад

که می برد لب من نام آستانش و لرزد

Чаҳ гӯна дар камари орми ду дасти шӯхи вшӣ ро

چه گونه در کمر آرم دو دست شوخ وشی را

Ки зулф хира кунад даст дар намева ларзад

که زلف خیره کند دست در میانش و لرزد

зи ҳеҷ хома кунад Монии тасаввури вонгаҳ

ز هیچ خامه کند مانی تصور وانگه

Ба лавҳ зарра кашад сӯрати даҳонаш ва ларзад

به لوح ذره کشد صورت دهانش و لرزد

Чунон фиканда ба хорем кофарӣ ки зи бимаш

چنان فکنده به خواریم کافری که ز بیمش

Фалак лақаб кунадам хоки остонаш ва ларзад

فلک لقب کندم خاک آستانش و لرزد

Назар ба сӯии ман афканд ва музтариб шудам аз бим

نظر به سوی من افکند و مضطرب شدم از بیم

Чу бсмлӣ ки намоянди қасди ҷонаш ва ларзад

چو بسملی که نمایند قصد جانش و لرزد

Чунон ки дили зи ҷафоҳои он ситамгари бдхў

چنان که دل ز جفاهای آن ستمگر بدخو

Ба дида ҷой диҳад новаки синонаш ва ларзад

به دیده جای دهد ناوک سنانش و لرزد

Сазад дигар ки барам шиква аз ғамаш ба ҷанобӣ

سزد دگر که برم شکوه از غمش به جنابی

Ки пер чарх кунад ёди имтиҳонаш ва ларзад

که پیر چرخ کند یاد امتحانش و لرزد

Алии олии он кӯи зи шарм беадабӣ ҳо

علی عالی آن کو ز شرم بی ادبی ها

Фалак ба дида кашад хоки остонаш ва ларзад

فلک به دیده کشد خاک آستانش و لرزد

Баланди рутбаи шаҳӣ каз улувва қадари намояд

بلند رتبه شهی کز علو قدر نماید

Фалаки гадои рифъати зи остонаш ва ларзад

فلک گدایی رفعت ز آستانش و لرزد

Ҳарими равза ӯ гулшанӣаст дархури шонаш

حریم روضه او گلشنی است درخور شانش

Ки чарх ном кунад равзаи ҷинонаш ва ларзад

که چرخ نام کند روضه جنانش و لرزد

Каминаи кӯчаи шаҳр ҷалол ӯст тариқӣ

کمینه کوچه شهر جلال اوست طریقی

Ки ақл ном кунад роҳи каҳкашонаш ва ларзад

که عقل نام کند راه کهکشانش و لرزد

Ба миҳмонии худоам ӯ қазои зи хиҷолат

به میهمانی خدام او قضا ز خجالت

Фиристад атласи чарх аз барои хониш ва ларзад

فرستد اطلس چرخ از برای خوانش و لرزد

Ба мактаби адабаши бор агар диҳанд хирад ро

به مکتب ادبش بار اگر دهند خرد را

Чу Тифли лавҳ ба каф гирад аз бенонаш ва ларзад

چو طفل لوح به کف گیرد از بنانش و لرزد

Багоҳ маъракаи он широФкн аз дами теғӣ

بهگاه معرکه آن شیرافکن از دم تیغی

Ки меҳр ёд кунад теғи хўнФшонш ва ларзад

که مهر یاد کند تیغ خونفشانش و لرزد

Агар ба мавҷ кунад офтоби нисбати теғаш

اگر به موج کند آفتاب نسبت تیغش

зи бим об шавад ҷумлаи астхўоши влрзд

ز بیم آب شود جمله استخواش ولرزد

Чу боди қаҳраш дар маърака ба ҷилваи даройад

چو باد قهرش در معرکه به جلوه درآید

Чу бед тар шавад аъзои душманонаш ва ларзад

چو بید تر شود اعضای دشمنانش و لرزد

Чу оташи ғазабаши брФрўзд аз паии кӣна

چو آتش غضبش برفروزد از پی کینه

Спндўори замини хезад аз маконаши влрзд

سپندوار زمین خیزد از مکانش ولرزد

зи мушти хору хаси устихони душмани ҷоҳаш

ز مشت خار و خس استخوان دشمن جاهش

зи бими кӣна ӯ хост дӯди ҷонаш ва ларзад

ز بیم کینه او خاست دود جانش و لرزد

Саманди умри хиромаш чаҳ тунду саркаш ва шӯхаст

سمند عمر خرامش چه تند و سرکش و شوخست

Ки мефиристад наъли маи осмонаш ва ларзад

که می فرستد نعل مه آسمانش و لرزد

Замини зи сахти саммиҳои ӯ чу зилзила гирад

زمین ز سخت سمی های او چو زلزله گیرد

Ҷаҳди з рӯй адаби бӯса бар анонаш ва ларзад

جهد ز روی ادب بوسه بر عنانش و لرزد

Ба гоҳи пўиаҳ чу хоҳад ки дар рикоб вай уфтад

به گاه پویه چو خواهد که در رکاب وی افتد

Ба лаб расад з давидани замонаи ҷонаш ва ларзад

به لب رسد ز دویدن زمانه جانش و لرزد

Чу дар ҷилав фиканд суръаташи сипеҳри барин ро

چو در جلو فکند سرعتش سپهر برین را

Фитад зи пай ба ду гоми абраши замонаш ва ларзад

فتد ز پی به دو گام ابرش زمانش و لرزد

Фалак билразад бар вай чу дӯд бар сари шуъла

فلک بلرزد بر وی چو دود بر سر شعله

Чу гарм пўиаҳ шавад як як устихонаш ва ларзад

چو گرم پویه شود یک یک استخوانش و لرزد

зи матлаъ дигарам рӯй сафҳаи нури гирифта

ز مطلع دگرم روی صفحه نور گرفته

Ки офтоб қисм мехӯрд ба ҷонаш ва ларзад

که آفتاب قسم می خورد به جانش و لرزد