Кард ҷои доғи ҷунуни бози зи нав бар сари мо

کرد جا داغ جنون باز ز نو بر سر ما

Сояи афканд дигар бар сари мо ахтари мо

سایه افکند دگر بر سر ما اختر ما

Мо фалаки сӯхтагони айш ва тараб нашносем

ما فلک سوختگان عیش و طرب نشناسیم

Ид , мотам шавад ояд чу сӯии кишвари мо

عید، ماتم شود آید چو سوی کشور ما

Қадари мо сӯхтагон кам нашавад баъди ҳалок

قدر ما سوختگان کم نشود بعد هلاک

Дида равшан кунад ойӣнаи зи хокистари мо

دیده روشن کند آیینه ز خاکستر ما

Тира рӯзем вале ишқ чу партав фиканд

تیره روزیم ولی عشق چو پرتو فکند

Ҷома чун халъат Фонўш шавад дар бар мо

جامه چون خلعت فانوش شود در بر ما

Паҳлавии роҳати моро набӯд оромӣ

پهلوی راحت ما را نبود آرامی

Ҳамчуи ҷавҳари магар аз теғ кунӣ бистари мо

همچو جوهر مگر از تیغ کنی بستر ما

Сояи боли ҳумои дарди сари орад чун мӯӣ

سایة بال هما درد سر آرد چون موی

Доғи ишқи ту агар соя кунад бар сари мо

داغ عشق تو اگر سایه کند بر سر ما

Зардии чеҳраи мо қадари пар коҳиш нест

زردی چهرة ما قدر پر کاهش نیست

Силии ишқи магар сикка занад бар зари мо

سیلی عشق مگر سکّه زند بر زر ما

Аз Гана нест ки мо ноз бар афлок кунем

از غنا نیست که ما ناز بر افلاک کنیم

Атласи чархи барин танг буд дар бар мо

اطلس چرخِ برین تنگ بود در بر ما

Субҳи мо аз уфуқи шиша чу толеъ гардад

صبح ما از افق شیشه چو طالع گردد

Дар назари ҷилва хуршед кунад соғари мо

در نظر جلوة خورشید کند ساغر ما

Ринд ватар доман ва мастем ва , ту зоҳиди файёз

رند و تر دامن و مستیم و، تو زاهد فیّاض

Мо димоғ ту надорем , бирав аз сари мо

ما دماغ تو نداریم، برو از سر ما