эй ғоиб аз назар ки туе масти нози мо

ای غایب از نظر که تویی مست ناز ما

Бодои фидои нози ту умри ниёзи мо

بادا فدای ناز تو عمر نیاز ما

Ёқӯби чашми баста шикоят кунад зи ҳиҷр

یعقوب چشم بسته شکایت کند ز هجر

Охир бибин чаҳ мекашад ин чашми бози мо

آخر ببین چه می‌کشد این چشم باز ما

Дардо ки рӯзи умр ба охир раседу боз

دردا که روز عمر به آخر رسید و باز

Охир намешавад ғами давру дарози мо

آخر نمی‌شود غم دور و دراز ما

Як зарра дар дили ту сироят наме кунад

یک ذرّه در دل تو سرایت نمی‌کند

Ин нолаи нафаси гусали дили гудози мо

این نالة نفس گسل دل‌گداز ما

Бо онкии нозанини ҷаҳонӣ ва бе ниёз

با آنکه نازنین جهانیّ و بی‌نیاز

Ғайр аз ту кас намекашад эй дӯсти нози мо

غیر از تو کس نمی‌کشد ای دوست ناز ما

Моро забони шикваи бедод ҳиҷр нест

ما را زبان شکوة بیداد هجر نیست

Донад ниёзмандии мо бе ниёзи мо

داند نیازمندی ما بی‌نیاز ما

Моро забони дигар ва тақрир дигараст

ما را زبان دیگر و تقریر دیگرست

Файёз ошно нашавад кас ба рози мо

فیّاض آشنا نشود کس به راز ما