Магар аз ишқи нигорӣ ба дилаш таъсираст
گذشت موسم گل لیک یار جلوهگرست
Ки гули ориз ӯ даст зад тағйираст
چمن خزان شد و ما را بهار در نظرست
эй бут аз қомати хами дидаи ошиқи ҳазарӣ
به دل هوای سفر دارم و ندارم پای
Ин камоне сет ки оҳи саҳар ӯро тираст
بس است، آرزوی من همیشه در سفرست
Ром шуд то дили девона ба ӯ , донистам
ز نقل و باده چه ذوقست تلخکامی را
Ки сари зулфи ту аз силсила занҷираст
که باده خون دل و نقل، پارة جگرست
Ошиқони хами абрӯаш хатарҳо доранд
به جوی شیر چه دلبستگیست شیرین را
Роҳи ин қофилаи доим ба дам шамшераст
که شیرِ صحبت پرویز قسمت شکرست
Ғайри файёзи кас аз вай накунад сари берун
عجب که کام من از یار رو دهد فیّاض
Хоби бахтам ки парешон шуда таъбираст
که کام من دگر و کام یار من دگرست