Саҳро хушасту дашт хушасту чаман хуш аст

اختر بی‌نور ما شمع مزار ما بس است

Ҳар ҷо ки ҳаст ғайри дили танги ман хуш аст

تیره‌بختی‌های عالم یادگار ما بس است

Дар зиндагии фароғати хотир чаҳ орзӯаст !

در وداع دوستان دیدیم شور رستخیز

Ин орзӯ хушаст вале дар кафан хуш аст

ای قیامت زحمت مشت غبار ما بس است

Аз гуфт вгў дарӣ накушояд ба рӯй дил

صد گلستان داغ پروردیم در یک غنچه دل

Хоками азин муҷодалаи меҳри даҳан хуш аст

عالمی را رونق فصل بهار ما بس است

Печида дар либоси бадани неши зиндагӣ

در فن بی‌اعتباری شهرة عالم شدیم

Хоки адами абири барин перҳан хуш аст

این قدر در هر دو عالم اعتبار ما بس است

Теғи ту чоки тоза ба ҷайб дилам фиканд

ای فلک با خود قرار ناامیدی داده‌ایم

Ин рахна то ба домани умеди ман хуш аст

بعد ازین آزار جان بیقرار ما بس است

Ҳаргиз ба кор ишқ наёяд дили дуруст

تا فتند سررشتة تدبیرها در پیچ و تاب

Дили ҳамчуи зулфи ёри шикан дар шикан хуш аст

یک گره از رشتة زلفی به کار ما بس است

Файёзи захми тоза ба марҳам руфӯ макун

سیر تبریزی هم از ایّام مهلت یافتیم

Кин захми дили шикоф чу гардад куҳан хуш аст

این قدر فیّاض مهر از روزگار ما بس است