Бо вуҷӯди заъф кӣ моро кас аз ҷо барда аст

جز تو عاشق را کسی کی سر به صحرا داده است

Ҷодӯӣ ҳо карда зулфаш то дили мо барда аст

سرو قمری را ببین بر فرق خود جا داده است

Дашти умрӣ аз лагадкӯби ҷунуни осӯда буд

دل چنان نشکست کز سعی توام گردد درست

Ишқи маҷнӯн дигар инак ба саҳро барда аст

سنگ بیداد تو داد شیشه‌ی ما داده است

Хоҳиши оғӯши мавҷи фитна бе тобонаи боз

وسعت میدان همّت بین که خرج گریه را

Киштӣ бе тоқати моро ба дарё барда аст

دل ز دریا مشربی عمریست تنها داده است

Гар ба ман дар ҳарфӣ эй соқии ман ӣнҷо нестам

بسکه از غم خوردنم کم دستگه شد روزگار

Муддатӣ шуд то марои завқи тамошо барда аст

قسمت امروز از غم‌های فردا داده است

Фитнаи болоблндон будӣ акнӯн втро

ناتوان بستر درد تو از بهر علاج

Ишқи болодасти мо якбораи боло барда аст

کافرم گر نبض در دست مسیحا داده است

Маҳв дидорем воъиз аз сари мо даври шӯ

بی‌غمی‌ها کشتی‌ام را خوش به ساحل رانده بود

Завқи имрӯз аз дили мо бими фардо барда аст

گریه را نازم که بازم سر به دریا داده است

эй ки сайри бесутуни дории ҳавас , заҳмати макаш

لذّت آوارگی فیّاض باز از کوی عقل

Мавҷи оби тешаи Фарҳодаш аз ҷо барда аст

سر به صحرای جنونم بی‌محابا داده است