Дар ғазаб рафтӣу дили дӯш аз ту комӣ барнадошт

در گلشن الست که نیرنگ برنداشت

Кас ба ғайр аз соғар май лаби зи лаълат тар надошт

هر گل که داشت بوی وفا رنگ برنداشت

Дар адои дарди дили чандон ки имшаби пеши ёр

جوش صلای عشق به هفت آسمان رسید

Ҳамчуи ашк аз пӯсти беруни омадам бовар надошт

این شور را به غیر دل تنگ برنداشت

Кишти охири осмони моро ба сад афсурдагӣ

دل در بغل، به گرد دو عالم برآمدیم

Оташи моро нигаҳи ин мушт хокистар надошт

یک کس به قصد شیشة ما سنگ برنداشت

Дар раҳи умед ӯ чун гирди нншстм ба хок

در حیرتم ز بلبل تصویر از آنکه بود

Каз раҳам аз боди домон тағофул барнадошт

لبریزِ ناله عمری و آهنگ برنداشت

Аз нигаҳ чун чашм ӯ файёзро шарманда кард

می‌خواست پا به سنگ نیاید رونده را

Об шуд бечораи охири чора дигар надошт

راه دراز عشق که فرسنگ برنداشت

Роҳи дарози васли ту ғайр аз хатар надошт

تردامنی ز جبهة دل نور غم برد

Ҳар кас ки пои ниҳод дар он фикр сар надошт

آیینه‌ام ز کثرت غم زنگ برنداشت

Ғайрат барам ба сӯрати ойӣнаи кончнон

ابرام صلح را به چه هموار کرده بود

Маҳви рухи ту буд ки чашм аз ту барнадошт

نازک دلت که چاشنی جنگ برنداشت

Моро ҳавои дӯст ба фикр ҷунун фиканд

فیّاض چون نبود لغت‌دان حرف عشق

Савдои ишқ буду алоҷ дигар надошт

همراه خویش بهر چه فرهنگ برنداشت!