Ошиқ онаст ки дар бар гул рӯе дорад
ز طرز غنچه پی بردم که شرم روی او دارد
Ориф онаст ки дастӣ ба сабуе дорад
ز رنگ شعله دانستم که بیم خوی او دارد
Булбул аз боғ ба тўФи дил мо ме ояд
گمان داری که آزادند نزدیکان او؟ نه نه
Ёрб ин ғунчаи зи гулзор ки бӯе дорад !
گرهبند قبا پیوسته در پهلوی او دارد
Чора ҳо кард ки аз тоби ту расво нашавад
نگه در دیده میدزدم که دارد عکس او در بر
Чаҳ кунад , оина дар пеши ту рӯе дорад !
نفس در سینه میپیچم که بوی موی او دارد
Ҳбзои майкада каз давлати соқии онҷо
نمیبیند ز شرم عکس در آیینه هم گاهی
Ҳар касе пои хаму даст сабуе дорад
دل عاشق مگر آیینهای بر روی او دارد!
Аз паии азми тавофи сари кӯеи файёз
چرا قفل گره در زنگ دارد خاطر فیّاض؟
Ашкам аз хӯни гулу лола вузӯе дорад
کلید یک جهان دل گوشة ابروی او دارد