Чаман бе ту файз ҳавоӣ надорад

عاشق آنست که در بر گل رویی دارد

Димоғи гулистон сафойӣ надорад

عارف آنست که دستی به سبویی دارد

Табассум надорад чаро ғунча бар лаб

بلبل از باغ به طوف دل ما می‌آید

Чаро булбули имшаб навое надорад ?

یارب این غنچه ز گلزار که بویی دارد!

Шукуфа агар бар кашидаст худ ро

چاره‌ها کرد که از تاب تو رسوا نشود

Ки дар чашми мо бе ту ҷое надорад

چه کند، آینه در پیش تو رویی دارد!

зи шоҳӣ чаҳ лиззати баради подшоҳӣ

حبّذا میکده کز دولت ساقی آنجا

Ки рӯй дилӣ бо гадоӣ надорад ?

هر کسی پای خم و دست سبویی دارد

Чаҳ ҳаззӣ тавон кард файёзи ҳаргиз

از پی عزم طواف سر کویی فیّاض

зи шеърӣ ки ҳасан адое надорад

اشکم از خون گل و لاله وضویی دارد