Биё ки бе ту на соғар на шиша ме монад

که گفت غنچة خندان به آن دهان ماند!

Ту чун набошӣ маҷлис ба беша ме монад

چه تهمت است که گویند این به آن ماند!

Ту рафтӣ аз дил ва дар синаи орзӯат ба ҷост

دل مرا همه در چین زلف او دیدن

Ки чун ниҳол шавад канда , реша ме монад

چراغ در شب تاریک کی نهان ماند!

Ситами зиёдаи з ҳад мекунӣу пиндорӣ

مرا غریب وطن کرد و رو به باغ نهاد

Ки малики дил ба ту бедод пеша мемонад !

که بلبلی نگذارد در آشیان ماند

Аз он ба сайр гулистон намеравад зоҳид

شبی که وصف رخ او به آب و تاب کنم

Ки шакли ғунчаи саропо ба шиша ме монад

چو شمع تا سحرم شعله بر زبان ماند

Дигар ба ёд ки дар кӯҳ канданӣ файёз ?

چو وصف آن لب خندان رقم کنم فیّاض

Ки нолаи ту ба овоз теша ме монад

قلم ز حیرت انگشت بر دهان ماند