Хуй кардау нишонда бар оташи гулоб ро

خوی کرده و نشانده بر آتش گلاب را

Оҳи ин чаҳ оташаст ки май сӯзади об ро

آه این چه آتش است که می‌سوزد آب را

Аз дидан ту дидаи фурӯ бастаам вале

از دیدن تو دیده فرو بسته‌ام ولی

Дил дар камӣн нишаста ҳазор изтироб ро

دل در کمین نشسته هزار اضطراب را

Сероб метавон шудан акнӯн ки теғи ту

سیراب میتوان شدن اکنون که تیغ تو

Қимат ба хӯн ташна расонадаст об ро

قیمت به خون تشنه رساندست آب را

Гуфтӣ ки рӯй хуб чу дидӣ надида кун

گفتی که روی خوب چو دیدی ندیده کن

Нодидаи кас чаҳ гӯна кунад офтобро !

نادیده کس چه‌گونه کند آفتاب را!

Чун хоб хуш кунем ки шаб дар камӣни мост !

چون خواب خوش کنیم که شب در کمین ماست!

Чашмӣ ки дар хаёл занад роҳи хоб ро

چشمی که در خیال زند راه خواب را

Моро дигар чаҳ бар сари оташи нишонда Эй

ما را دگر چه بر سر آتش نشانده‌ای

Борӣ ба ғамзаи гӯ ки насузад кабоб ро

باری به غمزه گو که نسوزد کباب را

Файёз қудратӣаст ки ширин тар оядам

فیّاض قدرتیست که شیرین‌تر آیدم

Ҳар чанд талх тар диҳад он лаби ҷавоб ро

هر چند تلخ‌تر دهد آن لب جواب را