Чунон савдоӣ ӯ бар хештан печанд оташ ро

چنان سودای او بر خویشتن پیچاند آتش را

Ки дӯди рафта дар сар боз мегирданд оташ ро

که دود رفته در سر باز می‌گرداند آتش را

Чу шамъи чеҳра аз барқ тулӯъ ме барафрӯзад

چو شمع چهره از برق طلوع می برافروزد

Ба гирди хеш чун парвона мегирданд оташ ро

به گرد خویش چون پروانه می‌گرداند آتش را

Нигоҳи гарм аз бимаш наҳафтум дар пас мижгон

نگاه گرم از بیمش نهفتم در پس مژگان

Чаҳ донистам ки мушт хас намепӯшоанд оташ ро

چه دانستم که مشت خس نمی‌پوشاند آتش را

Заъифонро набошад зӯри бозуии қавии дастон

ضعیفان را نباشد زور بازوی قوی‌دستان

Сапанди мо абас бар хеш май хандонади оташ ро

سپند ما عبث بر خویش می‌خنداند آتش را

براردи дӯд агар аз хирмани мо ҷой он дорад

برآرد دود اگر از خرمن ما جای آن دارد

Нигоҳ ӯ ки барқ аз сабза мерӯйанд оташ ро

نگاه او که برق از سبزه می‌رویاند آتش را

Арақ каз чеҳраи гулранги отшгўни фурӯи резад

عرق کز چهرة گلرنگ آتشگون فرو ریزد

Агар дар оташ афшонанд месӯзанд оташ ро

اگر در آتش افشانند می‌سوزاند آتش را

Ба рӯй ӯ кушояди ғунчау гули пар арақ гардад

به روی او گشاید غنچه و گل پر عرق گردد

Гуҳии хандонади ахгарро гуҳӣ гарӣанд оташ ро

گهی خنداند اخگر را گهی گریاند آتش را

Чаҳ сон бо ориз ӯ лоф икрнгӣ тавонад зад

چه‌سان با عارض او لاف یکرنگی تواند زد

Ки рухсораш ба рангӣ ҳар замон гирданд оташ ро

که رخسارش به رنگی هر زمان گرداند آتش را

Чунин каз нолаам файёзи фавҷ шуъла ме ҷӯшад

چنین کز ناله‌ام فیّاض فوج شعله می‌جوشد

Дами гармам ба хокистар чаро нанишонд оташ ро

دم گرمم به خاکستر چرا ننشاند آتش را