Сухан аз худ равад чун гирд сар гардад забонаш ро

سخن از خود رود چون گرد سر گردد زبانش را

Табассум об мегардад чу май бӯсади даҳонаш ро

تبسّم آب می‌گردد چو می‌بوسد دهانش را

Чунон сар дода Рахши ҷилва дар майдон бе бокӣ

چنان سر داده رخش جلوه در میدان بی‌باکی

Ки натавонад гирифтани дасти тамкини ҳам анонаш ро

که نتواند گرفتن دست تمکین هم‌‌عنانش را

Чу мӯе гаштаам борӣк ва бо ин нотавонӣ ҳо

چو مویی گشته‌ام باریک و با این ناتوانی‌ها

Ба сад диққат тасаввур мекунам мӯӣ майонаш ро

به صد دقّت تصوّر می‌کنم موی میانش را

Бидон ният ки ёбам фурсати як саҷда бар хокаш

بدان نیّت که یابم فرصت یک سجده بر خاکش

Ҳазорон бӯса бар лаб назр дорам остонаш ро

هزاران بوسه بر لب نذر دارم آستانش را

Шаҳидӣ кӯ сипорад ҷон ба ёди зулфи мишкӣнаш

شهیدی کو سپارد جان به یاد زلف مشکینش

Ҳумо дар атса уфтад чун ббўиди устихонаш ро

هما در عطسه افتد چون ببوید استخوانش را

Ҳануз аз Миср то канъони тавон раҳ бебалад рафтан

هنوز از مصر تا کنعان توان ره بی‌بلد رفتن

Ки буии перҳани раҳ май намояди корвонаш ро

که بوی پیرهن ره می‌نماید کاروانش را

Забони гӯшаи чашмаш ба ман пайваста дар ҳарфаст

زبان گوشة چشمش به من پیوسته در حرفست

Вале файёзи ҷузи ман кас наме фаҳмади забонаш ро

ولی فیّاض جز من کس نمی‌فهمد زبانش را