Манам ки кардаам алмоси нашъаи марҳам ро

منم که کرده‌‌ام الماس نشئه مرهم را

Ба марги айши сияҳи пӯши доғи мотам ро

به مرگ عیش سیه‌پوش داغ ماتم را

Касе ки серума аз он даргирифт чун хуршед

کسی که سرمه از آن درگرفت چون خورشید

Ба як нигоҳ бибинад тамоми олам ро

به یک نگاه ببیند تمام عالم را

Ба гулшанӣ ки дар он шуълаи обёр буд

به گلشنی که در آن شعله آبیار بود

Ба офтоб баробар ниҳанд шабнам ро

به آفتاب برابر نهند شبنم را

Ба рӯзи васли сиёҳии з доғ баргирам

به روز وصل سیاهی ز داغ برگیرم

Либос ид насозам пилос мотам ро

لباس عید نسازم پلاس ماتم را

Ба даҳр хӯн нахурд одамӣ чаҳ чора кунад !

به دهر خون نخورد آدمی چه چاره کند!

Ба об ғусса сириштанд хоки одам ро

به آب غصّه سرشتند خاک آدم را

зи дӯди дили рақамӣ чанд дар сафинаи чарх

ز دود دل رقمی چند در سفینة چرخ

Ба ёдгор навиштем шикваи ғам ро

به یادگار نوشتیم شکوة غم را

Наёварам ба забони рози дил вале файёз

نیاورم به زبان راز دل ولی فیّاض

Бигӯ чаҳ чора кунам гиряи дамодамро !

بگو چه چاره کنم گریة دمادم را!