Димоғи сайри гулистону гашт боғ надорам

بَدَم با نالة بلبل دل افسرده‌ای دارم

Ҳазор кор ба дил дорам ва димоғ надорам

به طبعم می‌خورد گل، خاطر آزرده‌ای دارم

Чаҳ суд сӯхтани мағз чун димоғ тарӣ нест

نگاه گرم می‌خواهم که آتش در دل افروزد

Фатиларо чаҳ кунам ! равған чароғ надорам

که عمری شد درین خلوت چراغ مرده‌ای دارم

Раҳе ба ҷои набардам агар чаҳ дар ҳамаи водӣ

خرامی سوی من هم ای نسیم وعده عمری شد

зи ҳеҷ роҳ напурсӣ ки ман суроғ надорам

که بر شاخ تمنّا غنچة پژمرده‌ای دارم

Чаҳ шуд ки ҳиммати савдои ман баланд фитодаст

نه آب از خضر می‌خواهم نه می از پیر میخانه

Кадоми дӯди зи зулфи ту дар димоғ надорам !

کف خونابه از داغِ دل افشرده‌ای دارم

Шукуфтагӣ ки дили тангати азу дамӣ бигушоед

ز کوته کردن دست از سر خوان تمنّایش

Ҷудои зи дӯсти гумонаш ба ҳеҷ боғ надорам

لبی صد زخمِ دندانِ‌ ندامت خورده‌ای دارم

Ҳамин зи бодаи айшами тиҳии пиёлаи вагарна

به دل از عشوة جانان نه صبرم ماند و نه طاقت

Кадом хӯн диласт инки дар аёғ надорам !

درین منزل متاع سیل حسرت برده‌ای دارم

Чаҳ барги коҳ ки боҷами надоди азин рухи коҳӣ

به زر آسان نگردد کار ورنه غنچه می‌داند

Кадоми лола ки биравӣ чароғ доғ надорам !

که من هم از دل صد پاره مشت خرده‌ای دارم

Марост бо ғами ишқати фароғати ҳамаи олам

چه حسرت‌ها ازو خوردم ندامت‌ها ازو بردم

Ҳамин зи дарду ғами ошиқӣ фироқ надорам

همین باشد که از وی خورده‌ای یا برده‌ای دارم

Фитода дар сари файёзи завқи авҷи ҳумое

نه از دل ناله می‌جوشد، نه لب خونابه می‌نوشد

Кунун ки қудрати сомони пар зоғ надорам

دگر فیّاض خوش هنگامة افسرده‌ای دارم