Ҷудо аз дӯстон дар марг май байнами рҳоӣӣ ро

جدا از دوستان در مرگ می‌بینم رهائی را

Барандозади худои бунёди айёми ҷудоӣ ро

براندازد خدا بنیاد ایّام جدایی را

Дарин кишвари ривоҷи си сети аҳдӣ аз ту пайдо шуд

درین کشور رواج س‌ست عهدی از تو پیدا شد

Ба ном хеш кардӣ сиккаи нақди биўФоиӣ ро

به نام خویش کردی سکّه نقد بیوفایی را

Дами сарди ғарази гӯйони зи сарсар боҷ ме гирад

دم سرد غرض‌گویان ز صرصر باج می‌گیرد

Худо равшан нигаҳдорд чароғи ошноӣ ро

خدا روشن نگهدارد چراغ آشنایی را

Ту худ помол кардӣ лек тарсам то абад монад

تو خود پامال کردی لیک ترسم تا ابد ماند

зи хӯнами тӯҳматӣ дар гардани он дасти ҳиное ро

ز خونم تهمتی در گردن آن دست حنایی را

Ба осонӣ наёяд шоҳиди исмат дар оғӯшам

به آسانی نیاید شاهد عصمت در آغوشم

Ду олам додаам кобӣни арӯси порсое ро

دو عالم داده‌ام کابین عروس پارسایی را

Бало бошад балои шӯҳрати ?герат дар дидаи ҷои созанд

بلا باشد بلا شهرت گرت در دیده جا سازند

Аз он бар тўтёиии баргузедами хоки пое ро

از آن بر توتیایی برگزیدم خاک پایی را

Бад-ӣни зӯдии аҷабгар васл ӯ гардад насиби ман

بدین زودی عجب گر وصل او گردد نصیب من

Ки ман аз роҳи даврӣ дидаам ин ошноӣ ро

که من از راه دوری دیده‌ام این آشنایی را

Намесозӣ ба ман танҳо наёяд худ вафо аз ту

نمی‌سازی به من تنها نیاید خود وفا از تو

Нигаҳдор аз барои дигарон ҳам бевафое ро

نگهدار از برای دیگران هم بی‌وفایی را

Худо рӯзӣ кунад файёз чанде суҳбати соиб

خدا روزی کند فیّاض چندی صحبت صائب

Ки бустонем аз ҳам дод айёми ҷудоӣ ро

که بستانیم از هم داد ایّام جدایی را