Ман ҳеҷ намегӯям ман ҳеҷ наме донам

چون به یاد زلف او زلف غم افشان می‌کنم

Дар ишқи ту мадҳушам дар васфи ту ҳайронам

می‌کشم آهیّ و عالم را پریشان می‌کنم

Ншносдм аз гулбуни булбул ки хаёли ту

گلستان بی‌روی او بر من جهنم می‌شود

Гули рехта то доман аз чоки гиребонам

من که دوزخ را به یاد او گلستان می‌کنم

Ҳам сарви манӣ ҳам гули ҳам лола ва ҳам сунбул

دامن وصلش اگر در کف نباشد یک نفس

Ҷое ки туе набӯд пурвои гулистонам

با گریبان دست را دست و گریبان می‌کنم

То дида ба хӯни дил аз гирди дуе шастам

می‌شوم از بس بلاگردان نخل قامتش

Ғайр аз ту наме байнами ғайр аз ту наме донам

در میان جلوه نازش را پریشان می‌کنم

Бо ёди ту дар саҳро аз бута ҳар хорӣ

تا نیابم لذّت گفتار او را هم ز رشک

Гули чинам ва гул бӯем гули байнам ва гул донам

گوش را هم بعد ازین چون دیده حیران می‌کنم

Дар фазлу ҳунар ҳар чанд гумноми даҳу шаҳрам

دردمندم چون روا داری نمی‌دانم ز خویش

Дар фани ҷунуни лекини машҳури биёбонам

من که درد عالمی را از تو درمان می‌کنم

Аз нола ба фарёдам ҳар чанд ки хомӯшам

کام فیّاض از تو گر دشوار باشد غم مدار

Вази гиря ба сомонам ҳар чанд парешонам

می‌شوم نومید و دشوار تو آسان می‌کنم