Дил ба ёди ту сархушаст ҳамон

تا به کی بر بستر آرام تن باز افکنیم؟

Шуълаи шавқ саркашаст ҳамон

کی بود کی، خویش را در دام پرواز افکنیم

Пар баровардам аз хаданги ҷафо

گوشة امنی ندارد گلشن وارستگی

Мижаи дастӣ ба таркишаст ҳамон

خویش را در مأمن چنگال شهباز افکنیم

Кард ошуфта , хотири ҷамъӣ

بی‌خراش سینه زلف بی‌گره دان ناله را

Турра ӯ мушаввашаст ҳамон

پیچ و تابی چند در ابریشم ساز افکنیم

Тўтёи гашти устихону маро

شکوه نازک شد ندارد تاب آسیب نقاب

Чашм бар гирд абрашаст ҳамон

پردة پوشیدگی از چهرة راز افکنیم

Гар шудам аз ту даври рӯзӣ чанд

ناز بالش از پر عنقا کنیم از بهر خواب

Кашишат дар кашокашаст ҳамон

پهلوی راحت اگر بربستر ناز افکنیم

Биҷаҳадгар сапандӣ аз оташ

وقت آن آمد که با گل در چمن هر صبحگاه

Бози гаштан ба оташаст ҳамон

از صدای خنده آوازی به آواز افکنیم

Нохушиҳо агар чаҳ дид басӣ

در هوای وصل او فیّاض هر دم از شتاب

Дили файёз ӯ хушаст ҳамон

صد گره بر بال و پر از شوق پرواز افکنیم