эй нозанин ки нозаши ман бар ту боду бас

ای نازنین که نازش من بر تو باد و بس

Бегонаи ғам ту мабод ошнои ман

بیگانة غم تو مباد آشنای من

эй ошнои душману ноошнои дӯст

ای آشنای دشمن و ناآشنای دوست

Ваии душмани муруввату хасми ризои ман

وی دشمن مروّت و خصم رضای من

эй онкӣ нест кори дилами ҷузи вафои ту

ای آنکه نیست کار دلم جز وفای تو

эй онкӣ нест коми дилати ҷузи ҷафои ман

ای آنکه نیست کام دلت جز جفای من

эй ғмздои дида ва ҳасрат физой ман

ای غمزدای دیده و حسرت‌فزای من

эй дилбари ситезагар бе вафои ман

ای دلبر ستیزه‌گر بی‌وفای من

эй нозаши ниёзами сар то ба пои ту

ای نازش نیازم سر تا به پایِ تو

эй поймоли нозати сар то ба пои ман

ای پایمال نازت سر تا به پایِ من

Шкрист дар либоси шикояти дили маро

شکریست در لباس شکایت دل مرا

Вонҳми зи бахт бе асари норасои ман

وآنهم ز بخت بی‌اثر نارسای من

Рӯзӣ ки бргзидмт аз аҳли рӯзгор

روزی که برگزیدمت از اهل روزگار

Гуфтам ки дайгарӣ нагузинӣ ба ҷои ман

گفتم که دیگری نگزینی به جای من

Умрӣаст дар вафои ту умрами басари гузашт

عمریست در وفای تو عمرم بسر گذشت

Каз ту набӯд ғайри ғамати муддаои ман

کز تو نبود غیر غمت مدّعای من

Худ турфаи инки нарми Не дар вафо ҳануз

خود طرفه اینکه نرم نیی در وفا هنوز

Венаи турфатар ки сахттарӣ дар ҷафои ман

وین طرفه‌تر که سخت‌تری در جفای من

Рӯзӣ ки кимиёии ту таъсирҷу набӯд

روزی که کیمیای تو تأثیرجو نبود

Комили айёр буд миси норавои ман

کامل عیار بود مس ناروای من

Акнӯн ки санги роҳи ту нарх гуҳар гирифт

اکنون که سنگ راه تو نرخ گهر گرفت

Шуд ин чунин ба хоки баробари тиллои ман

شد این‌چنین به خاک برابر طلای من

Дониста гар кунӣ ба ман инҳо хушо дилам

دانسته گر کنی به من اینها خوشا دلم

Вари худ зи ҳоли ман хабарат нест вои ман

ور خود ز حال من خبرت نیست وای من