Дигарам аз шикваи забон пар шудаст

دیگرم از شکوه زبان پُر شدست

Бози дил аз ҳар ду ҷаҳон пар шудаст

باز دل از هر دو جهان پر شدست

Рафт ки дил буд ва забонам набӯд

رفت که دل بود و زبانم نبود

Ҳар сар мӯем зи забон пар шудаст

هر سر مویم ز زبان پر شدست

То ба ман он хона нишин дӯст шуд

تا به من آن خانه‌نشین دوست شد

Хонаам аз душмани ҷон пар шудаст

خانه‌ام از دشمن جان پر شدست

Гар ду ҷаҳони суди намоям чаҳ суд

گر دو جهان سود نمایم چه سود

Чун дилу ҷонами зи зиён пар шудаст

چون دل و جانم ز زیان پر شدست

Чун на маконе ва на кунии сети дӯст

چون نه مکانیّ و نه کونی‌ست دوست

Кист казу куну макон пар шудаст ?

کیست کزو کون و مکان پر شدست؟

Гардӣу имрӯзи тиҳӣ шиша анд

گردی و امروز تهی شیشه‌اند

Чист казу зарфи замон пар шудаст

چیست کزو ظرف زمان پر شدست

Мозӣу мстқбл агар фориғанд

ماضی و مستقبل اگر فارغند

Аз чаҳ қадаҳи ҷуръаи он пар шудаст

از چه قدح جرعة آن پر شدست

Доира дар доираи чандин чаҳ буд

دایره در دایره چندین چه بود

Чун дили маркази зи миён пар шудаст

چون دل مرکز ز میان پر شدست

Баҳри тиҳии косатар аз қатра аст

بحر تهی کاسه‌تر از قطره است

Гарчи карон то ба карон пар шудаст

گرچه کران تا به کران پر شدست

Қолабам аз рӯҳи тиҳӣ кӣса монад

قالبم از روح تهی کیسه ماند

То ки аз он рӯҳи равон пар шудаст

تا که از آن روح روان پر شدست

Як сари мӯ бенафас ҳуш нест

یک سر مو بی‌نفس هوش نیست

Ман чаҳ бигӯям ки туро гӯш нест

من چه بگویم که ترا گوش نیست

Миннат оғӯш кашидам вале

منّت آغوش کشیدم ولی

Онкӣ дар оғӯш дар оғӯш нест

آنکه در آغوش در آغوش نیست

Рӯзи бурузам з фузӯнӣаст кор

روز بروزم ز فزونیست کار

Имшаби ман кам зи шаб дӯш нест

امشب من کم ز شب دوش نیست

Гарчи зи олоиш ёдам барӣаст

گرچه ز آلایش یادم بریست

Аз ман олӯда фаромӯш нест

از من آلوده فراموش نیست

Гарчи забон нест ки науммат барам

گرچه زبان نیست که نامت برم

Як сар мӯем зи ту хомӯш нест

یک سر مویم ز تو خاموش نیست

Мурдаи дилами мотами дил лозим аст

مرده دلم ماتم دل لازم است

Бахт бидам ҳарзаи сияҳ пӯш нест

بخت بدم هرزه سیه‌پوش نیست

Бо ҳамаи афсурдагии доимӣ

با همه افسردگی دایمی

Заррае аз ман тиҳӣ аз ҷӯш нест

ذرّه‌ای از من تهی از جوش نیست

Домани асбоб броФшондаҳ ам

دامن اسباب برافشانده‌ام

Бор буд хона ки бар дӯш нест

بار بود خانه که بر دوش نیست

Чуаш дилами ноз фалак барнадошт

چوش دلم ناز فلک برنداشت

Деги марои ҳоҷат сарпӯш нест

دیگ مرا حاجت سرپوش نیست

Лутф набошад ситамаш ҳам хушаст

لطف نباشد ستمش هم خوشست

Коми марои неш кам аз нӯш нест

کام مرا نیش کم از نوش نیست

Чарх ба кинам чаҳ камон мекашад ?

چرخ به کینم چه کمان می‌کشد؟

Ин ҳаваси андоза бозуаш нест

این هوس اندازة بازوش نیست

Дасти марои ҳасрат домон мабод

دست مرا حسرت دامان مباد

Дарди ман олӯда дармон мабод

درد من آلودة درمان مباد

Ончии дарави чарх фалак оҷизаст

آنچه درو چرخ فلک عاجزست

Мушкил ишқаст ки осон мабод

مشکل عشق است که‌ آسان مباد

Ҳеҷ дилии ҳамчуи дили ҷамъи ман

هیچ دلی همچو دل جمع من

Дар сари зулфи ту парешон мабод

در سر زلف تو پریشان مباد

Партав хуршед парешонем

پرتو خورشید پریشانیم

Бар сари ман соя сомон мабод

بر سر من سایة سامان مباد

Даҳр харобаст зи таъмири чарх

دهر خرابست ز تعمیر چرخ

Гила ба тадбир нигаҳбон мабод

گله به تدبیر نگهبان مباد

Равзани хуршеди пар аз дӯд шуд

روزن خورشید پر از دود شد

Зарраи таманное ҷавлон мабод

ذرّه تمنّایی جولان مباد

Дар гарави киштӣ Нӯҳаст чарх

در گرو کشتی نوح است چرخ

Чашми термро сар тӯфон мабод

چشم ترم را سر طوفان مباد

Фурсат он нест ки бар сари занам

فرصت آن نیست که بر سر زنم

Даст , бдомўз гиребон мабод

دست، بدآموز گریبان مباد

Чанд хулди хор ба чашмами зи рашк !

چند خلد خار به چشمم ز رشک!

Домани ойӣна гулистон мабод

دامن آیینه گلستان مباد

Ҷуз ба ситам каш нарасад ҷаври чарх

جز به ستم کش نرسد جور چرخ

Гӯй ба андоза чавгон мабод

گوی به اندازة چوگان مباد

Микшдми ёди вафоҳои хеш

میکُشدم یاد وفاهای خویش

Ҳеҷ кас аз карда пушаймон мабод

هیچ‌کس از کرده پشیمان مباد

Чун ғами ҳиҷри ту адо ме кунам

چون غم هجر تو ادا می‌کنم

Гиряи ҷудо , нола ҷудо ме кунам

گریه جدا، ناله جدا می‌کنم

Гиряи зи дунбол гиреҳ ме кунад

گریه ز دنبال گره می‌کند

Ҳар нафаси нола ки во ме кунам

هر نفسِ ناله که وا می‌کنم

Ҳаст гули бӯсаи хоки дарӣ

هست گل بوسة خاک دری

Ханда ки бар об бақо ме кунам

خنده که بر آب بقا می‌کنم

Аз дар ӯгар ба биҳиштам баранд

از در او گر به بهشتم برند

Май рӯму рӯ ба қафо ме кунам

می‌روم و رو به قفا می‌‌کنم

Рафтӣ ва ман ончӣ накардам чаҳ ҳост

رفتی و من آنچه نکردم چه‌هاست

Коши бёӣӣ ки чаҳ ҳо ме кунам

کاش بیائی که چه‌ها می‌کنم

Май кашам аз ёди қадати нола Эй

می‌کشم از یاد قدت ناله‌ای

Перҳани сарв қабо ме кунам

پیرهن سرو قبا می‌کنم

Бо ту чу дам май занам аз иттиҳод

با تو چو دم می‌زنم از اتّحاد

Хештан аз хеш ҷудо ме кунам

خویشتن از خویش جدا می‌کنم

Меҳри туро май барам охир ба хок

مهر ترا می برم آخر به خاک

Ваъдаи дерина вафо ме кунам

وعدة دیرینه وفا می‌کنم

Турбати худро занами ашки хеш

تربت خود را زنم اشک خویش

Боғчаи меҳр гё ме кунам

باغچة مهر گیا می‌کنم

Ман ним он кас ки ситезад ба кас

من نیم آن کس که ستیزد به کس

Дард диласт инки адо ме кунам

درد دلست اینکه ادا می‌‌کنم

Ҳар ки ба дашноми навозади маро

هر که به دشنام نوازد مرا

То абадаши шукр дуо ме кунам

تا ابدش شکر دعا می‌‌کنم

Бози дил аз лутфи ту мағрур шуд

باز دل از لطف تو مغرور شد

Роҳи зи наздик шудан давр шуд

راه ز نزدیک شدن دور شد

Дил ба висоли ту тасаллӣ нишаст

دل به وصال تو تسلّی نشست

Ҳайфи зи вайрона ки маъмур шуд

حیف ز ویرانه که معمور شد

Дам задам аз меҳри рахти зарраи вор

دم زدم از مهر رخت ذرّه‌وار

Ҳар нафасами ҳам нафас ҳур шуд

هر نفسم هم‌نفس حور شد

Оинаам пеш нафас доштанд

آینه‌ام پیش نفس داشتند

Машриқи ойӣнаи пар аз нур шуд

مشرق آیینه پر از نور شد

Ҳиҷри туами длздаҳ аз васл кард

هجر توام دلزده از وصل کرد

Луқмаам аз бенамакӣ шӯр шуд

لقمه‌ام از بی‌نمکی شور شد

Номи аҷал чун набарди дили змн ?

نام اجل چون نبرد دل زمن؟

Ҷадвали боғам ки лаб гӯр шуд

جدول باغم که لب گور شد

Сабзаи ин дашт чҳо ме кашад

سبزة این دشت چها می‌کشد

Дардии ?дан буд ки ангур шуд

دُردی دن بود که انگور شد

Коса чин шуд сари фағфуру боз

کاسة چین شد سر فغفور و باز

Косаи чинии сар фағфур шуд шуд

کاسة چینی سر فغفور شد شد

Рӯ ба биёбон шуъӯрам фитод

رو به بیابان شعورم فتاد

Ҷода аз худ шуданам давр шуд

جادة از خود شدنم دور شد

Захмии шамшери ҷароҳати ним

زخمی شمشیر جراحت نیم

Хӯнии ман марҳам кофур шуд

خونی من مرهم کافور شد

Аз азалам то ба абади як дам аст

از ازلم تا به ابد یک دم است

Даҳри фарохами нафас мӯр шуд

دهرِ فراخم نفسِ مور شد

Санг ба номӯс мудоро задам

سنگ به ناموس مدارا زدم

Шиша шудам бар саф хоро задам

شیشه شدم بر صف خارا زدم

Шеваи одоби куҷои ман куҷо ?

شیوة آداب کجا من کجا؟

Роҳ дарозаст ба паҳно задам

راه درازست به پهنا زدم

Миннати киштии ғам асбоб дошт

منّت کشتی غم اسباب داشت

Рахти броФкндаҳ ба дарё задам

رخت برافکنده به دریا زدم

Мавҷи сабки сайр ба дарё назд

موج سبک‌سیر به دریا نزد

Сина ки ман бар дил хоро задам

سینه که من بر دل خارا زدم

Шухии ман Рахш ҷилав дода буд

شوخی من رخش جلو داده بود

Ман сараш аз гарм рӯй воздм

من سرش از گرم روی وازدم

Гӯй ба чавгон натавон зад чунин

گوی به چوگان نتوان زد چنین

Ин сарпое ки ба дунё задам

این سرپایی که به دنیا زدم

Баси сари афрохта дар хок кард

بس سر افراخته در خاک کرد

Тоҷи киёнӣ ки маниш по задам

تاج کیانی که منش پا زدم

Нашъаи таҷред димоғам расост

نشئه تجریدِ دماغم رساست

Ҷуръае аз ҷом масеҳо задам

جرعه‌ای از جام مسیحا زدم

Бо илми нолаи дарин тираи шаб

با علم ناله درین تیره شب

Қофилаи дашт таманно задам

قافلة دشت تمنّا زدم

Ҳеҷ кас аз бими ҷавобами надод

هیچ‌کس از بیم جوابم نداد

Ҳалқа ки ман бар дар ғавғо задам

حلقه که من بر در غوغا زدم

Чашми фурӯ баста шудам пеши дӯст

چشم فرو بسته شدم پیش دوست

Кӯси лмни малик тамошо задам

کوس لمن ملک تماشا زدم

Ҳеҷ касеро хабар аз ёр нест

هیچ‌کسی را خبر از یار نیست

Ин хабарами бас ки хабардор нест

این خبرم بس که خبردار نیست

Зон ҳамаи ҳушам ки ҷаҳон ғофиланд

زان همه هوشم که جهان غافلند

Хоб ҳаромаст чу бедор нест

خواب حرامست چو بیدار نیست

Як кас аз эҳром наомад бурун

یک کس از احرام نیامد برون

Бар дар ин каъбаи магар бор нест

بر در این کعبه مگر بار نیست

Рухсати назораи дидори дӯст

رخصت نظّارة دیدار دوست

Ҳаст вале қудрат дидор нест

هست ولی قدرت دیدار نیست

Тифл сабақ хон фаромӯшем

طفل سبق‌خوان فراموشیم

Дарси марои ҳоҷат такрор нест

درس مرا حاجت تکرار نیست

Ваа ки ба бекории ман дар ҷаҳон

وه که به بیکاری من در جهان

Болу пари мурғ гирифтор нест

بال و پر مرغ گرفتار نیست

Ҳон назанӣ таъна бекорем !

هان نزنی طعنة بیکاریم!

Зонка чу бекории ман кор нест

زانکه چو بیکاری من کار نیست

Аҷзи ману саркашӣ ман балост

عجز من و سرکشی من بلاست

Каси абасам дар пай озор нест

کس عبثم در پی آزار نیست

Мо ба сбкрўҳӣ худ ме парем

ما به سبکروحی خود می‌پریم

Пурчаҳ барорем ! ки дар кор нест

پرچه برآریم! که در کار نیست

Кас натавонист пай мо гирифт

کس نتوانست پی ما گرفت

Шухии мо шухӣ дастор нест

شوخی ما شوخی دستار نیست

Муфти табибони масеҳои нафас

مفت طبیبان مسیحا نفس

Гар ғами моро сар изҳор нест

گر غم ما را سر اظهار نیست

Гарна табибами ғам бозор дошт

گرنه طبیبم غم بازار داشت

Бо ману бекории ман кор дошт

با من و بیکاری من کار داشت

Ишқ батон дар дили мо хона кард

عشق بتان در دل ما خانه کرد

Сайл дигар рӯй ба вайрона кард

سیل دگر روی به ویرانه کرد

Рафтаи шикебами ҳама бар боду оҳ

رفته شکیبم همه بر باد و آه

Тнгдлии ғорати ин хона кард

تنگدلی غارت این خانه کرد

Панҷаи хуршеди сияҳи тоб буд

پنجة خورشید سیه‌تاب بود

Дӯши магари зулфи туро шона кард ?

دوش مگر زلف ترا شانه کرد؟

Шукри тазалзул ки ба пои фишор

شکرِ تزلزل که به پای فشار

Хирмани умеди маро дона кард

خرمن امید مرا دانه کرد

Тохти хаёлат ба дили доғдор

تاخت خیالت به دل داغدار

Мирҳшми майли сияҳ хона кард

میرحشم میل سیه خانه کرد

Доғи зи ҷони сахтии хешам ки боз

داغ ز جان سختی خویشم که باز

Теғи турои захмӣ дандона кард

تیغ ترا زخمی دندانه کرد

Ҳеҷ нагирад ба дили ман қарор

هیچ نگیرد به دل من قرار

Оҳ , марои ёд ки девона кард ?

آه، مرا یاد که دیوانه کرد؟

Бас ки таманнои ту мағзам гудохт

بس که تمنّای تو مغزم گداخت

Косаи сарро май ва паймона кард

کاسة سر را می و پیمانه کرد

Душманам аз ҳам натавонист рехт

دشمنم از هم نتوانست ریخت

Ғорати ман ҷилва ҷонона кард

غارت من جلوة جانانه کرد

Доғи таманнои ту дар сина ам

داغ تمنّای تو در سینه‌ام

Ҷайби марои рашки парӣ хона кард

جیب مرا رشک پری خانه کرد

Дарди туро дар баданами умрҳо

درد ترا در بدنم عمرها

Ҳар сари мӯи шукр ҷудогона кард

هر سر مو شکر جداگانه کرد

Мо на зи дарё на з конем мо

ما نه ز دریا نه ز کانیم ما

Паҳнтар аз кун ва маконем мо

پهن‌تر از کون و مکانیم ما

Зодаи афлоку аносири нӣим

زادة افلاک و عناصر نئیم

Шира рӯҳем ва равонем мо

شیرة روحیم و روانیم ما

Рехтаи мнхл анҷум неем

ریختة مُنخُل انجم نییم

Бихтаҳ ҷавҳар ҷонем мо

بیختة جوهر جانیم ما

Асл ҷаҳонему ҷаҳони фаръи мост

اصل جهانیم و جهان فرع ماست

Гарчи ҷудогона ҷаҳонем мо

گرچه جداگانه جهانیم ما

Ҳар ки на офоқӣ ва на анфусӣ аст

هر که نه آفاقی و نه انفسی است

Неки шиносади з чаҳ конем мо

نیک شناسد ز چه کانیم ما

Фирқаи пурдон худоро неем

فرقة پردان خودآرا نییم

Тайифа ҳеҷ ндонем мо

طایفة هیچ ندانیم ما

Шайхии мо шухӣ дар парда аст

شیخی ما شوخی در پرده است

Пер намоем ва ҷавонем мо

پیر نماییم و جوانیم ما

Нағма мутриб нашносем чист

نغمة مطرب نشناسیم چیست

Шефтаи оҳ ва фиғонем мо

شیفتة آه و فغانیم ما

Лафзи хушу маънии нозуки вшим

لفظ خوش و معنی نازک وشیم

Ганҷи дил ва нақд забонем мо

گنج دل و نقد زبانیم ما

Ҳар чаҳ сурӯдем газофасту лоф

هر چه سرودیم گزافست و لاف

Ҳеҷ на инем ва на онеми мо

هیچ نه اینیم و نه آنیم ما

На ки ҳаминем , ҳамин ҳам неем

نه که همینیم، همین هم نییم

Рост бигӯем ҳамонем мо

راست بگوییم همانیم ما

Чун нафас аз нола ба шӯр афканем

چون نفس از ناله به شور افکنیم

Ғулғула дар нағма сувар афканем

غلغله در نغمة صور افکنیم

То ба ҳавои ту тавон ҷони супурд

تا به هوای تو توان جان سپرد

Зиндагии Хизр ба давр афканем

زندگی خضر به دور افکنیم

Мӯсои дилро ба таманно барем

موسی دل را به تمنّا بریم

Зилзила дар сина тавр афканем

زلزله در سینة طور افکنیم

Вусъати ҷоҳ кӣу малики каён

وسعت جاه کی و ملک کیان

Дар бағали дида мӯр афканем

در بغل دیدة مور افکنیم

Тантанаи афкан чу ба таии рўнҳим

طنطنه‌افکن چو به طی رونهیم

Мурдаи ҳии гӯр ба гӯр афканем

مرده حی گور به گور افکنیم

Дидаи нами дида чу барҳам занем

دیدة نم دیده چو برهم زنیم

Ҷилваи тӯфон ба танур афканем

جلوة طوفان به تنور افکنیم

Васфи ҷамоли ту ба ризвон кунем

وصف جمال تو به رضوان کنیم

Ғулғула дар зумра ҳур афканем

غلغله در زمرة حور افکنیم

Аз асари наъраи мастона Эй

از اثر نعرة مستانه‌ای

Валвала дар малик шуъӯр афканем

ولوله در ملک شعور افکنیم

Вази тпши дил ба ҳавои висол

وز طپش دل به هوای وصال

Қасри фалакро ба қусӯр афканем

قصر فلک را به قصور افکنیم

Рахна ба бом фалак уфтад зи бим

رخنه به بام فلک افتد ز بیم

Чун ба ҷаҳони гирд Фтўр афканем

چون به جهان گرد فتور افکنیم

Бе ту зи гули хори даройад ба чашм

بی‌تو ز گل خار درآید به چشم

Чун ба чамани ном убӯр афканем

چون به چمن نام عبور افکنیم

Юсуфаму чоҳи ман ин ҷоҳи ман

یوسفم و چاه من این جاه من

Хона гургаст сари чоҳи ман

خانة گرگست سر چاه من

Бе ту ба ҳар сӯ ки сафар ме кунам

بی تو به هر سو که سفر می‌کنم

Нест касе ғайри ту ҳамроҳи ман

نیست کسی غیر تو همراه من

Онкии зиёд ту наёяд ба хеш

آنکه زیاد تو نیاید به خویش

Кист ба ғайр аз дили огоҳи ман ?

کیست به غیر از دل آگاه من؟

Шукри вафоашон ки змни нгслд

شکر وفاشان که زمن نگسلد

Нолаи ман оҳи саҳаргоҳи ман

نالة من آه سحرگاه من

То абадамгар ту диҳии интизор

تا ابدم گر تو دهی انتظار

Боди дарози ин раҳи кӯтоҳи ман

باد دراز این ره کوتاه من

Файзи сбкрўҳии ман чун ҳубоб

فیض سبکروحی من چون حباب

Бар сар дарё зада харгоҳи ман

بر سر دریا زده خرگاه من

Нест гуноҳам ки фитодам зи по

نیست گناهم که فتادم ز پا

Буд муқаддар шуда дар роҳи ман

بود مقدّر شده در راه من

Гар накунам аз ту гадои васф

گر نکنم از تو گداییّ وصف

Пас чаҳ кунам аз ки кунам шоҳи ман ?

پس چه کنم از که کنم شاه من؟

Гар ба серум соя кунӣ то абад

گر به سرم سایه کنی تا ابد

Меҳри баради мояи зи даргоҳи ман

مهر برد مایه ز درگاه من

Аз шарафи хок дар тести Хизр

از شرف خاک در تست خضر

Коби бақо май барад аз чоҳи ман

کاب بقا می‌برد از چاه من

Чархи зи ъоҷзкшии ман хуш аст

چرخ ز عاجزکشی من خوش است

Бе хабари афтодаи зи хўнхўоаҳи ман

بی‌خبر افتاده ز خونخواه من

Чун мадад аз шоҳи вилоят барам

چون مدد از شاه ولایت برم

Ҳар ду ҷаҳонро ба ҳикоят барам

هر دو جهان را به حکایت برم

Чун шарафаш ҷилва кунад дар калом

چون شرفش جلوه کند در کلام

Сад шараф аз файзи ривоят барам

صد شرف از فیض روایت برم

Сади абади санги раҳ ман шавад

سدّ ابد سنگ ره من شود

Гар раҳи меҳраш ба ниҳоят барам

گر ره مهرش به نهایت برم

Ҳар ду ҷаҳон маҳв шавад дар сариҳ

هر دو جهان محو شود در صریح

Номи турогар ба кноит барам

نام ترا گر به کنایت برم

Аз нами халқаш ба ҷаҳони қатра Эй

از نم خلقش به جهان قطره‌ای

То абад аз баҳри кифоят барам

تا ابد از بهر کفایت برم

Ман чаҳ бигӯям ки зи баҳри кафш

من چه بگویم که ز بحر کفش

Файзи карам то ба чаҳ ғоят барам

فیض کرم تا به چه غایت برم

Подшаҳӣ каз дар ӯ то ба ҳашар

پادشهی کز در او تا به حشر

Ҳар чаҳ барам ҷумлаи аноят барам

هر چه برم جمله عنایت برم

Аз кутуби манзала дар васл ӯ

از کتب مُنزّله در وصل او

То ба абади сӯрау оят барам

تا به ابد سوره و آیت برم

Заррае аз меҳри Рахш дар фаранг

ذرّه‌ای از مهر رخش در فرنگ

Бас буд ар баҳри ҳидоят барам

بس بود ار بهر هدایت برم

Хок дар ӯ надаҳумгар ба фарз

خاک در او ندهم گر به فرض

Даҳри вилоят ба вилоят барам

دهر ولایت به ولایت برم

эй фалак аз ҷавр натарсӣ ки ман

ای فلک از جور نترسی که من

Бар дар шаҳ аз ту шикоят барам ?

بر در شه از تو شکایت برم؟

Мадҳи ту чун ҷилва фишонӣ кунад

مدح تو چون جلوه‌فشانی کند

Сафҳаи маҳтоб каттонӣ кунад

صفحة مهتاب کتانی کند

Завқи мдиҳт ба дил аз изтироб

ذوق مدیحت به دل از اضطراب

Мавҷи нафасро хафақонӣ кунад

موج نفس را خفقانی کند

Меҳри ту бар дил чу диҳад тарҳи доғ

مهر تو بر دل چو دهد طرح داغ

Ҳар сари мӯи лола сетоне кунад

هر سر مو لاله‌ستانی کند

Завқи раҳат гар нафазояд нишот

ذوق رهت گر نفزاید نشاط

Рег чаро рақс равонӣ кунад

ریگ چرا رقص روانی کند

Гоҳи тамошои ҷамолат ба дил

گاه تماشای جمالت به دل

Ҳар мижаи пайғом забонӣ кунад

هر مژه پیغام زبانی کند

Бими наҳифи ту чу барги хазон

بیم نهیب تو چو برگ خزان

Ранги фалакро ирқонӣ кунад

رنگ فلک را یرقانی کند

Як ду саҳар бигузарӣ аз офтоб

یک دو سحر بگذری از آفتاب

Бо ту агар асб дуоне кунад

با تو اگر اسب‌دوانی کند

Васфи саманди ту ба хотири гузашт

وصف سمند تو به خاطر گذشت

Зон қаламами шӯх беоне кунад

زان قلمم شوخ بیانی کند

Фии алмисл ар ҷилва кунад дар замир

فی‌المثل ار جلوه کند در ضمیر

Нармтар аз роз наоне кунад

نرم‌تر از راز نهانی کند

Дар азалаш ҳай натавон зад мабод

در ازلش هی نتوان زد مباد

То ба абади гарм аноне кунад

تا به ابد گرم‌عنانی کند

Дар сафи майдони зҳнрҳо ки ҳаст

در صف میدان زهنرها که هست

Ҳар чаҳ ба хотир гузароне кунад

هر چه به خاطر گذرانی کند

Соҳиби ман сарвару мавлои ман

صاحب من سرور و مولای من

Доғи ғамати зеби саропои ман

داغ غمت زیب سراپای من

Вай шудаи имрӯзи ман аз меҳри ту

وی شده امروز من از مهر تو

Оинаи сӯрати фардои ман

آینة صورت فردای من

Бскаҳи зи савдои ту болида ам

بسکه ز سودای تو بالیده‌ام

Дар ду ҷаҳони танг буд ҷои ман

در دو جهان تنگ بود جای من

То шудаам зинда ба меҳрат шудаст

تا شده‌ام زنده به مهرت شدست

Ҷомаи ҷони танг ба болои ман

جامة جان تنگ به بالای من

То ба раҳати ҷилваи кунон май рӯм

تا به رهت جلوه‌کنان می‌روم

Хори гулистон шуда дар пои ман

خار گلستان شده در پای من

Даври фалакро зи фурӯзандагӣ

دور فلک را ز فروزندگی

Доғ кунад ҳасрати шабҳои ман

داغ کند حسرت شب‌های من

Пеши рахт тира шавад офтоб

پیش رخت تیره شود آفتاب

Дар назари дидаи бинои ман

در نظر دیدة بینای من

Баҳри сифати мавҷ ба худ май занам

بحر صفت موج به خود می‌زنم

Дар талаби гавҳари яктои ман

در طلب گوهر یکتای من

Илми ту бас дар нафаси рӯзгор

علم تو بس در نفس روزگار

Донаи мурғи дили донои ман

دانة مرغ دل دانای من

Васфи ту комии з биёбон диҳад

وصف تو کامی ز بیابان دهد

Оби лаби ташна гуёӣ ман

آب لب تشنة گویای من

Қатраам аммо чу Биҷӯшам ба меҳр

قطره‌ام اما چو بجوشم به مهر

Чарх буд муваҷҷаҳи дарёии ман

چرخ بود موجة دریای من

Чарх ки бо давр замон ме равад

چرخ که با دور زمان می‌رود

Дар раҳ ӯ чарх занон ме равад

در ره او چرخ‌زنان می‌رود

Рафту з пай меравадаш рӯзгор

رفت و ز پی می‌رودش روزگار

Гила ба дунбол шубон ме равад

گله به دنبال شبان می‌رود

Гар набӯд мояи меҳраш ба ҳашар

گر نبود مایة مهرش به حشر

Суди ду олам ба зиён ме равад

سود دو عالم به زیان می‌رود

То дар ӯ дид ба ҷое нарафт

تا در او دید به جایی نرفت

Дил ки ҷаҳон то ба ҷаҳон ме равад

دل که جهان تا به جهان می‌رود

Ҷузи сухани меҳри ту ёрб мабод

جز سخن مهر تو یارب مباد

Ҳар чаҳ диламро ба забон ме равад

هر چه دلم را به زبان می‌رود

Дорам аз алтофи ту ҳар чиз ҳаст

دارم از الطاف تو هر چیز هست

Лек сухан дар дил ва ҷон ме равад

لیک سخن در دل و جان می‌رود

Зонка ба ёд дарат аз хештан

زانکه به یاد درت از خویشتن

Дил шуду ҷон низ равон ме равад

دل شد و جان نیز روان می‌رود

Дар азал аз завқи таманнои ту

در ازل از ذوق تمنّای تو

Рафт дил аз хеш ва ҳамон ме равад

رفت دل از خویش و همان می‌رود

Нолаам аз шавқ дарат бар фалак

ناله‌ام از شوق درت بر فلک

намеравад ва нозкнон ме равад

می‌رود و نازکنان می‌رود

Ҳар нафасам аз ҷигари оташин

هر نفسم از جگر آتشین

Нолаи зи дунбол фиғон ме равад

ناله ز دنبال فغان می‌رود

Раҳм кун охир ки асири туро

رحم کن آخر که اسیر ترا

Тоби з дил рафт ва тавон ме равад

تاب ز دل رفت و توان می‌رود