Аз дил ки баради ороми ҳасан батон худо ро

از دل که برد آرام حسن بتان خدا را

Тарсам диҳад бғорти риндии салоҳи мо ро

ترسم دهد به غارت رندی صلاح ما را

Созу шаробу шоҳиди неи мӯҳтасиб на зоҳид

ساز و شراب و شاهد، نی محتسب نه زاهد

Айшӣаст бе кудурати бзмист бе мудоро

عیشی‌ست بی کدورت بزمی‌ست بی‌مدارا

Маҷлиси ббонки неи сози мутриби сурӯди пардоз

مجلس به بانگ نی ساز مطرب سرود پرداز

Соқии маи дили афрӯзи шоҳиди бути дили оро

ساقی می دل افروز شاهد بت دل آرا

Бо ӣнҳамаи чисони дайн дар дил қарор гирад

با اینهمه چه سان دین در دل قرار گیرد

Тақво чигуна бошад дар коми каси гуворо

تقوی چگونه باشد در کام کس گوارا

Аз мӯҳтасиб ки моро манъ аз шароб фармуд

از محتسب که ما را منع از شراب فرمود

Соғар гирифт бар каф мехӯрд ошкоро

ساغر گرفت بر کف می‌ خورد آشکارا

Он зоҳидӣ ки бо мо хашм ва ситеза мекард

آن زاهدی که با ما خشم و ستیزه می‌کرد

Шоҳид кашид дар бар фии зумраи алскоро

شاهد کشید در بر فی زمره السّکارا

Фаҳмид ишқи зоҳид шоҳид гирифт обид

فهمید عشق زاهد شاهد گرفت عابد

Майхонаи гашти масҷид воъиз бимонад ҷо ро

میخانه گشت مسجد واعظ بماند جا را

Чун табъи мо ҷавон шуд бо пер кӣ тавон буд

چون طبع ما جوان شد با پیر کی توان بود

Кари чилларо бимонадем маъзӯри дори мо ро

گر چلّه را بماندیم معذور دار ما را

Файз аз калом ҳофиз мехон барои тъўид

فیض از کلام حافظ می‌خوان برای تعوید

Дил меравад здстми соҳибдилони худо ро

«دل می‌رود ز دستم صاحبدلان خدا را»