Бидиҳ соқии он ҷоми лабрез ро

بده ساقی آن جام لبریز را

Бидиҳ бодаи ъушрати ангез ро

بده بادهٔ عشرت انگیز را

Меӣ даҳ ки ҷонро барад то фалак

میی ده که جان را برد تا فلک

Дарди куҳнаи ғарболи ғами без ро

درد کهنه غربال غم بیز را

Чаҳ пурсӣ зминоу соғари кадом

چه پرسی زمینا و ساغر کدام

Бики дафъаи даҳ он ду лабрез ро

بیک دفعه ده آن دو لبریز را

Гулӯем фарохаст соқӣ бидиҳ

گلویم فراخست ساقی بده

Кашами ҷому миноу хам низ ро

کشم جام و مینا و خم نیز را

Агар соф май менаёяд бадаст

اگر صاف می می نیاید بدست

Бидиҳ дардӣу дардиомез ро

بده دردی و دردی آمیز را

Дар ойина ҷом дидам биҳишт

در آئینهٔ جام دیدم بهشت

Хабари зоҳиди хшги шбхиз ро

خبر زاهد خشگ شبخیز را

Парешон чу хоҳии дили ошиқон

پریشان چو خواهی دل عاشقان

Барафшон ду зулфи дили овез ро

برافشان دو زلف دل آویز را

Бшръи ту хӯни дил мо равост

بشرع تو خون دل ما رواست

Ишорат кун он чашми хўнриз ро

اشارت کن آن چشم خونریز را

Чаҳ бо ғамзаи масти дории ситез

چه با غمزهٔ مست داری ستیز

Бҷонми зан он нашутур тез ро

بجانم زن آن نشتر تیز را

Дили файз аз он зулфи бас файз дид

دل فیض از آن زلف بس فیض دید

Бабри муждаи мурғони шбхиз ро

ببر مژده مرغان شبخیز را