Чаҳ айши онро ки савдое надорад

چه عیش آن را که سودایی ندارد

Сари шӯрида дар пое надорад

سر شوریده در پایی ندارد

Чаҳ лиззат ёбад аз умри онкӣ дар сар

چه لذت یابد از عمر آنکه در سر

Хаёл срўболоиӣ надорад

خیال سروبالایی ندارد

Чаҳ ҳазз аз зиндагӣ дорад ки дар дил

چه حظ از زندگی دارد که در دل

Ҷамоли моҳ симое надорад

جمال ماه‌سیمایی ندارد

зи чашм бе фурӯғаши баҳра Эй нест

ز چشم بی‌فروغش بهره‌ای نیست

Ки дар рӯе тамошое надорад

که در رویی تماشایی ندارد

Таниш бе ҷони дилаши холии з маънӣ аст

تنش بی‌جان دلش خالی ز معنی است

Ки дар сари ишқ зебоӣ надорад

که در سر عشق زیبایی ندارد

Касе кӯи ишқ ва мأўоиш набошад

کسی کو عشق و مأوایش نباشد

Ба олами ҳеҷ мأўоиӣ надорад

به عالم هیچ مأوایی ندارد

Бурун бояд фиканд он сина аз дил

برون باید فکند آن سینه از دل

Ки дар сари шӯр ва ғавғое надорад

که در سر شور و غوغایی ندارد

Касе кӯро ба кӯии ишқ раҳ нест

کسی کو را به کوی عشق ره نیست

Ба зиндонаст саҳройӣ надорад

به زندانست صحرایی ندارد

Чу файзи онкас ки бо ишқ ошно шуд

چو فیض آنکس که با عشق آشنا شد

Дилаши дигар тмноӣӣ надорад

دلش دیگر تمنائی ندارد