Ёди боди онкии асар дар дил шайдо ме кард

یاد باد آنکه اثر در دل شیدا می‌کرد

Он насиҳат ки марои воъиз ва мулло ме кард

آن نصیحت که مرا واعظ و ملا می‌کرد

Ёди боди онкии маро буд дили доноӣ

یاد باد آنکه مرا بود دل دانایی

Олимии касби хирад зон дил доно ме кард

عالمی کسب خرد زان دل دانا می‌کرد

Ихтиёр аз кафи ман барад кунун маъшӯқӣ

اختیار از کف من برد کنون معشوقی

Ки ба дили гоҳ гиреҳ мезаду гуҳ во ме кард

که به دل گاه گره می‌زد و گه وا می‌کرد

Тохт бар мамлакати дайну дилами якбора

تاخت بر مملکت دین و دلم یکباره

Онкии сайди ман дили хаста таманно ме кард

آنکه صید من دل خسته تمنا می‌کرد

Барад аз дасти ман имрӯзи матоъи дилу дайн

برد از دست من امروز متاع دل و دین

Рафт он кин дилами андеша фардо ме кард

رفت آن کاین دلم اندیشه فردا می‌کرد

Гӯи биёи куфри ман дил шуда бингар мулло

گو بیا کفر من دل شده بنگر به ملاء

Онкӣ аз дафтари дайнами варақӣ во ме кард

آنکه از دفتر دینم ورقی وا می‌کرد

Гӯи биёи ҳоле ва бар гиряи ман фоши биханд

گو بیا حالی و بر گریهٔ من فاش بخند

Ки пас пардаам аз пеш тамошо ме кард

که پس پرده‌ام از پیش تماشا می‌کرد

Баста дид аз ҳамаи сӯи роҳи раҳоӣ бар худ

بسته دید از همه‌سو راه رهایی بر خود

Дил ки гоҳе ҳаваси зулф чилипо ме кард

دل که گاهی هوس زلف چلیپا می‌کرد

Мумкинам нест азин доми халосии дигар

ممکنم نیست ازین دام خلاصی دیگر

Ҷоаши хуши бод ки аз давр тамошо ме кард

جاش خوش باد که از دور تماشا می‌کرد

Дили бечора чу афтод дарин вартаи нахуст

دل بیچاره چو افتاد درین ورطه نخست

Рӯзу шаби вирд « маттии ахрҷи минҳо » ме кард

روز و شب ورد «متی اخرج منها» می‌کرد

Охроломр ба гирдоби балои тан дар дод

آخرالامر به گرداب بلا تن در داد

Онкӣ бо тарси назар бар лаб дарё ме кард

آنکه با ترس نظر بر لب دریا می‌کرد

Бут парастед ва брҳмн шуд ва зуннор бибаст

بت پرستید و برهمن شد و زنار ببست

Рафт он файз ки ӯ дафтари дайн во ме кард

رفت آن فیض که او دفتر دین وا می‌کرد