Ёди он рӯз ки аз зулфи гиреҳ во ме кард

یاد آن روز که از زلف گره وا می‌کرد

Ду ҷаҳони бастаи он ҷаъд чилипо ме кард

دو جهان بستهٔ آن جعد چلیپا می‌کرد

Назарии сӯии ман хастаи ниҳон май афканд

نظری سوی من خسته نهان می‌افکند

Нигаҳи ҳасратам аз давр тамошо ме кард

نگه حسرتم از دور تماشا می‌کرد

Тири мижгон ба дам мезаду ҷонам ба дуо

تیر مژگان به دلم می‌زد و جانم به دعا

Табари дигар ба ҳамон лаҳза таманно ме кард

تیر دیگر به همان لحظه تمنا می‌کرد

Ҳарчӣ медид дар ин малик ба ғорат ме дод

هرچه می‌دید در این ملک به غارت می‌داد

Ҳарчӣ медид дарин бодия яғмо ме кард

هرچه می‌دید درین بادیه یغما می‌کرد

Оташӣ дар дилу ҷон зон рух тобон ме зад

آتشی در دل و جان زان رخ تابان می‌زد

Илми фитна ба по зон қад раъно ме кард

علم فتنه به پا زان قد رعنا می‌کرد

Хешро ҷамъу парешонеи дилҳо май хост

خویش را جمع و پریشانی دل‌ها می‌خواست

Гоҳ бар зулф гиреҳ мезаду гуҳ во ме кард

گاه بر زلف گره می‌زد و گه وا می‌کرد

Гоҳ бар мамлакати ақл шабихун ме зад

گاه بر مملکت عقل شبیخون می‌زد

Гоҳи тороҷи дилу дайн бълоло ме кард

گاه تاراج دل و دین بعلالا می‌کرد

Гоҳи ҷону танам ӯ зи оташи ҳасрат май сӯхт

گاه جان و تنم از آتش حسرت می‌سوخت

Аз раҳи дидаи гуҳами ғарқа дарё ме кард

از ره دیده گهم غرقهٔ دریا می‌کرد

Гоҳ бо ман зи сари лутфи дамӣ во ме шуд

گاه با من ز سر لطف دمی وا می‌شد

Гуҳ ба заъми дили ман қаҳр бар аъдо ме кард

گه به زعم دل من قهر بر اعدا می‌کرد

Ғамзау қаҳру итобу гилау ишвау ноз

غمزه و قهر و عتاب و گله و عشوه و ناز

Баҳри сайди дилами асбоб муҳайё ме кард

بهر صید دلم اسباب مهیا می‌کرد

Оташӣ буд чу рухсора ба май ме афрӯхт

آتشی بود چو رخساره به می می‌افروخت

Офатӣ буд чу қасди сафи дил ҳо ме кард

آفتی بود چو قصد صف دل‌ها می‌کرد

Дили девонаи гуҳии каъбау гуҳи бткдаҳ буд

دل دیوانه گهی کعبه و گه بتکده بود

Гоҳ май баст дар файзу гуҳӣ во ме кард

گاه می‌بست در فیض و گهی وا می‌کرد

Оқибати файз чу тан дод дарин баҳри муҳӣт

عاقبت فیض چو تن داد درین بحر محیط

Ёфт он гавҳари маънӣ ки таманно ме кард

یافت آن گوهر معنی که تمنا می‌کرد