Таҷаллӣ чун кунад дилбар кунам шукрони таҷаллӣ ро

تجلی چون کند دلبر کنم شکران تجلی را

Тасаллӣ чун диҳад азхўд нахоҳам он тасаллӣ ро

تسلی چون دهد ازخود نخواهم آن تسلی را

Бисӯзад дар таҷаллӣ ва насозад бо тасаллии дил

بسوزد در تجلی و نسازد با تسلی دل

Ббхшдгри тасаллии ҷони даҳуми он ҷони таҷаллӣ ро

ببخشدگر تسلی جان دهم آن جان تجلی را

Таҷаллӣ тон кунад бар ман маро аз ман кунад холӣ

تجلی تان کند بر من مرا از من کند خالی

Ки яктоем нишеман кӣ кунам ҷузи ҷои холӣ ро

که یکتایم نشیمن کی کنم جز جای خالی را

Тасаллӣ чун тавон шуд аз ҷамоли олами ороиш

تسلی چون توان شد از جمال عالم آرایش

Тасаллии боди қурбони нози султони таҷаллӣ ро

تسلی باد قربان ناز سلطان تجلی را

Аз он оқили бмондстӣ ки рӯйишро ндидстӣ

از آن عاقل بماندستی که رویش را ندیدستی

Касе маҷнӯн тавонад шуд ки ӯ дидааст Лайлӣ ро

کسی مجنون تواند شد که او دیده است لیلی را

Касе ӯро тавонад дидкў гардад сропоҷон

کسی او را تواند دیدکو گردد سراپاجان

Ки чашм срнёрд дид ҳасани лоязолӣ ро

که چشم سرنیارد دید حسن لایزالی را

Ҷалолаш чун гузорад ҷони ҷамолаш май навозади дил

جلالش چون گذارد جان جمالش می نوازد دل

Ва гарна кас наёрад тоби анвори ҷалолӣ ро

و گرنه کس نیارد تاب انوار جلالی را

Зкс то кас наёсоед ҷамолаш рӯй нанамояд

زکس تا کس نیاساید جمالش روی ننماید

На бинад дидаи худ байни ҷамоли ҳақи таъолӣ ро

نه بیند دیدهٔ خود بین جمال حق تعالی را

Агар хоҳии рисӣ дар вай гузар кун аз ҳавои дил

اگر خواهی رسی در وی گذر کن از هوای دل

Бҳли сомони ғолиро бимони айвони олӣ ро

بهل سامان غالی را بمان ایوان عالی را

Касе ҷонаш шавад фарбеҳ ки ҷисм ӯ шавад лоғар

کسی جانش شود فربه که جسم او شود لاغر

Зхўни дили ғизоу збўр ё созад ниҳолӣ ро

زخون دل غذا و زبور یا سازد نهالی را

Наими аҳли дили хоҳии дилатро соф кун аз ишқ

نعیم اهل دل خواهی دلت را صاف کن از عشق

Бимони лаззоти дунёро бҳли фирдавси аъло ро

بمان لذات دنیا را بهل فردوس اعلی را

Дилат фирдавс мехоҳад камолиро бадаст овар

دلت فردوس می خواهد کمالی را بدست آور

Ки бошад бо ту дар уқбои бҳли соҳиби камолӣ ро

که باشد با تو در عقبی بهل صاحب کمالی را

Агар хоҳӣ ки ақлатро задаст деви бурҳонӣ

اگر خواهی که عقلت را زدست دیو برهانی

Зсрбирўн кун ар битавонӣ авҳоми хаёлӣ ро

زسربیرون کن ار بتوانی اوهام خیالی را

Бикун аз ғайриҳақи дилро брўб аз мо сӯии ҷонро

بکن از غیرحق دل را بروب از ما سوی جانرا

Бадви нони вори гузори асбоби ҷоҳироу молӣ ро

بدو نان وار گذار اسباب جاهی را و مالی را

Турои ин васфҳо чун нест холии зани тани азгФтн

ترا این وصفها چون نیست خالی زن تن ازگفتن

Баён дигар макун эй файзи ҳз ӯ софи ҳоле ро

بیان دیگر مکن ای فیض حز او صاف حالی را