Ошиқон аз лаби хубон мемастона заданд

عاشقان از لب خوبان می مستانه زدند

Баназари зулфи диловез батон шона заданд

بنظر زلف دلاویز بتان شانه زدند

Ҳар ки маҷнӯн ту шуд аз ҳама қайдӣ вораст

هر که مجنون تو شد از همه قیدی وارست

Оқилон роҳ набурданд ба афсона заданд

عاقلان راه نبردند به افسانه زدند

Ошиқони чораи дил додани ҷон чун диданд

عاشقان چاره دل دادن جان چون دیدند

Ҷони ниҳодаи бкФи дил дар ҷонона заданд

جان نهاده بکف دل در جانانه زدند

Дар азали бодаи кашони аҳди бмстии бастанд

در ازل باده کشان عهد بمستی بستند

Поси паймон азал дошта паймона заданд

پاس پیمان ازل داشته پیمانه زدند

Роҳи арбоби хирад чун натавонист задан

راه ارباب خرد چون نتوانست زدن

Бамӣу мғбчаҳи роҳи ман девона заданд

بمی و مغبچه راه من دیوانه زدند

Гуфт ҳофиз чу кашид аз сари андешаи ниқоб

گفت حافظ چو کشید از سر اندیشه نقاب

Ғазалиро ки млоик дар майхона заданд

غزلی را که ملایک در میخانه زدند

Мо бсди хирмани пиндори зи раҳ чун наравем

ما بصد خرمن پندار ز ره چون نرویم

Чун раҳи одами бедор бикдонаҳ заданд

چون ره آدم بیدار بیکدانه زدند

Файз хуш бош ки моро натавон аз раҳи барад

فیض خوش باش که ما را نتوان از ره برد

Раҳбарони дили мо соғар шукрона заданд

رهبران دل ما ساغر شکرانه زدند