Зиндаи дил аз чаҳ рӯи бадани олам нур ме равад

زنده‌دل از چه رو بدن عالم نور می‌رود

Ҷоҳили мурдаи дили зи гӯри ҳам сӯй гӯр ме равад

جاهل مرده‌دل ز گور هم سوی گور می‌رود

Толиби нашъаи бақои сӯии худо равон шавад

طالب نشئهٔ بقا سوی خدا روان شود

Дастаи нашъаи фанои сӯй сбўр ме равад

دستهٔ نشئهٔ فنا سوی ثبور می‌رود

Ҳаркии дарин саро бидид нашъаи охират , бидид

هرکه درین سرا بدید نشئه آخرت، بدید

Дар раҳ ӯ зи пеш ва пас роят нур ме равад

در ره او ز پیش و پس رایت نور می‌رود

Ваон ки зи нашъа дигар кӯр буд дарин саро

وان که ز نشئهٔ دگر کور بود درین سرا

Чун баравад азин сарои ҳам кар ва кӯр ме равад

چون برود ازین سرا هم کر و کور می‌رود

Ҳаркии зи тқўиши либоси афсари илм бар сараш

هرکه ز تقویش لباس افسر علم بر سرش

Ваон ки ба маъсият танед ноқис ва ъўр ме равад

وان که به معصیت تنید ناقص و عور می‌رود

Ҳаркии зи кӣнау ҳасади оташ хашм барфурӯхт

هرکه ز کینه و حسد آتش خشم برفروخت

ӯ зи танури оташии сӯй танур ме равад

او ز تنور آتشی سوی تنور می‌رود

Сӯй биҳиштӣ меравад ҳарки ба ихтиёри мард

سوی بهشتی میرود هرکه به اختیار مرد

Қаъри ҷҳим ҷо кунад он ки ба зӯр ме равад

قعر جحیم جا کند آن که به زور می‌رود

Ҳаркии бахшами мубталои рост чу мор ме шавад

هرکه بخشم مبتلا راست چو مار می‌شود

Вон ки асир ҳирс шуд хор чу мӯр ме равад

وآن که اسیر حرص شد خوار چو مور می‌رود

Ғифлати файзи байн ки чун ғарраи гуфтугӯ шуда

غفلت فیض بین که چون غره گفتگو شده

Мотам худ гузошта дар пай сур ме равад

ماتم خود گذاشته در پی سور می‌رود