Шукри ту чисон кунам ки шояд

شکر تو چسان کنم که شاید

Аз ҷузи ту саноӣ ту наёяд

از جز تو ثنای تو نیاید

Гар ҳам накунам сано чаҳ гӯям

گر هم نکنم ثنا چه گویم

Нутқами бачаи кор дигар ояд

نطقم بچه کار دیگر آید

Он лаб ки саноӣ ту нагӯяд

آن لب که ثنای تو نگوید

Охири бачаи хўшдлии кушояд

آخر بچه خوشدلی گشاید

Андаст ки доманат нагирад

آندست که دامنت نگیرد

Аз баҳр чаҳ зостин барояд

از بهر چه زاستین برآید

Он пой ки дар раҳат напуед

آن پای که در رهت نپوید

Сар ки равад ва бар ки ояд

سر که رود و بر که آید

Он сар ки ҳавоӣ ту надорад

آن سر که هوای تو ندارد

Бар тани бкдоми умед бояд

بر تن بکدام امید باید

Ондл ки дарав муҳаббатат нест

آندل که درو محبتت نیست

Дар сина чу нағма ме сарояд

در سینه چو نغمه می‌سراید

Он ҷон ки зи ту нишон надорад

آن جان که ز تو نشان ندارد

Ҳқо ки биҷой тан нишоед

حقا که بجای تن نشاید

Он дида ки дида рӯй хубат

آن دیده که دیده روی خوبت

Бар ғайр чигуна мекушояд

بر غیر چگونه میگشاید

Он гӯш ки ном ту шунида

آن گوش که نام تو شنیده

Чун ҳарф дигар дар он даройад

چون حرف دگر در آن درآید

Аз файзи ту пой то сари файз

از فیض تو پای تا سر فیض

Ҳар лаҳза муҳаббатӣ фазояд

هر لحظه محبتی فزاید

Онам ки саросари вуҷӯдам

آنم که سراسر وجودم

Пайвастаи бҳмд ту сарояд

پیوسته بحمد تو سراید