То дар рахт дид симои оташ

تا در رخت دید سیمای آتش

Шуд ин дили ман мأўои оташ

شد این دل من مأوای آتش

Аз ишқи номӣ ман ме шунидам

از عشق نامی من می‌شنیدم

Кӣ дида будам дар пои оташ

کی دیده بودم در پای آتش

Аз рашки рӯяти вази рашки хуят

از رشک رویت وز رشک خویت

Сӯзади саропои аҷзои оташ

سوزد سراپا اجزای آتش

Зулфи сиёҳат бар рӯй моҳат

زلف سیاهت بر روی ماهت

Монанди дўдисти болои оташ

مانند دودیست بالای آتش

То дар дили ман ҷо кард ишқат

تا در دل من جا کرد عشقت

Ҷо кард дар сари савдои оташ

جا کرد در سر سودای آتش

Бар синаам гӯш бигзор ва онгаҳ

بر سینه‌ام گوش بگذار و آنگه

То нашунида бошад ғавғои оташ

تا نشنیده باشد غوغای آتش

Дар оташати файз дар файзати оташ

در آتشت فیض در فیضت آتش

Ҳам оташаши ҷои ҳам ҷои оташ

هم آتشش جا هم جای آتش