Дили барад аз ман тарки қбопўш

دل برد از من ترک قباپوش

Бастаи камари ман дар хайли ҳиндӯаш

بسته کمر من در خیل هندوش

Аз ҳад чу бигузашт айёми ҳиҷраш

از حد چو بگذشت ایام هجرش

Дар хФиаҳ рафтам то бар сар кӯш

در خفیه رفتم تا بر سر کوش

Гуфтам висолати гуфтои рухи дӯст

گفتم وصالت گفتا رخ دوست

То вақташ ояд акнӯн ту мекӯш

تا وقتش آید اکنون تو میکوش

Гуфтам нигоҳии гуфто ки зуд аст

گفتم نگاهی گفتا که زود است

Чанде бҳсрти хӯни ҷигари нӯш

چندی بحسرت خون جگر نوش

Гуфтам ки Лутфии гуфто ки хомӣ

گفتم که لطفی گفتا که خامی

Дар деги қаҳрам икчнд меҷӯш

در دیگ قهرم یکچند میجوش

Гуфтам ки зулфат зад роҳи дайнам

گفتم که زلفت زد راه دینم

Гуфто чаҳ динии пар зуҳд мафруш

گفتا چه دینی پر زهد مفروش

Гуфтам ки хӯн шуд дил дар ғамат гуфт

گفتم که خون شد دل در غمت گفت

Дар ёд мо кун дилро фаромӯш

در یاد ما کن دل را فراموش

Гуфтам ки ҳиҷрати бунёд мо кунад

گفتم که هجرت بنیاد ما کند

Гуфто ки эй файзи беҳудаи мхрўш

گفتا که ای فیض بیهوده مخروش

Рафтам ки дигар ҳарфӣ бигӯям

رفتم که دیگر حرفی بگویم

Бар лаб зад ангушт яъне ки хомӯш

بر لب زد انگشت یعنی که خاموش