Бутӣ аз давр агар бинии Марви пеш

بتی از دور اگر بینی مرو پیش

Ки ман дидам сазои хеш аз хеш

که من دیدم سزای خویش از خویش

Бкўӣ дилбарӣ уфтад гузорат

بکوی دلبری افتد گذارت

Баҳри ду дасти гир эй дили сари хеш

بهر دو دست گیر ای دل سر خویش

Дар он кӯи сад бало меояд аз пас

در آن کو صد بلا می‌آید از پس

Дар он кӯи сад хатари михизд аз пеш

در آن کو صد خطر میخیزد از پیش

Шавад тани зору ҷони мأўои анвор

شود تن زار و جان مأوای انوار

Ҷигар аз ғуссаи хӯни дил аз ҷафои риш

جگر از غصه خون دل از جفا ریش

Гуҳӣ аз ғамза бар дил хӯрд нир

گهی از غمزهٔ بر دل خورد نیر

Гуҳ аз мижгонӣ ояд бар ҷигари неш

گه از مژگانی آید بر جگر نیش

Гуҳ аз зулфӣ бҷон ояд камандӣ

گه از زلفی بجان آید کمندی

Гуҳ аз гисўӣӣ уфтад дили бтшўиш

گه از گیسوئی افتد دل بتشویش

Чҳо аз ишқи ӣнон ман кашидам

چها از عشق اینان من کشیدم

Ҳанузам то чаҳ ояд баъди азин пеш

هنوزم تا چه آید بعد ازین پیش

Тбибонрои зи ғами дил хӯн шавад хӯн

طبیبانرا ز غم دل خون شود خون

Агар дастӣ ниҳандам бар дили риш

اگر دستی نهندم بر دل ریش

Брсўоӣӣ кашад охири марои кор

برسوائی کشد آخر مرا کار

Надорам тоқати китмони азин пеш

ندارم طاقت کتمان ازین پیش

Магари ишқ хдоӣӣ гирадам даст

مگر عشق خدائی گیردم دست

Ки созами ошиқиро мазҳабу кеш

که سازم عاشقی را مذهب و کیش

Расонад то марои охири бҷоӣӣ

رساند تا مرا آخر بجائی

Ки набӯд ҳади инсонии азин беш

که نبود حد انسانی ازین بیش

Худоёи файзро ишқи рсоӣӣ

خدایا فیض را عشق رسائی

Карам кун аз муҳаббати хонаи хеш

کرم کن از محبت خانهٔ خویش