Сад шукр ки оқибат сар омад ғами дил

صد شکر که عاقبت سر آمد غم دل

Кард онкии дилам риш шуд ӯ марҳами дил

کرد آنکه دلم ریش شد او مرهم دل

Шуд дӯзахи ман биҳишти андӯҳу нишот

شد دوزخ من بهشت اندوه و نشاط

Бигирифт сипоҳи хуррамии олами дил

بگرفت سپاه خرمی عالم دل

Омад саҳарии бадали сроФили сурӯш

آمد سحری بدل سرافیل سروش

Сӯрӣ бидамед сур шуд мотами дил

صوری بدمید سور شد ماتم دل

Икчнд агар дев ҳаво дошт расед

یکچند اگر دیو هوا داشت رسید

Охири бисил ямони хиради хотами дил

آخر بسلیمان خرد خاتم دل

Кӯҳӣ шуда буд аз аҳади сангин тар

کوهی شده بود از احد سنگین‌تر

Аз бас ки нишаста буд бар ҳам ғами дил

از بس که نشسته بود بر هم غم دل

Чун дасти ман аз додани ҷони кӯтаҳ буд

چون دست من از دادن جان کوته بود

Ҳар ғам ки зиёд шуд гирифтам кам дил

هر غم که زیاد شد گرفتم کم دل

Ногуҳи бўзиди бодӣ аз олами қудс

ناگه بوزید بادی از عالم قدس

Бардошти з рӯй ғам дар ҳам дил

برداشت ز روی غم در هم دل

Сӯзи дил аз оташ ҷаҳаннам гузарад

سوز دل از آتش جهنم گذرد

Ҷинат нарасад брўзаҳи хуррами дил

جنت نرسد بروضهٔ خرم دل

Дар гиряи дил куҷо расад зории чашм

در گریهٔ دل کجا رسد زاری چشم

Дарёии ду дида гум шавад дар нами дил

دریای دو دیده گم شود در نم دل

Ҳар бор ки шуд дучори ман буд гарон

هر بار که شد دچار من بود گران

Он ёр куҷост кӯ буд муҳаррами дил

آن یار کجاست کو بود محرم دل

Аз бас ки дилами роз ниҳон дошт бсухт

از بس که دلم راز نهان داشت بسوخت

Кӯи аҳли дилӣ ки то шавад ҳамдами дил

کو اهل دلی که تا شود همدم دل

Ин дар сухан ки резад аз хомаи файз

این درّ سخن که ریزد از خامهٔ فیض

Ояд ҳама аз ӣам кафи ҳотами дил

آید همه از یم کف حاتم دل