Ғами ишқат ба ҳаловат хӯраму дилшодам

غم عشقت به حلاوت خورم و دلشادم

Ин ибодат ба иродат кунаму озодам

این عبادت به ارادت کنم و آزادم

Дам ба дами сӯрати хубат ба назар май орм

دم به دم صورت خوبت به نظر می‌آرم

То хаёли худӣ ва худ баравад аз ёдам

تا خیال خودی و خود برود از یادم

Ҳар хаёли ту марои иди наву наврӯзии сет

هر خیال تو مرا عید نو و نوروزی‌ست

Шодӣ эй дам ба дам ояд ба мубораки бодам

شادی‌ای دم به دم آید به مبارک بادم

Иди наврӯз ман онаст ки байнами рӯят

عید نوروز من آنست که بینم رویت

Иди қурбон ки лақоӣ ту кунад бунёдам

عید قربان که لقای تو کند بنیادم

Ба хаёли ту буд зиндаи ҷовиди дилам

به خیال تو بود زندهٔ جاوید دلم

Гар хаёл ту набошад гиреҳӣ бар бодам

گر خیال تو نباشد گرهی بر بادم

Гар нахоҳӣ ту зи ман ҳеҷ наёяд корӣ

گر نخواهی تو ز من هیچ نیاید کاری

Вар буд хоҳиши ту дар ҳамаи кори устодам

ور بود خواهش تو در همه کار استادم

Май занами тешаи ишқат ба сар ҳастӣ хеш

می‌زنم تیشهٔ عشقت به سر هستی خویش

Дар ҳақиқат ки ту ширинӣ ва ман Фарҳодам

در حقیقت که تو شیرینی و من فرهادم

Гар бибозам сари худ дар қидмати баҳр чаҳ ам

گر ببازم سر خود در قدمت بهر چه‌ام

Кард устоди азали баҳри ҳамин бунёдам

کرد استاد ازل بهر همین بنیادم

Баҳри ҷон бохтан аз ҷони ҷаҳон омада ам

بهر جان باختن از جان جهان آمده‌ام

Баҳри қурбон шудан аз модари фитрати зодам

بهر قربان شدن از مادر فطرت زادم

намегусастам зи бақо то ба лақои пайвандам

می‌گسستم ز بقا تا به لقا پیوندم

Баҳри бархестан аз авҷи бақои афтодам

بهر برخاستن از اوج بقا افتادم

Файзи тарсад ки ғам ишқ кунад вайронаш

فیض ترسد که غم عشق کند ویرانش

наменадонад ки зи вайронии ишқи ободам

می‌نداند که ز ویرانی عشق آبادم

Ин ҷавоби ғазали ҳофизи Широз ки гуфт

این جواب غزل حافظ شیراز که گفت

Бандаи ишқам ва аз ҳар ду ҷаҳони озодам

بندهٔ عشقم و از هر دو جهان آزادم