Гирд ҷаҳон гардӣда ман чун рӯй ту нодидаи ман

گرد جهان گردیده من چون روی تو نادیده من

зи онрўзи асбоби ҷаҳони ҷузи ишқ ту нагузида ман

ز آنروز اسباب جهان جز عشق تو نگزیده من

Аз партави нури рахти тобии фитода дар дилам

از پرتو نور رخت تابی فتاده در دلم

Каз ҳастяш чун кӯҳи тавр бар хештани ларзидаи ман

کز هستیش چون کوه طور بر خویشتن لرزیده من

Оё чаҳ мастӣҳо кунам Андам ки баргирӣ ниқоб

آیا چه مستیها کنم آندم که برگیری نقاب

Чун бихўд ва ошуфтаам рӯй турои нодидаи ман

چون بیخود و آشفته‌ام روی ترا نادیده من

Аз ҳасани пидогшти ишқ аз ишқи пидогшти ҳасан

از حسن پیداگشت عشق از عشق پیداگشت حسن

Аз ҳасан агар нозидаҳи ту аз ишқи ҳам нозидаҳи ман

از حسن اگر نازیده تو از عشق هم نازیده من

Аз баҳри он гоҳе магари рӯзии зи мангирӣ хабар

از بهر آن گاهی مگر روزی ز من گیری خبر

Шабҳо басӣ дар кӯии ту дар хоку хӯни ғлтидаҳи ман

شبها بسی در کوی تو در خاک و خون غلطیده من

То бӯ ки ту ёдам кунӣ гӯшӣ бФрёдм кунӣ

تا بو که تو یادم کنی گوشی بفریادم کنی

Бар остонати рӯзу шаби зоридаҳ ва нолида ман

بر آستانت روز و شب زاریده و نالیده من

Аз дидаам хӯн шуд равони оҳами гузашт аз осмон

از دیده‌ام خون شد روان آهم گذشت از آسمان

Бо ман ҳамон ҳастӣ чунон чизе чунин нашунида ман

با من همان هستی چنان چیزی چنین نشنیده من

Хоки раҳат бо ман намо то созами онро тўтё

خاک رهت با من نما تا سازم آن را توتیا

Баҳри тамошои рахт равшан кунам зон дидаи ман

بهر تماشای رخت روشن کنم زان دیده من

Меҳрати бҷони файз ҷо кардааст дар рӯзи азал

مهرت بجان فیض جا کرده است در روز ازل

То бӯда меҳр ва бӯда ҷони меҳрати бҷони варзидаи ман

تا بوده مهر و بوده جان مهرت بجان ورزیده من