Биё соқӣ бидиҳ он оби гулгун

بیا ساقی بده آن آب گلگون

Ки дил танг омад аз авзоъи гардун

که دل تنگ آمد از اوضاع گردون

Хирадро аз сарои сар бадар кун

خرد را از سرای سر بدر کن

Бар афкани парда аз асрори макнун

بر افکن پرده از اسرار مکنون

Бигӯаш ҷони салои ишқ дар даҳ

بگوش جان صلای عشق در ده

Русуми оқилонро кун дигаргун

رسوم عاقلان را کن دگرگون

Бкнҷи дарду ғам то кӣ нишинам

بکنج درد و غم تا کی نشینم

Шкибоӣӣ шуд аз андозаи берун

شکیبائی شد از اندازه بیرون

Ббо то оҳи отшнок аз дил

ببا تا آه آتشناک از دل

Равон созем сӯии чархи гардун

روان سازیم سوی چرخ گردون

Фалакро сақф бишкофем шояд

فلک را سقف بشکافیم شاید

Рӯем аз тангнои даҳри берун

رویم از تنگنای دهر بیرون

Дилу ҷонрои нисор дӯст созем

دل و جانرا نثار دوست سازیم

Ки ғайри дӯст афсонаасту афсун

که غیر دوست افسانه است و افسون

Рақам кун бар дил ва бар ҷонат эй файз

رقم کن بر دل و بر جانت ای فیض

Бароти сурхи рўӣии зи ашги гулгун

برات سرخ روئی ز اشگ گلگون