Кӣ писандии ту ҷафо бар ман мискин кӣ кӣ

کی پسندی تو جفا بر من مسکین کی کی

Туу андешаи йени кори худоро ҳаии ҳай

تو و اندیشه ین کار خدا را هی هی

Маъдани меҳру вафои зи онкии азуи ҷавру ҷафо

معدن مهر و وفا ز آنکه ازو جور و جفا

Ҳоши ллаҳ кӣ ояд зи ту инҳо кӣ кӣ

حاش‌لله کی آید ز تو اینها کی کی

Дардем ваъдаи васлат ббҳор андозӣ

دردیم وعدهٔ وصلت ببهار اندازی

Боз чун фасл баҳор ояд гўӣии даии дай

باز چون فصل بهار آید گوئی دی دی

Захм бар ман занӣу дасти ман олӯда кунӣ

زخم بر من زنی و دست من آلوده کنی

То чаҳ гӯйанд ки зад захми бгўӣии ваии вай

تا چه گویند که زد زخم بگوئی وی وی

Бас ки бо нолау зории дили ман ху карда аст

بس که با ناله و زاری دل من خو کرده است

Чун шавам хок наравед зи гули ман ҷузи не

چون شوم خاک نروید ز گل من جز نی

намеангур нахоҳам ки буд талху палид

می انگور نخواهم که بود تلخ و پلید

Лаби ширин ту хоҳам бимикам пай дар пай

لب شیرین تو خواهم بمکم پی در پی

Ҷуръа аз лаби лаълат агарам даст диҳад

جرعهٔ از لب لعلت اگرم دست دهد

То абади мӯии бмўим ҳама гуяд май май

تا ابد موی بمویم همه گوید می می

Гар бхокми гузарии рақс кунон бархезам

گر بخاکم گذری رقص کنان برخیزم

Вази сари шавқи занами наъраи ёҳии ёҳӣ

وز سر شوق زنم نعرهٔ یاحی یاحی

Ҳай ва ҳўӣӣ бикун эй файз буд каз тарафӣ

هی و هوئی بکن ای فیض بود کز طرفی

Ногаҳон бар сарат ояд ки расидами ҳаии ҳай

ناگهان بر سرت آید که رسیدم هی هی