Гарчи афтод зи ҳиҷраши гиреҳӣ дар корам
گرچه افتاد ز هجرش گرهی در کارم
Ҳамчунон чашми карам аз карамаш ме дорам
همچنان چشم کرم از کرمش میدارم
Май кашами бор чаҳ кӯҳи ғами ҳиҷрони имрӯз
میکشم بار چه کوه غم هجران امروز
То ки фардо диҳад он шаҳ ба бар худ боРом
تا که فردا دهد آن شه به بر خود بارم
Ба сад умед ниҳодем дар ин бодияи пой
به صد امید نهادیم در این بادیه پای
эй далели раҳи гмгштаҳ фурӯ магузорам
ای دلیل ره گمگشته فرو مگذارم
Посбони ҳарами дил шудаам дар ҳамаи шаб
پاسبان حرم دل شدهام در همه شب
То дар ин пардаи ҷузи андеша ӯ нагузорам
تا در این پرده جز اندیشهٔ او نگذارم
Дидаи бахт ба афсона ӯ шуд дар хоб
دیدهٔ بخت به افسانهٔ او شد در خواب
Кӯи насимии зи аноят ки кунад бидорм
کو نسیمی ز عنایت که کند بیدارم
Файз аз ҳофиз Широз гирифт ин абёт
فیض از حافظ شیراز گرفت این ابیات
« дар ғами ҳиҷр ту мехонаму хӯн май боРом »
«در غم هجر تو میخوانم و خون میبارم»