Гар на он тарки сияҳи чашми сар яғмо дошт

گر نه آن ترک سیه چشم سر یغما داشت

Мижаро баҳр чаҳ саф дар сафи ҷо бар ҷо дошт

مژه را بهر چه صف در صف و جا بر جا داشت

Талхи комӣ маро диду турш рӯй нишаст

تلخ کامی مرا دید و ترش روی نشست

Он ки сад танги шукр дар лаб шкрхо дошт

آن که صد تنگ شکر در لب شکرخا داشت

Ҷонам омад ба лаб аз ҳасрати ширини даҳанӣ

جانم آمد به لب از حسرت شیرین دهنی

Ки дар эҳёии дили мурдаи дам исо дошт

که در احیای دل مرده دم عیسی داشت

Шоҳидии ташнаи лабами кишт ки аз ғояти лутф

شاهدی تشنه لبم کشت که از غایت لطف

Чашмаи оби бақо дар лаби ҷон бхшо дошт

چشمهٔ آب بقا در لب جان بخشا داشت

Бахти бадбӣн ки зи андӯҳ касе ҷон додам

بخت بد بین که ز اندوه کسی جان دادم

Каз паии коҳиши ғам рӯй нишот афзо дошт

کز پی کاهش غم روی نشاط افزا داشت

Дили девона аз он кӯй ба ҳасрат ме рафт

دل دیوانه از آن کوی به حسرت می‌رفت

Вале аз сунбул ӯ силсилаҳо барпо дошт

ولی از سنبل او سلسله‌ها برپا داشت

Вақти куштани назарии ҷониб қотил карданд

وقت کشتن نظری جانب قاتل کردند

Теғ бар гардани ушшоқ чаҳ миннат ҳо дошт

تیغ بر گردن عشاق چه منت‌ها داشت

Кош бар ҳасани худ он моҳ назар бигушоед

کاش بر حسن خود آن ماه نظر بگشاید

То бидонад ки чаро ишқи маро шайдо дошт

تا بداند که چرا عشق مرا شیدا داشت

Дӯш аз ваҷди фурӯғӣ ба килисо ме гуфт

دوش از وجد فروغی به کلیسا می‌گفت

Ки марои ҷилваи трсобчаҳ эй тарсо дошт

که مرا جلوهٔ ترسابچه‌ای ترسا داشت